๔ ปีที่รอคอย(ต่อ)

วันนี้ผมจะมาเล่าเรื่องความรักของผมกันครับ   ต้องเล่าเท้าความไปตอนสมัยพึ่งเข้าสู่รั้วของโรงเรียนมัธยม ผมเรียนในแผนศิลป์สร้างสรรค์ของโรงเรียนแห่งหนึ่งในจังหวัดพิษณุโลก ผมได้ตกหลุมรักกับเพื่อนผู้ชายคนนึงครับ เอวบาง ร่างเล็ก เส้นผมตรงสวยสีดำมันขลับ คิ้วก่งงอนงามประดุจรูปเขียนของนางอัปสรสวรรค์ นัยน์ตาสีน้ำตาลลึกที่ใครมองก็ต้องตกลงไปในห้วงน้ำอันลึกเหลือประมาณนั้น ปากกระจับน้อยๆ ริมฝีปากที่บางแลดูเป็นสีชมพูปานจะเปรียบกับภาพที่จิตรกรวาดประดิษฐ์ขึ้นก็มิปาน ผิวสีแทนกับใบหน้าเกลี้ยงเกลากลมสวยเหมือนดวงจันทร์ เวลาจะแย้มจะยิ้มหน้าก็อิ่มชวนมองอยู่ทุกขณะ ตามประสาคารมชายอย่างเรา ก็ตามเทียวไล้เทียวขื่อเขาไปเรื่อยๆครับ แต่ปีต่อมาผมกับเขาก็มีเรื่องผิดใจกันครับ จนปีนั้นเขาไม่ยอมคุยกับผมไปเลยครับ🥲 โชคยังดีครับ ที่ปีต่อมาเขาก็คลายอารมณ์โกรธเคืองผมลงแล้วครับ ผมก็จีบเขาต่อ จนปีที่สี่ เป็นช่วงเวลาแห่งความสุขจริงๆครับ เขาได้เปิดใจให้ผมแล้ว

.
แต่ไม่นานนัก ดอกรักยังไม่ทันหมดกลิ่นหอม มันก็ถูกโค่นลงโดยผู้ที่ปลูกมันขึ้นมา เขากับผมตัดสินใจจะหยุดมันไว้เท่านี้ครับ เขายังไม่พร้อมจะมีใคร ผมก็เข้าใจและปล่อยไปตามนั้นครับ แม้พายุลูกนี้จะแสนหนักหนา ปวดใจร้าวประหนึ่งไม้สนสืบอ้อมสะบั้นทับลงกลางอกกลางใจ เหมือนความผิดหวังและสมหวังมาในเวลาเดียวกัน แต่มันก็คุ้มค่าแล้ว ได้รัก ได้ดูแล และที่สำคัญ คือได้บอกและทำตามที่ปราถนา แม้ว่าจะไม่สมหวังก็ตาม

อย่างไรก็ตาม พายุลูกนี้พัดพาเอาผมมาพบกับแฟนคนปัจจุบันครับ ถ้าไม่เจอพายุลูกนี้ ก็คงไม่เจอท้องฟ้าที่สวยงามเช่นนี้เอง