เดทแรก กับ คนคุย ไม่เคยเจอแบบนี้นะ อึดอัด แต่ก็อยากไปต่อ
คือก็นะครับ ทุกคนก็ต้องเคยมีเดทแรกกับคนคุยละ มันเป็นเรื่องปกติ ที่เราอยากจะเจอ อยากจะทำความรู้จักไปอีกขั้นกับคนคุย
ผมก็มีประสบการณ์เดทแรกมาพอสมควรเหมือนกัน เจอกันครั้งแรก ผมก็ชวนคุยกับทุกคนได้เป็นปกติเลย ถึงอีกฝ่ายจะเขินๆ เกร็งๆ ก็ตาม ผมก็เขินบ้างนิดๆ ด้วยละ แบบเจอกันครั้งแรก แต่ก็อยากชวนคุยด้วยเยอะๆ
ก็แบบทุกคนมีความเขินอายอยู่แล้วละ ช่วงแรกๆ ที่ได้พบกัน แต่คุยๆ กันไปสักพัก เดี๋ยวก็เผยความเป็นตัวเองออกมา ก็ผ่อนคลาย แล้วก็คุยได้เรื่อยๆ
แต่เมื่อ 2 วันก่อนครับ ผมก็ได้นัดเจอ คนคุย คนนึง แบบก็คุยกันมานานแล้วละ เกือบๆ จะ 5 เดือนแล้ว
อันนี้ไม่ใช่แบบ คนคุยธรรมดา เรียกกว่าจริงจังเลยดีกว่า
บอกถึงนิสัยของเธอก่อน
คือในแชทเธอคุยเก่งมาก คุยไม่หยุด คุยได้ทั้งวัน คุยได้ทุกเรื่อง เธอคุยหวานมาก เอาใจเก่ง น่ารักมาก
โทรไปหาก็คุยเก่ง เล่าเรื่องนั้น เรื่องนี้ได้ตลอด เธอแทบจะเป็นฝ่ายชวนผมคุยด้วยซ้ำ ก็คือเธอเป็นคนคุยเก่งมากเลยละ คุยยาวๆ ได้เป็นชั่วโมง หาเรื่องนั้น เรื่องนี้มาคุยได้ตลอด
เดทแรกก็นัดเจอกัน นัดทานข้าวกันที่ห้าง เป็นปกติละครับ
เจอกันครั้งแรก เธอหลบตา ไม่ค่อยกล้ามองหน้าผม (ผมก็ไม่ได้หล่อนะ จะเขินทำไม)
เธอก็เดินนำผม ไปนั้น ไปนี้ แบบไปซื้อของนิดหน่อย
แต่เธอก็ไม่ค่อยพูดอะไรเลย ก้มหน้า ก้มตา ตลอด มองล๊อกแล๊ก ซ้ายที ขวาที
ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร คิดว่าเธอคงจะเขินๆ ด้วยละมั้ง แบบเพิ่งเจอกัน
ผมก็ชวนเธอไปกินอาหารเกาหลี ร้านนึงในห้างละ
ก็ไปกันที่ร้าน นั่ง สั่งอาหารกันตามปกติ
ผมก็พยายามชวนเธอคุยเรื่องนั้น เรื่องนี้
ถามคำ ก็ตอบคำ เสียงเธอ งุ้งงิ้งๆ มาก ฟังแทบจะไม่ค่อยออก ตัวจริงเธอพูดเสียงเบามาก คุยยากมากเลย เพราะจับใจความไม่ได้ ก็ไม่รู้จะชวนคุยต่อยังไง
ตอนทานอาหารผมก็พยายามเทคแคร์ เอาใจ หยิบเครื่องปรุง หยิบทิชชู่ให้ เผื่อที่เธอจะได้ลดอาการเกร็งๆ ลงบ้าง
สักพักเธอก็หยิบมือถือมาเล่น (หรือว่า เธอเขิน เธอทำตัวไม่ถูก ก็เลยเล่นมือถือซะเลย หรือว่าเธอทำงานนะ คิดในแง่ดี)
แต่ผมแทบไม่ได้หยิบมือถือขึ้นมาเล่นอะไรเลย ก็นะแบบเจอกันครั้งแรก ผมก็ไม่เล่นมือถือเท่าไรนะ ควรให้เกียรติคนที่มาด้วย
สักพักทาน อาหารกันเสร็จ บรรยากาศเริ่มอึมครึม แบบคุยกันน้อยมาก
(กับคนอื่นที่ผมเคยไปเจอมาครั้งแรก แค่ตอนทานอาหารด้วยกัน ก็ละลายพฤติกรรมได้แล้ว บางคนคุยกันกับผมไม่หยุด บางคนคุยน้อยแต่ก็คุยได้ และก็เริ่มสนิทกันมากขึ้น เป็นกันเอง)
แต่นี้ไม่
เดทแรกก็นะ ผมก็จ่ายค่าอาหารเลี้ยงเธอไป
(จ่ายเสร็จ เธอไม่มีขอบคุณสักคำ ไม่มองหน้า ก้มหน้า ก้มตา เดินต่อ ผมก็แอบนอย นิดๆ หรือว่าเธอเขินอยู่นั้นละ ไม่เป็นไรมั้ง)
ก็พากันเดินซื้อของในห้างกันต่อ
แล้วก็ไปร้านขนมเค้กกันต่อ ก็สั่ง เค้กกับชา มากินกัน เธอก็เหมือนเดิม นั่งเล่นมือถือ มองนั้น มองนี้ แต่ไม่ค่อยมองผม
ผมก็พยายามชวนคุยอีก เธอก็เหมือนเดิม ตอบงุ้งงิ้งๆ จับใจความไม่ได้ ก็เลยนั่งเงียบๆ กันเป็น 10 นาที บรรยากาศ มาคุ น่าดู
สักพักจะหาที่ไปเที่ยวกันต่อ แต่ก็หาไม่เจอเพราะแถวนั้นไม่ค่อยมีที่เที่ยวนั้นละ เธอก็เลยขอตัวกลับบ้าน ผมก็ไปส่งเธอขึ้นรถ
พอส่งเธอขึ้นรถเสร็จ
ผมก็รู้สึกเฟลแบบสงสัยไม่ได้ไปต่อแล้ว เธอไม่ค่อยคุยกับผมด้วยเลย สงสัยคงไม่ชอบตัวจริงผมนั้นละ แต่ผมก็ชอบเธอนะ
ผมก็กลับบ้านด้วยความซึมๆ หน่อย คิดไป ต่างๆ นาๆ
หรือว่าปกติเธอเป็นแบบนี้อยู่แล้ว
หรือว่าต้องเจอเธออีกหลายๆ ครั้ง เธอถึงจะยอมเปิดใจ และยอมคุยด้วยกันแบบเป็นกันเองได้เยอะขึ้น
ก็แบบว่า ผมก็เจอมาหลายคนนะ แต่ไม่เคยเจอคนที่เงียบๆ แบบนี้ เหมือนเป็นคนละคนกับที่คุยในแชท ในโทร นี้ละ
ตอนแรกผมก็คิดว่า เธออาจไม่โอเคกับเรารึเปล่า แบบตัวจริงไม่ถูกใจ ไม่อยากคุยต่อ ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร อันนี้ก็เข้าใจได้
แต่ปรากฏว่า พอแยกย้ายกลับบ้าน เธอก็ยังแชทหาผมเหมือนเดิม ก็เหมือนเธอคนเดิมที่เคยคุยด้วย
เธอก็บอกว่าเธอเกร็งๆ เอง ก็แบบนี้ละ ตัวจริงคุยไม่ค่อยเก่ง (ผมก็คิดว่า จะคุยไม่เก่ง อะไรจะขนาดนี้)
ก็นะ ชอบเธอไปแล้ว ก็จะลองพยามดูต่อก็แล้วกัน
หวังว่าเธอคงไม่ได้มาอ่านกระทู้นี้นะ ก็ชอบเธอละ อยากสนิทกับตัวจริงของเธอให้มากกว่านี้ละ
ก็เลยจะมาขอสอบถาม ปรึกษา ทุกท่านด้วยว่า มีใครเป็นแบบนี้บ้าง หรือเคยเจออะไรแบบนี้บ้าง
แล้วจะต้องทำอย่างไรให้เขาเปิดใจได้ละครับ
ขอบคุณครับ
...
