ช่วงเทศกาลหรืองานสำคัญงานเลี้ยง แทบไม่เคยมาชักชวนไถ่ถาม จำได้เลยว่าทุกปีใหม่ เขาจัดปาร์ตี้กันมีกินเลี้ยงและของขวัญ เคยไปได้แค่ครั้งสองครั้ง ด้วยที่ว่าบ้านไม่มีตังค์มากพ่อแม่ทำงานไปด้วยตัวคนเดียวโดยไม่มีอะไรติดไม้ติดมือไปหรือไปแลกของขวัญก็ไม่มีดูเขาจับของขวัญกันสนุก ปีนั้นสนุกมากเพราะเป็นครั้งแรก ปีถัดไปไปคนเดียวเหมือนเดิมพ่อกับแม่ทำงาน แต่พอเราเข้าไปในงานรู้สึกเหมือนไม่ค่อยมีใครสนใจเราเลย ก็เดินไปกินนู่นกินนี่ ป้าภรรยาลุงก็เดินมาพูดว่าอย่ากินเยอะพ่อกับแม่เองไม่ได้จ่ายค่าอาหารมา งานไม่จบเดินกลับบ้านเลยแอบเสียใจหน่อยๆ หลังจากนั้นก็ไม่เคยมีใครมาชักชวนอีกเลยถึงพ่อถามว่าทำไมปีนี้ไม่ไปกินกับเขาล่ะ ตอบไปว่าไม่อยากไป สงกรานต์เหมือนกันปีแรกพ่อให้ไปเล่นกับญาติๆ ไปคนเดียวตัวเปล่าเช่นเคย ถึงเวลากินข้าวเขาเรียกทุกคนกิน แต่ไม่มีชื่อเราด้วยความเด็กแต่หิวก็ได้แต่เขินอายเดินไปกินนิดๆหน่อยๆ แต่ก็จำได้ว่าเขาไม่ค่อยสนใจเราเท่าไหร่ อาชวนทุกคนขึ้นหลังกระบะเพื่อขี่ไปเล่นถนนใหญ่ แต่พอเราจะขึ้นหลังกระบะไปเล่นด้วยเขาบอกให้เล่นอยู่นี่แหละ  เหมือนเป็นตัวแถม555 หรือบางทีเข้าไปเที่ยว ไปกินข้าว เราก็ไม่ได้ไปแต่ก็พอเข้าใจได้ว่าพ่อกับแม่เราไม่ได้ไปด้วยเขาคงไม่อยากดูแลหรือออกค่าใช้จ่ายให้ ช่วงตอนเด็กพ่อกับแม่ทำงานกันอย่างเดียว ไม่ค่อยได้พาไปไหนกับญาติๆหรือไปไหนด้วยกันน้อยมาก ครอบครัวผมเป็นครอบครัวใหญ่ญาติพี่น้องเยอะซึ่งตอนนั้นไม่รู้ว่าใครอยู่ฝั่งไหนของญาติ บ้านก็ปลูกกระจัดกระจายกันบริเวณนั้น ชีวิตโตมาแบบอดๆอยากๆนิดนึง ไม่ค่อยได้เล่นไม่ค่อยได้กินไม่ได้ค่อยได้เที่ยว แบบเด็กวัยเดียวกันเท่าไหร่  โตมาก็พอเข้าใจหลายๆอย่างไม่ได้โกรธแต่รู้สึกน้อยใจไม่ใช่ลูกเขา เขาจะดูแลออกค่าใช้จ่ายให้เราทำไม แต่ตอนนี้คือโตแล้ว ชีวิตผมมีในระดับที่ไม่ต้องทำงานก็มีเงินกินแต่ไม่ได้รวย ญาติพี่น้องก็พากันเข้าหาพูดดีทำดีด้วย เหมือนเพิ่งเคยสนิทตอนที่ชีวิตผมดีนี่เอง จำได้เลยว่าตอนยังเด็กไปคุยกับใครเขาหาใครเขาไม่ค่อยจะสนใจใส่ใจเราเท่าไหร่ ตอนนั้นผมสนิทกับญาติเพื่อนๆมากกว่าญาติตัวเองซะอีก เหตุการณ์แบบนี้คุณจะทำยังไง และควรทำยังไงกับญาติพี่น้องของคุณ