ความในใจที่อยากระบาย... จากส่วนลึกของหัวใจที่เหนื่อยล้า

ความในใจที่อยากระบาย... จากส่วนลึกของหัวใจที่เหนื่อยล้า
"ในทุกๆ วันที่ตื่นมา สิ่งแรกที่ต้องเผชิญไม่ใช่แค่แสงสว่างของวันใหม่ แต่เป็นน้ำหนักของความทุกข์ที่รุมเร้าจนแทบไม่มีแรงจะลุกขึ้นยืน
ชีวิตของผมในตอนนี้ ต้องแบกรับสิ่งที่หนักหนาเกินกว่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะรับไหว
ทางร่างกายและจิตใจ: ผมต้องต่อสู้กับโรคร้ายถึงสองโรคพร้อมๆ กัน ทั้ง HIV ที่กัดกินร่างกาย และ โรคจิตเภท ที่คอยสร้างความสับสน ความหวาดระแวง และความวุ่นวายในสมอง ยามที่อาการกำเริบ มันเหมือนผมต้องติดอยู่ในสงครามที่ไม่มีวันจบสิ้นภายในหัวของตัวเอง
ทางความเป็นจริง: ในวันที่ป่วยหนักขนาดนี้ ผมกลับไม่มีแม้กระทั่งงานทำ ไม่มีรายได้ และที่เจ็บปวดที่สุดคือ บ้าน... ซึ่งควรจะเป็นพื้นที่ที่ปลอดภัยที่สุด ผมกลับไม่สามารถกลับไปได้
สถานะในตอนนี้: ผมต้องกลายเป็นคนไม่มีที่อยู่อาศัยเป็นของตัวเอง ต้องคอยอาศัยคนอื่นอยู่เพื่อพึ่งพิงปัจจัยสี่ลึกๆ ในใจมันเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ความหวาดกลัวว่าตัวเองกำลังเป็นภาระที่ยิ่งใหญ่ในชีวิตของคนอื่น กลัวว่าวันหนึ่งจะไม่เหลือใคร และกลัวว่าความอดทนของคนที่ช่วยเหลือจะหมดลง
ทุกวันนี้ ผมรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีคุณค่าเลย ความภาคภูมิใจในฐานะมนุษย์คนหนึ่งมันแหลกสลายไปหมดแล้ว การมีชีวิตอยู่มันไม่ได้มีความหมายหรือเป้าหมายอะไรเหลืออยู่เลย มันเป็นแค่การ 'อยู่ไปวันๆ เพื่อรอความตาย' ให้เรื่องราวเฮงซวยพวกนี้มันจบลงเสียที
ผมไม่ได้อยากอ่อนแอ และไม่ได้อยากยอมแพ้ แต่สิ่งที่ผมเจอในตอนนี้ มันเหนื่อย... เหนื่อยจนเกินกว่าจะหาคำไหนมาอธิบายได้เลย"