เตือนไม่ฟัง ก็ต้องทำให้เห็น
แถวนั้นมีศาลร้างเก่าแก่ คนเฒ่าคนแก่บอกกันมานานว่า “อย่าเข้าใกล้ อย่าไปยุ่ง อย่าท้าทายเด็ดขาด” แต่เด็กกลุ่มนี้มองว่าเป็นแค่เรื่องหลอกให้กลัว คืนหนึ่งพากันแอบปีนรั้วเข้าไป ทั้งหัวเราะเยาะและพูดจาไม่เกรงใจ
“ถ้ามีจริงก็ออกมาให้กูเห็นหน่อยสิ! ถ้าเป็นสี่เหลี่ยม มันต้องมาสอนให้พวกกูรู้เองสิว่ามีจริงหรือไม่!”
คนหนึ่งถือไม้ฟาดกระแทกแท่นบูชาจนปูนแตก อีกคนถ่มน้ำลายรด แสดงความดูหมิ่นอย่างไม่คิด
คืนนั้นแหละ ผลที่ตามมาเริ่มปรากฏ ลมหนาวเยือกเย็นพัดเข้ามาไม่มีที่มา เสียงฝีเท้าดังตามหลังทุกย่างก้าว เสียงทุ้มลึกดังก้องในหู “เตือนแล้วว่าอย่ายุ่ง… แต่ไม่ฟัง กูเลยต้องมาสอนให้จำ”
พวกเขาฝันเห็นร่างทรงสูงใหญ่ยืนจ้องอย่างนิ่งเงียบ น้ำเสียงสั่นสะเทือนจนถึงก้นจิตว่า “สิ่งที่ดูหมิ่น ไม่ใช่แค่ก้อนปูน แต่คือความเคารพและที่พักพิงที่อยู่มานานร้อยปี ถ้าไม่รู้จักเกรงใจ ก็ต้องรู้ผลเอง”
พอตื่นมาทุกคนรู้สึกผิดจนแน่นหน้าอก สำนึกได้ทันทีว่าทำผิดร้ายแรง วันรุ่งขึ้นรุ่งสาง พวกเขาพากันกลับไปที่ศาล คุกเข่าลงกับพื้น ก้มหน้าลึกด้วยความสำนึกผิด และพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพจริงใจว่า:
“ผมขอโทษครับ ขออภัยอย่างจริงใจ ที่เข้ามายุ่งเกี่ยว ที่พูดจาหยาบคาย และทำลายสิ่งศักดิ์สิทธิ์นี้ ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอีกแล้ว จะไม่ประพฤติตัวแบบนั้นอีกต่อไป จะเคารพในสิ่งที่ไม่เข้าใจ และจะไม่กล้าท้าทายอีกเลยครับ”
พูดจบแล้วก้มหน้าลงกับพื้นรอการให้อภัย ตั้งแต่นั้นมาความรู้สึกอึดอัดก็ค่อยๆ จางหายไป และพวกเขาก็ได้บทเรียนที่จำไปตลอดชีวิต: สิ่งลี้ลับไม่ใช่เรื่องเล่น ถ้าไม่เคารพ มันจะสอนให้รู้เอง และเมื่อรู้ความผิดแล้ว ต้องขอโทษด้วยความจริงใจและสัญญาว่าจะไม่ทำซ้ำ
เล่าเรื่องผี
แถวนั้นมีศาลร้างเก่าแก่ คนเฒ่าคนแก่บอกกันมานานว่า “อย่าเข้าใกล้ อย่าไปยุ่ง อย่าท้าทายเด็ดขาด” แต่เด็กกลุ่มนี้มองว่าเป็นแค่เรื่องหลอกให้กลัว คืนหนึ่งพากันแอบปีนรั้วเข้าไป ทั้งหัวเราะเยาะและพูดจาไม่เกรงใจ
“ถ้ามีจริงก็ออกมาให้กูเห็นหน่อยสิ! ถ้าเป็นสี่เหลี่ยม มันต้องมาสอนให้พวกกูรู้เองสิว่ามีจริงหรือไม่!”
คนหนึ่งถือไม้ฟาดกระแทกแท่นบูชาจนปูนแตก อีกคนถ่มน้ำลายรด แสดงความดูหมิ่นอย่างไม่คิด
คืนนั้นแหละ ผลที่ตามมาเริ่มปรากฏ ลมหนาวเยือกเย็นพัดเข้ามาไม่มีที่มา เสียงฝีเท้าดังตามหลังทุกย่างก้าว เสียงทุ้มลึกดังก้องในหู “เตือนแล้วว่าอย่ายุ่ง… แต่ไม่ฟัง กูเลยต้องมาสอนให้จำ”
พวกเขาฝันเห็นร่างทรงสูงใหญ่ยืนจ้องอย่างนิ่งเงียบ น้ำเสียงสั่นสะเทือนจนถึงก้นจิตว่า “สิ่งที่ดูหมิ่น ไม่ใช่แค่ก้อนปูน แต่คือความเคารพและที่พักพิงที่อยู่มานานร้อยปี ถ้าไม่รู้จักเกรงใจ ก็ต้องรู้ผลเอง”
พอตื่นมาทุกคนรู้สึกผิดจนแน่นหน้าอก สำนึกได้ทันทีว่าทำผิดร้ายแรง วันรุ่งขึ้นรุ่งสาง พวกเขาพากันกลับไปที่ศาล คุกเข่าลงกับพื้น ก้มหน้าลึกด้วยความสำนึกผิด และพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพจริงใจว่า:
“ผมขอโทษครับ ขออภัยอย่างจริงใจ ที่เข้ามายุ่งเกี่ยว ที่พูดจาหยาบคาย และทำลายสิ่งศักดิ์สิทธิ์นี้ ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอีกแล้ว จะไม่ประพฤติตัวแบบนั้นอีกต่อไป จะเคารพในสิ่งที่ไม่เข้าใจ และจะไม่กล้าท้าทายอีกเลยครับ”
พูดจบแล้วก้มหน้าลงกับพื้นรอการให้อภัย ตั้งแต่นั้นมาความรู้สึกอึดอัดก็ค่อยๆ จางหายไป และพวกเขาก็ได้บทเรียนที่จำไปตลอดชีวิต: สิ่งลี้ลับไม่ใช่เรื่องเล่น ถ้าไม่เคารพ มันจะสอนให้รู้เอง และเมื่อรู้ความผิดแล้ว ต้องขอโทษด้วยความจริงใจและสัญญาว่าจะไม่ทำซ้ำ