Homesick แก้ยังไงดีคะะ ยังไม่มีเพื่อนเลย เพราะยังไม่เปิดเทอม ไม่มีเพื่อนเก่าจากโรงเรียนเดิม มาเรียนที่ตจวคนเดียว เข้าหอวันแรก เราร้องไห้ตั้งแต่พ่อแม่กลับก็คือตอนตี4 จนตอนนี้(1ทุ่ม)ยังไม่เลิกเลยค่ะ มันเคว้งไปหมด เพราะไม่เคยมาอยู่คนเดียวไกลขนาดนี้เลย(900กว่าโล) กลับบ้านก็ไม่ได้เพราะไกลมาก จะได้กลับอีกทีก็คงสิ้นเดือนตุลาเลย(ปิดเทอม1) ก่อนจะมาเราก็เตรียมตัวมาระดับนึงแล้วคุยกับตัวเองให้เข้าใจแล้วว่าเรามาที่นี่ทำไม พยายามบอกตัวเองให้อดทน แต่ถ้าจะให้โทรหาพวกท่าน เราก็กลัวพวกท่านเป็นห่วง อีกอย่างก็เพราะเราได้ยินเสียงพวกท่านทีไรเราก็ร้องตลอด น้ำตามันไหลมาเอง เล่นเกม ฟังเพลง ทำกิจกรรมที่ชอบเราก็ไม่มีความสุขเหมือนเดิม เล่นๆอยู่ก็น้ำตาไหลออกมาเอง มันเศร้า มันเบื่อ มันไม่โอเคเลย เรารู้สึกแบบอยากจองตั๋วกลับวันนี้เลย มันเศร้าจนอยากจะซิ่วเลยละ แต่ก็พยายามคิดว่ากว่าเราจะมาถึงจุดนี้ได้มันก็ไม่ง่ายเลย โมเม้นตอนเราติดพ่อแม่ ตายาย น้องเราเขาดีใจกับเรามากๆ มันเลยยิ่งทำให้เราคิดถึงทั้งบ้านทั้งผู้คน ทั้งบรรยากาศเก่าๆ กิจวัตรประจำวันต่างๆที่เคยทำ เพราะมันคือต่างจากเดิมทุกอย่าง ทั้งภาค วัฒนธรรม เราอยุ่อีสานมาเรียนที่เหนือ เราเลยรู้สึกhomesick มากกเลย ตอนไปเข้าค่ายต่างจังหวัด2-3วันยังร้องไห้เลย แล้วต้องเรียนที่นี่ตั้ง6ปี~ เลยรู้สึกแบบว่านานจังว่ะ ทำไมมันนานจัง มันคืออีกช่วงเวลาของชีวิตเลยที่เราจะต้องห่างพ่อแม่นานมากๆ มันเป็นความรู้สึกที่แย่สำหรับเรามากเลยอะ ทั้งคิดถึง ทั้งเป็นห่วง อีกมุมก็ยังอยากพยายามกับตรงนี้อยู่ เพราะกว่าจะได้มามันยาก อีกอย่างที่กังวลสุดๆเลยเรากลัวเข้ากับคนที่นี่ไม่ได้เพราะส่วนใหญ่คนที่เรียนที่นี่ก็คือคนเหนือ เราเรียนที่ม.พายัพค่า เรายิ่งเข้าสังคมไม่ค่อยเก่ง ยิ่งกังวลด้วยความที่เคยบอกคือเรากลังเข้ากับคนที่นี่ไม่ได้ มันเลยผสมกับความhomesick แล้วยิ่งทำให้เราร้องไห้หนักมากๆเลย อยากได้คำแนะนำหรือพูดคุยกับเราก็ได้ค่ะ เราเหงา เคว้งเกินไป