สวัสดีชาวพันธุ์ทิพย์  ฉันมีเรื่องราวที่อยากถามผู้รู้หน่อยว่า เราควรทำยังไงกับความรู้สึกแบบนี้ดี จะไปต่อหรือพอแค่นี้......
อันดับแรกของเล่าก่อนว่า ฉันอายุ 38 ปั มีลูกสองคน แต่งงานมา 11 ปีแล้ว  ตลอดระยะเวลาสิ่งที่พบเจอบ่อยๆ เชื่อว่าหลายครอบครัวก็คงเป็นคือการดูแลลูกๆเป็นหลัก และสามีไม่ค่อยช่วยหรือถึงแม้ช่วยก็มีบางสิ่งบางอย่างเพื่อแลกเปลี่ยนแต่มันไม่ได้เกิดจากหน้าที่ความรับผิดชอบที่คนเป็นสามีเพิ่งกระทำได้เอง
ฉันต้องอดทนกับการทนดูสามีนอนตื่นสาย กินเหล้า ทำอะไรไม่ได้ ถึงทำได้ก็ต้องคอยบอกว่า วันนี้ต้องทำอะไร มีงานอะไรบ้าง
(ไม่ใช่สามีไม่ทำงานนะ สามีเป็นคนมีความสามารถมากๆ เรียกว่าใครๆ ก็อยากได้ตัวเขา รวมถึงสาวๆด้วย)
แต่หลักๆ เลยคือสามีจะชอบดื่ม ตื่นสาย และชอบเล่นเกม ทำอะไรก็คือต้องบอก ไม่มีความรับผิดชอบต่อหน้าที่ของตัวเอง เราต้องคอยบอกทุกอย่าง
อย่างเช่น
- ตื่นได้แล้วไปส่งลูก
- อย่าลืมซื้อข้าวให้ลูกด้วย
- เอาเงินให้ลูกไปโรงเรียนด้วย
- วันนี้ต้องทำอะไรบ้าง มีงานอะไรบ้าง.....
- ต้องไปรับรู้กี่โมง .....
- เย็นนี้ทำอะไรให้ลูกกินได้บ้าง .....

เรียกว่า ถามทุกเรื่อง ไม่ใช่ตัดสินใจเองไม่ได้นะ ตัดสินใจได้ แต่มักจะย้อนแย้งกับทัศนคติของคนที่มีวุฒิภาวะเท่านี้ควรกระทำอะ (สามีอายู 40 แล้ว) ทุกปัญหาเรื่องราวมีอีกมากมายที่ยังไม่ได้เล่า แต่ทั้งหมด ทั้งมวลนี้ เราได้ผ่านการพูดคุย การแก้ไข การปรึกษาหารือกัน การพยายาม มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

วันนี้เราสุดๆแล้วจริงๆ เรารู้สึกว่า เขาไม่ใช่ที่ปลอดภัยสำหรับเรากับลูกอีกต่อไปแล้ว (ตลอดเวลาเราก็ไม่เคยรู้สึกว่าปลอดภัย) เขามักจะพูดว่ารักเรากับลูกเสมอๆ แต่เราค่อนข้างชัดเจนและให้ความสำคัญกับการกระทำและคำพูดมากๆ คือมันย้อนแย้งกันจนเรารู้สึกว่า ไม่ใช่ละ
หลายคนคงคิดว่าเรามีคำตอบอยู่แล้ว ใช่เรามีคำตอบในใจอยู่แล้วว่าเราต้องทำยัง แต่เราอยากรู้ว่า คนที่อายุเท่ากับเรา คนที่มีวุฒิภาวะ และหน้าที่ต้องแบกรับเหมือนกันกับเรา เขาเลือกมุมมองแบบนี้ยังไง  และเขาให้คำตอบลูกยังไง ในวันที่ต้องแยกย้าย หรือเขาเลือกจะปล่อยผ่านเพื่อรักษาสถานะการเป็นครอบครัวไว้

สุดท้ายนี้ : สำหรับเรา เรามีคำตอบในใจอยู่แล้ว แต่เราต้องการมุมมองที่แตกต่างหรือความประสบการณ์คนที่เคยเจอว่าเขาเลือกวิธีแบบไหน