- ก่อนได้รับเชิญไปดูรอบสื่อเมื่อวันพุธที่ผ่านมาได้ดูตัวอย่างและอ่านเรื่องย่อพอสังเขปในหัวตีการณ์ไว้ว่าโทนหนังไม่ไป way Surviver Teenage Horror ก็มา Slasher Horror หรือ Mix ทั้ง 2 อย่างตามวิถีการกำกับของผู้กำกับคุณ ไมค์ ภณธฤต เจ้าของผลงานแฟรนไชส์ พี่นาค 1-5 ที่ครั้งนี้ได้ คุ้ย ทวีวัฒน์ วันทา จากแฟรนไชส์ ธี่หยด มาร่วมเป็นผู้อำนวยการสร้างให้จนได้ดูจบสัมผัสอย่างแรกมากกว่าถึงความเป็น พี่นาค ผสม ธี่หยด เวอร์ชั่นฮอร์โมนเพียงแค่เปลี่ยนจากวัดมาเป็นสวนน้ำร้างและเปลี่ยน Status จากผู้ใหญ่มาเป็นกลุ่มนักเรียนกางเกงบานขาสั้นที่ต้องผนึกกำลังต่อกรกับสิ่งลี้ลับที่สิงสถิตย์อยู่ในพื้นที่ตามชื่อเรื่องหลากอารมณ์ถูกใจคนส่วนมากชนิดที่ไม่ได้ไปคิดล่วงหน้ามาก่อนหรอกว่าจะใส่เต็มจนเลยเถิดคำว่า “พอดี” ซึ่งมองว่าเพียงแค่นำเสนอเรื่องราวอย่างตรงไปตรงมาก็สามารถพาคนดูอย่างผมร่วมลุ้นไปกับ Events รวมถึงปริศนาที่ค่อย ๆ ถูกปูจากเรื่องเล่าผ่านสถานที่เจ้าปัญหาอย่างสวนน้ำร้างตอนเปิดตัวได้แล้วป่ะ
- ถึงตลอดระยะเวลาที่ดูไป 1 ชั่วโมง 53 นาที โดยรวมจะมอบความบันเทิงอย่างเต็มที่จนรู้สึกว่ามันผ่านไปรวดเร็วเมื่อเข้าสู่โหมดที่ได้ปักธงไว้แต่สิ่งที่ติดขัดตาคือหนังให้ความสำคัญกับการประเคนมุกตลกมากไปจนปมที่ปูไว้ก่อนหน้านี้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวของสวนน้ำร้างหรือภูมิหลังของตัวละครแต่ละคนเสียสมดุลในการนำเสนอผลที่ตามมาคือความหลอนที่อุตส่าห์ค่อย ๆ เขย่าขวัญผ่านบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลับถูกลดทอนลงอย่างเห็นได้ชัดแถมยังส่งผลกระทบต่อการติดตามเส้นเรื่องของผมที่กำลังจดจ่อกับการสำรวจตามปมของแต่ละคนว่ามาพัวพันกับสถานที่แห่งนี้ได้อย่างไร ? แต่ปฏิเสธไม่ลงว่ามุกตลกเหล่านั้นเป็นองค์ประกอบอย่างหนึ่งที่ช่วยเพิ่มอรรถรสในการรับชม เพราะไม่ว่าจะยิงมุกได้ผลหรือแป้กบ้าง อย่างน้อยมันยังสามารถตอบโจทย์คนดูที่ชอบเสพความบันเทิงโดยไม่ต้องไปนั่งตีความหาตะเข็บที่ซ่อนอยู่ใต้พรมให้ปวดหัวในเมื่อผู้กำกับเข้าใจดีว่าคนดูส่วนใหญ่ต้องการอะไร ?
