- ถึงดูหนังสั้นแนวทดลองมาหลายเรื่องจนขี้เกียจนับแต่ไม่ปฏิเสธเลยว่าทุกครั้งยังคงรู้สึก “ตื่นตา” ไปกับวิธีการนำเสนอและไอเดียที่ถูกกลั่นออกมาจากมันสมองของผู้กำกับแต่ละคนเช่นเดียวกับหนังสั้นเรื่องนี้ที่ทำให้ผมรู้สึกตั้งแต่เปิดตัวมาอย่างลึกลับ ไม่ว่าจะงานภาพ มุมกล้อง การตัดต่อ ไปจนถึงเทคนิคการพากย์เสียงทับ (Dubbed) ที่มีลักษณะเดียวกับหนังกลางแปลงหรือภาพยนตร์ยุคเก่าที่ถูกนำมาประกบกับเสียงของ “อังค์” ตัวเอกสาวของเรื่อง ขณะรายงานภารกิจที่ได้รับมอบหมายจาก “นาย” ผ่านวิทยุสื่อสารในบรรยากาศตึงเครียดแต่เวิ่นเว้ออย่างงดงามเชิงล้อเลียนในกลิ่นอายแบบ Romance Vintage ผสม Film Noir นิด ๆ ช่วงยุคสงครามเย็น (Cold War) อยู่ไม่น้อย
- ด้วยความตะลึงตั้งแต่วินาทีที่คุณเธอเปล่งเสียง จู่ ๆ อาการมึนได้เข้ามาเยือนเพราะเสียงในเรื่องค่อนข้างอู้อี้จนฟังไม่ค่อยออกว่าพูดอะไรอยู่แถมตำแหน่งที่นั่งยังดันอยู่ใกล้พัดลมด้วยเลยเกิดอาการงงจึงสะสม ถึงกระนั้นยังพอคลำทางตามสารที่กำลังสลับไปมาระหว่าง Part การรายงานความคืบหน้าของ อังค์ และ Part ความสัมพันธ์กับ "จิตร" นักศึกษาหนุ่มและนักกิจกรรมเคลื่อนไหวที่ได้รับมอบหมายให้เข้าไปตีสนิทแต่สิ่งที่ทำให้ผมอึ้งไปชั่วครู่เป็นงาน Make Up และ Costume ที่สามารถเนรมิตให้ตัวละครปลอมตัวไปตาม Situation แบบ Retro ได้อย่างแนบเนียนและแยบยลราวกับเป็นคนละคน กว่าจะจำหน้า ชื่อแซ่ Timeline ที่กำลังอยู่ในช่วงเวลาใดกันแน่นั้นใช้เวลาสังเกตและประติดประต่ออยู่พักนึง
- ขณะกำลังพยายามประติดประต่อเส้นเรื่องที่ค่อย ๆ โยงเข้าสู่ชนวนสำคัญจนหนังได้พลิกไปอีกทางแบบหน้าตาเฉยนั้นสัมผัสว่าสารที่ซ่อนอยู่ในคำพูดก็ดีหรือ Activity ของตัวละครแต่ละ Events ที่สาละวนไม่กี่ที่มี Details อัดแน่นซ่อนอยู่มากเกินกว่าที่ระยะเวลาเพียงแค่ 30 นาทีจะถ่ายทอดออกมาได้หมดแต่หนังได้หาทางเลือกโดยการใช้สัญญะแทนการบอกผ่านความสัมพันธ์ระหว่าง "อังค์" และ "จิตร" ที่ค่อย ๆ พัฒนาจากภารกิจลับ 2 หน้าไปสู่ความสัมพันธ์ทางกายและใจจนเสวซ่านอย่างช้า ๆ แม้บางอย่างไม่ได้เชื่อมกันต่อเนื่องด้วยคงเพราะมีเวลาจำกัด ถึงกระนั้นชื่นชมเคมีนักแสดงนำทั้ง 2 ที่สามารถทำให้ผมดื่มด่ำไปกับเรื่องราวที่กำลังคาบเกี่ยวอยู่บนเส้นแบ่งบาง ๆ ระหว่าง "หน้าที่" กับ "หัวใจ" ได้อย่างรวดเร็วจนเริ่มหวั่น ๆ ต่อจากนี้
