เมื่อก่อนเราเคยคิดว่า “ถ้าโตขึ้นเมื่อไหร่ เราน่าจะมีความสุขมากกว่านี้”
อยากมีเงินเอง อยากไปไหนก็ได้ อยากใช้ชีวิตแบบไม่ต้องมีใครบอก แต่พอมันมาถึงจริงๆ เรากลับเริ่มคิดถึงเรื่องแปลกๆ อย่างการได้นั่งดูการ์ตูนตอนเช้าวันเสาร์ หรือแค่ได้กินของที่ชอบโดยไม่ต้องคิดอะไรเยอะ
วันก่อนเราเปิดรูปเก่าๆ ดูแล้วไปสะดุดกับรูปตัวเองตอนเด็ก ในรูปนั้นเรายิ้มแบบไม่ต้องพยายามเลย เรานั่งมองอยู่นา แล้วลองยิ้มแบบเดียวกันดู ปรากฏว่ามัน “ยากกว่าที่คิด” ไม่ใช่ว่าเราทุกข์นะ แค่รู้สึกว่าความสุขมันต้องใช้เหตุผลมากขึ้น ต้องมีเงื่อนไขมากขึ้นถึงจะรู้สึกได้
เลยเริ่มสงสัยว่าจริงๆ แล้วเราโตขึ้น…หรือเราทำให้ตัวเอง “รู้สึกยากขึ้น” กันแน่
เคยรู้สึกว่าโตมาแล้วไม่มีความสุขเท่าเด็กไหม
อยากมีเงินเอง อยากไปไหนก็ได้ อยากใช้ชีวิตแบบไม่ต้องมีใครบอก แต่พอมันมาถึงจริงๆ เรากลับเริ่มคิดถึงเรื่องแปลกๆ อย่างการได้นั่งดูการ์ตูนตอนเช้าวันเสาร์ หรือแค่ได้กินของที่ชอบโดยไม่ต้องคิดอะไรเยอะ
วันก่อนเราเปิดรูปเก่าๆ ดูแล้วไปสะดุดกับรูปตัวเองตอนเด็ก ในรูปนั้นเรายิ้มแบบไม่ต้องพยายามเลย เรานั่งมองอยู่นา แล้วลองยิ้มแบบเดียวกันดู ปรากฏว่ามัน “ยากกว่าที่คิด” ไม่ใช่ว่าเราทุกข์นะ แค่รู้สึกว่าความสุขมันต้องใช้เหตุผลมากขึ้น ต้องมีเงื่อนไขมากขึ้นถึงจะรู้สึกได้
เลยเริ่มสงสัยว่าจริงๆ แล้วเราโตขึ้น…หรือเราทำให้ตัวเอง “รู้สึกยากขึ้น” กันแน่