- การมีฐาน Fc อันแข็งแรงของนักแสดงนำอย่างคุณ โฟร์ท ณัฐวรรธน์ และคุณ ยอร์ช ยงศิลป์ ที่น่าจะเป็นอีกอย่างสำคัญของหนังที่นอกจากเป็นจุดขายเรียกแขกแล้วยังพอคาดการณ์ได้อยู่ว่าจะพาไปในทิศทางใด ? ตั้งแต่เปิดมารายงานตัวด้วยเสียงกรี๊ดกร๊าดจนแสบแก้วหูแล้วเนี่ยจนรู้สึกว่าตนเองเริ่มแก่เกินกว่าจะอินกับอะไรแบบนี้ แม้เคยผ่านช่วงวัยฮอร์โมนพลุ่งพล่านก็ทราบแก่ใจว่ามันเป็นเรื่องของช่องว่างระหว่างวัยหรือ Generation Gap ส่วนหนึ่งที่ทำให้คนดูอีกกลุ่มรู้สึกตื่นเต้นและผูกพันร่วมกับชีวิตของเหล่าตัวละครในรั้วโรงเรียนประจำที่ส่งกลิ่นอายในแบบ Coming of Age ลอยโชยมาตามลมว่าใครเป็นใคร ? ที่กินเวลาในส่วนนี้นานพอสมควรก่อนที่เรื่องราวจะค่อย ๆ ขยับเข้าสู่ Part Horrorผ่านเรื่องเล่าที่ได้ยินอย่างเป็นทางการต่อจากนี้ที่ผมสนใจมากกว่า
- พอเข้าสู่ช่วงเวลาที่รอคอย Situation เริ่มยกระดับความจริงจังขึ้นมาอีกขั้นเมื่อ 1 ในกลุ่มเพื่อนได้หายตัวไประหว่างเล่นเกมซ่อนหาในสวนน้ำร้างจนเรื่องราวขยับเข้าสู่โหมดสยองขวัญอย่างเต็มระบบ ทว่าหนังยังคงขยันปล่อยมุกตลกที่ไม่มีท่าทีว่าจะลดลงจนเกิดความรำคาญสะสม เพราะหลายครั้งมันไปลดทอนมวลอารมณ์ของ Situations ที่กำลังปั่นประสาทคนดูอย่างระทึกจากเรื่องเล่าและสภาพแวดล้อมในสวนน้ำร้างจนขัดแย้งในสิ่งที่ผมมโนถึงหนังเรื่อง
The Park สวนสนุกผี (2546) ลอยเข้ามาถึงความพยายาม Set Location แห่งนี้ให้กลายเป็นสถานที่ปิดตุย ถึงกระนั้นหนังยังมี Part เรื่องราวมิตรภาพเป็นลมใต้ปีกประคองความสัมพันธ์ผ่านเคมีนักแสดงนำอย่างคุณโฟร์ทและคุณยอร์ช รวมถึงพองเพื่อนออกมาได้บ้าซ่าส์กล้าท้าหลากอารมณ์ลงตัวสไตล์วัยรุ่น Gen Z แห่งยุคที่มีคุณเจมส์ ภูริพรรธน์ , คุณปู ยะสะกะ เป็นต้น เป็นพี่เลี้ยงคอยกระตุ้นสีสันและกระตุกมิติให้เรื่องน่าติดตาม
- เมื่อไถลแจกมุกไปเรื่อยจนหยุดไม่อยู่ทำให้ช่วงท้ายก่อนจากจึงกลายเป็นมหกรรมปล่อยของทั้งโหมด Action , Comedy , Fantasy ครบสูตรที่ขี้เกียจไปคิดแล้วว่าจะสามารถ Combo เข้ากับความเป็น Survivor Teenage Horror ได้ทะลุประตูโดยไม่แคร์สายตาผมที่ได้แต่มองตาบนจนอุทานขึ้นในใจว่า "อะไรวะเนี่ย" ถึงอย่างนั้นไม่ปฏิเสธว่าความสนุกกับการยียวน Sitautions คือสิ่งตอบโจทย์แทนเสียงในหัวของใครหลายคนที่เรียกร้องว่าต้องเป็นแบบนี้แม้กระทั่งตัวผม แม้แลกกับความน่ากลัวที่ถูกลดทอนลงรวมถึงปมที่ปูมาอย่างตัวสถานที่ก็ไม่ได้เจาะลึกเท่าที่ควรจะรับรู้แต่ถือว่าหนังแสดงจุดยืนในเรื่องของมิตรภาพพองเพื่อนออกมาได้งดงามที่ไม่ว่าจะเป็นยังไงมันคือความรู้สึกที่คนดูอย่างเราสามารถสัมผัสและเข้าถึงได้ง่ายกว่าเรื่องผีซึ่งเป็นเรื่องความเชื่อเหนือธรรมชาติ ถึงลงอย่างละครคุณธรรมแต่ปฏิเสธลำบากอยู่ดีว่าลึก ๆ แล้วคนก็ยังสนใจเสพในเรื่องแบบนี้แม้กระทั่งผมที่ยังเผลอเหลือบตามองเป็นระยะเพราะท้ายที่สุด "มิตรภาพ" คือพื้นฐานของการสร้างความสัมพันธ์เพื่ออยู่ร่วมกันในสังคม ไม่ว่าจะคนกับคนหรือคนกับบางสิ่ง
ขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่านครับ : EMistique
[CR] ์No.206 กฤษดาพาราไดซ์ (2569) : สวนสยอง หลอนสนั่น กระชับมิตรภาพ
- ก่อนได้รับเชิญไปดูรอบสื่อเมื่อวันพุธที่ผ่านมาได้ดูตัวอย่างและอ่านเรื่องย่อพอสังเขปในหัวตีการณ์ไว้ว่าโทนหนังไม่ไป way Surviver Teenage Horror ก็มา Slasher Horror หรือ Mix ทั้ง 2 อย่างตามวิถีการกำกับของผู้กำกับคุณ ไมค์ ภณธฤต เจ้าของผลงานแฟรนไชส์ พี่นาค 1-5 ที่ครั้งนี้ได้ คุ้ย ทวีวัฒน์ วันทา จากแฟรนไชส์ ธี่หยด มาร่วมเป็นผู้อำนวยการสร้างให้จนได้ดูจบสัมผัสอย่างแรกมากกว่าถึงความเป็น พี่นาค ผสม ธี่หยด เวอร์ชั่นฮอร์โมนเพียงแค่เปลี่ยนจากวัดมาเป็นสวนน้ำร้างและเปลี่ยน Status จากผู้ใหญ่มาเป็นกลุ่มนักเรียนกางเกงบานขาสั้นที่ต้องผนึกกำลังต่อกรกับสิ่งลี้ลับที่สิงสถิตย์อยู่ในพื้นที่ตามชื่อเรื่องหลากอารมณ์ถูกใจคนส่วนมากชนิดที่ไม่ได้ไปคิดล่วงหน้ามาก่อนหรอกว่าจะใส่เต็มจนเลยเถิดคำว่า “พอดี” ซึ่งมองว่าเพียงแค่นำเสนอเรื่องราวอย่างตรงไปตรงมาก็สามารถพาคนดูอย่างผมร่วมลุ้นไปกับ Events รวมถึงปริศนาที่ค่อย ๆ ถูกปูจากเรื่องเล่าผ่านสถานที่เจ้าปัญหาอย่างสวนน้ำร้างตอนเปิดตัวได้แล้วป่ะ
- ถึงตลอดระยะเวลาที่ดูไป 1 ชั่วโมง 53 นาที โดยรวมจะมอบความบันเทิงอย่างเต็มที่จนรู้สึกว่ามันผ่านไปรวดเร็วเมื่อเข้าสู่โหมดที่ได้ปักธงไว้แต่สิ่งที่ติดขัดตาคือหนังให้ความสำคัญกับการประเคนมุกตลกมากไปจนปมที่ปูไว้ก่อนหน้านี้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวของสวนน้ำร้างหรือภูมิหลังของตัวละครแต่ละคนเสียสมดุลในการนำเสนอผลที่ตามมาคือความหลอนที่อุตส่าห์ค่อย ๆ เขย่าขวัญผ่านบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลับถูกลดทอนลงอย่างเห็นได้ชัดแถมยังส่งผลกระทบต่อการติดตามเส้นเรื่องของผมที่กำลังจดจ่อกับการสำรวจตามปมของแต่ละคนว่ามาพัวพันกับสถานที่แห่งนี้ได้อย่างไร ? แต่ปฏิเสธไม่ลงว่ามุกตลกเหล่านั้นเป็นองค์ประกอบอย่างหนึ่งที่ช่วยเพิ่มอรรถรสในการรับชม เพราะไม่ว่าจะยิงมุกได้ผลหรือแป้กบ้าง อย่างน้อยมันยังสามารถตอบโจทย์คนดูที่ชอบเสพความบันเทิงโดยไม่ต้องไปนั่งตีความหาตะเข็บที่ซ่อนอยู่ใต้พรมให้ปวดหัวในเมื่อผู้กำกับเข้าใจดีว่าคนดูส่วนใหญ่ต้องการอะไร ?