- แม้บทสรุปก่อนจากมาจุดพลิกที่พอคาดเดาได้อยู่ในเมื่อเลือกเล่าในโหมดนี้แต่คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าหนังสามารถตลบกลับจนพาผมเขวไปอีกทางก่อนไถลกลับสู่ใจความสำคัญได้อย่างสง่าผ่าเผยที่รู้สึกว่าพยายามชี้นำไปอย่างนั้นไม่ได้อินไปมากกว่าเส้นเรื่องของ "องค์กร" ที่อยากใส่ใจความลึกลับต่อ เพราะปูที่มาเอาไว้ได้น่าสนใจในการโยงเข้ากับบริบทถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในบ้านเราได้อย่างเจ็บแสบที่ไม่ใช่เพียงการเล่นคำหากยังสะท้อนไปถึงโครงสร้างอำนาจรัฐที่กดทับขนบจารีตเอาไว้ไม่ให้ยอมรับ "การเปลี่ยนแปลง" ผ่านวิสัยทัศน์ของผู้กำกับคุณรัชฏ์ภูมิ จากผลงานเรื่อง "ผีใช้ได้ค่ะ" (2568) ที่แปลกตาแต่เข้าถึงได้อย่างอิสระ เพราะไม่ว่าจะคิดจะพูดเรื่องอะไร ? ล้วนเกี่ยวข้องกับ “การเมือง” ที่สามารถชักนำให้เราต้องเลือกในสิ่งที่ผู้มีอำนาจต้องการ แม้การตัดสินใจจะขัดแย้งกับความรู้สึกในใจก็เถอะ
ขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่านครับ : EMistique
[CR] No.207 อนินทรีย์แดง (2563) : จารชนสืบลับเผลอจับพิรุธตรงหัวใจ
- ถึงดูหนังสั้นแนวทดลองมาหลายเรื่องจนขี้เกียจนับแต่ไม่ปฏิเสธเลยว่าทุกครั้งยังคงรู้สึก “ตื่นตา” ไปกับวิธีการนำเสนอและไอเดียที่ถูกกลั่นออกมาจากมันสมองของผู้กำกับแต่ละคนเช่นเดียวกับหนังสั้นเรื่องนี้ที่ทำให้ผมรู้สึกตั้งแต่เปิดตัวมาอย่างลึกลับ ไม่ว่าจะงานภาพ มุมกล้อง การตัดต่อ ไปจนถึงเทคนิคการพากย์เสียงทับ (Dubbed) ที่มีลักษณะเดียวกับหนังกลางแปลงหรือภาพยนตร์ยุคเก่าที่ถูกนำมาประกบกับเสียงของ “อังค์” ตัวเอกสาวของเรื่อง ขณะรายงานภารกิจที่ได้รับมอบหมายจาก “นาย” ผ่านวิทยุสื่อสารในบรรยากาศตึงเครียดแต่เวิ่นเว้ออย่างงดงามเชิงล้อเลียนในกลิ่นอายแบบ Romance Vintage ผสม Film Noir นิด ๆ ช่วงยุคสงครามเย็น (Cold War) อยู่ไม่น้อย
- ด้วยความตะลึงตั้งแต่วินาทีที่คุณเธอเปล่งเสียง จู่ ๆ อาการมึนได้เข้ามาเยือนเพราะเสียงในเรื่องค่อนข้างอู้อี้จนฟังไม่ค่อยออกว่าพูดอะไรอยู่แถมตำแหน่งที่นั่งยังดันอยู่ใกล้พัดลมด้วยเลยเกิดอาการงงจึงสะสม ถึงกระนั้นยังพอคลำทางตามสารที่กำลังสลับไปมาระหว่าง Part การรายงานความคืบหน้าของ อังค์ และ Part ความสัมพันธ์กับ "จิตร" นักศึกษาหนุ่มและนักกิจกรรมเคลื่อนไหวที่ได้รับมอบหมายให้เข้าไปตีสนิทแต่สิ่งที่ทำให้ผมอึ้งไปชั่วครู่เป็นงาน Make Up และ Costume ที่สามารถเนรมิตให้ตัวละครปลอมตัวไปตาม Situation แบบ Retro ได้อย่างแนบเนียนและแยบยลราวกับเป็นคนละคน กว่าจะจำหน้า ชื่อแซ่ Timeline ที่กำลังอยู่ในช่วงเวลาใดกันแน่นั้นใช้เวลาสังเกตและประติดประต่ออยู่พักนึง
- ขณะกำลังพยายามประติดประต่อเส้นเรื่องที่ค่อย ๆ โยงเข้าสู่ชนวนสำคัญจนหนังได้พลิกไปอีกทางแบบหน้าตาเฉยนั้นสัมผัสว่าสารที่ซ่อนอยู่ในคำพูดก็ดีหรือ Activity ของตัวละครแต่ละ Events ที่สาละวนไม่กี่ที่มี Details อัดแน่นซ่อนอยู่มากเกินกว่าที่ระยะเวลาเพียงแค่ 30 นาทีจะถ่ายทอดออกมาได้หมดแต่หนังได้หาทางเลือกโดยการใช้สัญญะแทนการบอกผ่านความสัมพันธ์ระหว่าง "อังค์" และ "จิตร" ที่ค่อย ๆ พัฒนาจากภารกิจลับ 2 หน้าไปสู่ความสัมพันธ์ทางกายและใจจนเสวซ่านอย่างช้า ๆ แม้บางอย่างไม่ได้เชื่อมกันต่อเนื่องด้วยคงเพราะมีเวลาจำกัด ถึงกระนั้นชื่นชมเคมีนักแสดงนำทั้ง 2 ที่สามารถทำให้ผมดื่มด่ำไปกับเรื่องราวที่กำลังคาบเกี่ยวอยู่บนเส้นแบ่งบาง ๆ ระหว่าง "หน้าที่" กับ "หัวใจ" ได้อย่างรวดเร็วจนเริ่มหวั่น ๆ ต่อจากนี้
- แม้บทสรุปก่อนจากมาจุดพลิกที่พอคาดเดาได้อยู่ในเมื่อเลือกเล่าในโหมดนี้แต่คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าหนังสามารถตลบกลับจนพาผมเขวไปอีกทางก่อนไถลกลับสู่ใจความสำคัญได้อย่างสง่าผ่าเผยที่รู้สึกว่าพยายามชี้นำไปอย่างนั้นไม่ได้อินไปมากกว่าเส้นเรื่องของ "องค์กร" ที่อยากใส่ใจความลึกลับต่อ เพราะปูที่มาเอาไว้ได้น่าสนใจในการโยงเข้ากับบริบทถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในบ้านเราได้อย่างเจ็บแสบที่ไม่ใช่เพียงการเล่นคำหากยังสะท้อนไปถึงโครงสร้างอำนาจรัฐที่กดทับขนบจารีตเอาไว้ไม่ให้ยอมรับ "การเปลี่ยนแปลง" ผ่านวิสัยทัศน์ของผู้กำกับคุณรัชฏ์ภูมิ จากผลงานเรื่อง "ผีใช้ได้ค่ะ" (2568) ที่แปลกตาแต่เข้าถึงได้อย่างอิสระ เพราะไม่ว่าจะคิดจะพูดเรื่องอะไร ? ล้วนเกี่ยวข้องกับ “การเมือง” ที่สามารถชักนำให้เราต้องเลือกในสิ่งที่ผู้มีอำนาจต้องการ แม้การตัดสินใจจะขัดแย้งกับความรู้สึกในใจก็เถอะ
ขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่านครับ : EMistique
CR - Consumer Review : กระทู้รีวิวนี้เป็นกระทู้ CR โดยที่เจ้าของกระทู้