ค่านิยมอย่างหนึ่งของคนเป็นพ่อแม่ยุคนี้คือ "อยากมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูก" ซึ่งสิ่งที่ดีที่สุดที่ว่านั้น มักจะถูกสะท้อนออกมาในรูปแบบของ "ป้ายชื่อโรงเรียน" หลายครอบครัวยอมจ่ายค่าเทอมระนาบหลักแสนไปจนถึงหลักล้านต่อปี ยอมกู้หนี้ยืมสิน หรือยอมหยุดโอนเงินเข้าพอร์ตเกษียณของตัวเอง เพื่อส่งลูกเข้าเรียนโรงเรียนอินเตอร์หรือเอกชนชื่อดัง ด้วยความหวังว่าลูกจะได้ภาษา ได้สิ่งแวดล้อม และได้ "คอนเนกชัน" ระดับพรีเมียมไว้ต่อยอดในอนาคต

แต่ในโลกความเป็นจริงของชนชั้นกลางที่รายได้ไม่ได้หวือหวา การพยายามขับเคลื่อนไซส์ชีวิตให้ไปอยู่ในจุดที่เกินฐานะ กำลังสร้าง "วิกฤตเงียบ" ในบ้านอย่างคาดไม่ถึง





"ค่าใช้จ่ายแฝง" ที่ไม่ได้จบแค่ค่าเทอม
พ่อแม่หลายคนคำนวณแค่ "ค่าเทอม" ว่าพอจ่ายไหว แต่ลืมคิดถึงค่าสังคมของเด็กและผู้ปกครองในโรงเรียนระดับนั้น


- มันมีทั้งค่าเรียนพิเศษภาคฤดูร้อนต่างประเทศ, ค่าจัดงานวันเกิดสเกลใหญ่, ค่านิยมของเล่นอุปกรณ์ไอทีรุ่นล่าสุด ไปจนถึงกระเป๋าแบรนด์เนมที่เด็กใช้แข่งกัน สิ่งเหล่านี้สร้างความกดดันให้พ่อแม่ที่ต้องคอยหมุนเงินมาเปย์เพื่อไม่ให้ลูกรู้สึกปมด้อย และในขณะเดียวกันก็สร้างความอึดอัดให้ตัวเด็กเองที่ต้องใช้ชีวิตอยู่บนความต่างของฐานะที่แท้จริง






เอาเงินอนาคตของตัวเอง ไปเดิมพันกับอนาคตของลูก
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดทางการเงินคือ การที่พ่อแม่วัย 30-40 ปี หยุดออมเงินเพื่อการเกษียณของตัวเอง แล้วนำเงินก้อนนั้นทั้งหมดไปถมเป็นค่าเรียนของลูก


- อนาคตเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอนครับ การคาดหวังว่าส่งลูกเรียนแพงๆ แล้วโตมาลูกจะหาเงินมาเลี้ยงเราตอนแก่นั้นคือความเสี่ยงสูงสุด ทันทีที่คุณอายุ 60 ปีแล้วไม่มีเงินเก็บเลย คุณจะกลายเป็น "ภาระก้อนใหญ่ที่สุด" ในชีวิตของลูก และนั่นจะทำลายคอนเนกชันหรือต้นทุนชีวิตทุกอย่างที่คุณเคยพยายามสร้างให้เขาตอนเด็กไปจนหมดสิ้น






ความรักของพ่อแม่ยิ่งใหญ่เสมอครับ แต่การรักลูกที่ถูกต้องคือการรักอย่างมีสติและอยู่บนพื้นฐานของความจริง โรงเรียนที่ดีที่สุดสำหรับเด็กไม่ใช่โรงเรียนที่แพงที่สุด แต่คือบ้านที่มีความอบอุ่นและไม่มีหนี้สินล้นพ้นตัวจนพ่อแม่ต้องทะเลาะกัน การสร้างตัวเองให้มั่นคง มีพอร์ตเกษียณที่ดูแลตัวเองได้ และมีเงินถุงเงินถังเตรียมไว้ให้เขาในวันที่เขาพร้อมทำธุรกิจ นั่นแหละครับคือการส่งต่อต้นทุนชีวิตที่ยั่งยืนที่สุด