- การมีฐาน Fc อันแข็งแรงของนักแสดงนำอย่างคุณ โฟร์ท ณัฐวรรธน์ และคุณ ยอร์ช ยงศิลป์ ที่น่าจะเป็นอีกอย่างสำคัญของหนังที่นอกจากเป็นจุดขายเรียกแขกแล้วยังพอคาดการณ์ได้อยู่ว่าจะพาไปในทิศทางใด ? ตั้งแต่เปิดมารายงานตัวด้วยเสียงกรี๊ดกร๊าดจนแสบแก้วหูแล้วเนี่ยจนรู้สึกว่าตนเองเริ่มแก่เกินกว่าจะอินกับอะไรแบบนี้ แม้เคยผ่านช่วงวัยฮอร์โมนพลุ่งพล่านก็ทราบแก่ใจว่ามันเป็นเรื่องของช่องว่างระหว่างวัยหรือ Generation Gap ส่วนหนึ่งที่ทำให้คนดูอีกกลุ่มรู้สึกตื่นเต้นและผูกพันร่วมกับชีวิตของเหล่าตัวละครในรั้วโรงเรียนประจำที่ส่งกลิ่นอายในแบบ Coming of Age ลอยโชยมาตามลมว่าใครเป็นใคร ? ที่กินเวลาในส่วนนี้นานพอสมควรก่อนที่เรื่องราวจะค่อย ๆ ขยับเข้าสู่ Part Horrorผ่านเรื่องเล่าที่ได้ยินอย่างเป็นทางการต่อจากนี้ที่ผมสนใจมากกว่า
- พอเข้าสู่ช่วงเวลาที่รอคอย Situation เริ่มยกระดับความจริงจังขึ้นมาอีกขั้นเมื่อ 1 ในกลุ่มเพื่อนได้หายตัวไประหว่างเล่นเกมซ่อนหาในสวนน้ำร้างจนเรื่องราวขยับเข้าสู่โหมดสยองขวัญอย่างเต็มระบบ ทว่าหนังยังคงขยันปล่อยมุกตลกที่ไม่มีท่าทีว่าจะลดลงจนเกิดความรำคาญสะสม เพราะหลายครั้งมันไปลดทอนมวลอารมณ์ของ Situations ที่กำลังปั่นประสาทคนดูอย่างระทึกจากเรื่องเล่าและสภาพแวดล้อมในสวนน้ำร้างจนขัดแย้งในสิ่งที่ผมมโนถึงหนังเรื่อง The Park สวนสนุกผี (2546) ลอยเข้ามาถึงความพยายาม Set Location แห่งนี้ให้กลายเป็นสถานที่ปิดตุย ถึงกระนั้นหนังยังมี Part เรื่องราวมิตรภาพเป็นลมใต้ปีกประคองความสัมพันธ์ผ่านเคมีนักแสดงนำอย่างคุณโฟร์ทและคุณยอร์ช รวมถึงพองเพื่อนออกมาได้บ้าซ่าส์กล้าท้าหลากอารมณ์ลงตัวสไตล์วัยรุ่น Gen Z แห่งยุคที่มีคุณเจมส์ ภูริพรรธน์ , คุณปู ยะสะกะ เป็นต้น เป็นพี่เลี้ยงคอยกระตุ้นสีสันและกระตุกมิติให้เรื่องน่าติดตาม
- เมื่อไถลแจกมุกไปเรื่อยจนหยุดไม่อยู่ทำให้ช่วงท้ายก่อนจากจึงกลายเป็นมหกรรมปล่อยของทั้งโหมด Action , Comedy , Fantasy ครบสูตรที่ขี้เกียจไปคิดแล้วว่าจะสามารถ Combo เข้ากับความเป็น Survivor Teenage Horror ได้ทะลุประตูโดยไม่แคร์สายตาผมที่ได้แต่มองตาบนจนอุทานขึ้นในใจว่า "อะไรวะเนี่ย" ถึงอย่างนั้นไม่ปฏิเสธว่าความสนุกกับการยียวน Sitautions คือสิ่งตอบโจทย์แทนเสียงในหัวของใครหลายคนที่เรียกร้องว่าต้องเป็นแบบนี้แม้กระทั่งตัวผม แม้แลกกับความน่ากลัวที่ถูกลดทอนลงรวมถึงปมที่ปูมาอย่างตัวสถานที่ก็ไม่ได้เจาะลึกเท่าที่ควรจะรับรู้แต่ถือว่าหนังแสดงจุดยืนในเรื่องของมิตรภาพพองเพื่อนออกมาได้งดงามที่ไม่ว่าจะเป็นยังไงมันคือความรู้สึกที่คนดูอย่างเราสามารถสัมผัสและเข้าถึงได้ง่ายกว่าเรื่องผีซึ่งเป็นเรื่องความเชื่อเหนือธรรมชาติ ถึงลงอย่างละครคุณธรรมแต่ปฏิเสธลำบากอยู่ดีว่าลึก ๆ แล้วคนก็ยังสนใจเสพในเรื่องแบบนี้แม้กระทั่งผมที่ยังเผลอเหลือบตามองเป็นระยะเพราะท้ายที่สุด "มิตรภาพ" คือพื้นฐานของการสร้างความสัมพันธ์เพื่ออยู่ร่วมกันในสังคม ไม่ว่าจะคนกับคนหรือคนกับบางสิ่ง
ขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่านครับ : EMistique
CR - Consumer Review : กระทู้รีวิวนี้เป็นกระทู้ CR โดยที่เจ้าของกระทู้