..
.
เดทแรก กับ คนคุย ไม่เคยเจอแบบนี้นะ อึดอัด แต่ก็อยากไปต่อ
คือก็นะครับ ทุกคนก็ต้องเคยมีเดทแรกกับคนคุยละ มันเป็นเรื่องปกติ ที่เราอยากจะเจอ อยากจะทำความรู้จักไปอีกขั้นกับคนคุย
ผมก็มีประสบการณ์เดทแรกมาพอสมควรเหมือนกัน เจอกันครั้งแรก ผมก็ชวนคุยกับทุกคนได้เป็นปกติเลย ถึงอีกฝ่ายจะเขินๆ เกร็งๆ ก็ตาม ผมก็เขินบ้างนิดๆ ด้วยละ แบบเจอกันครั้งแรก แต่ก็อยากชวนคุยด้วยเยอะๆ
ก็แบบทุกคนมีความเขินอายอยู่แล้วละ ช่วงแรกๆ ที่ได้พบกัน แต่คุยๆ กันไปสักพัก เดี๋ยวก็เผยความเป็นตัวเองออกมา ก็ผ่อนคลาย แล้วก็คุยได้เรื่อยๆ
แต่เมื่อ 2 วันก่อนครับ ผมก็ได้นัดเจอ คนคุย คนนึง แบบก็คุยกันมานานแล้วละ เกือบๆ จะ 5 เดือนแล้ว
อันนี้ไม่ใช่แบบ คนคุยธรรมดา เรียกกว่าจริงจังเลยดีกว่า
บอกถึงนิสัยของเธอก่อน
คือในแชทเธอคุยเก่งมาก คุยไม่หยุด คุยได้ทั้งวัน คุยได้ทุกเรื่อง เธอคุยหวานมาก เอาใจเก่ง น่ารักมาก
โทรไปหาก็คุยเก่ง เล่าเรื่องนั้น เรื่องนี้ได้ตลอด เธอแทบจะเป็นฝ่ายชวนผมคุยด้วยซ้ำ ก็คือเธอเป็นคนคุยเก่งมากเลยละ คุยยาวๆ ได้เป็นชั่วโมง หาเรื่องนั้น เรื่องนี้มาคุยได้ตลอด
เดทแรกก็นัดเจอกัน นัดทานข้าวกันที่ห้าง เป็นปกติละครับ
เจอกันครั้งแรก เธอหลบตา ไม่ค่อยกล้ามองหน้าผม (ผมก็ไม่ได้หล่อนะ จะเขินทำไม)
เธอก็เดินนำผม ไปนั้น ไปนี้ แบบไปซื้อของนิดหน่อย
แต่เธอก็ไม่ค่อยพูดอะไรเลย ก้มหน้า ก้มตา ตลอด มองล๊อกแล๊ก ซ้ายที ขวาที
ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร คิดว่าเธอคงจะเขินๆ ด้วยละมั้ง แบบเพิ่งเจอกัน
ผมก็ชวนเธอไปกินอาหารเกาหลี ร้านนึงในห้างละ
ก็ไปกันที่ร้าน นั่ง สั่งอาหารกันตามปกติ
ผมก็พยายามชวนเธอคุยเรื่องนั้น เรื่องนี้
ถามคำ ก็ตอบคำ เสียงเธอ งุ้งงิ้งๆ มาก ฟังแทบจะไม่ค่อยออก ตัวจริงเธอพูดเสียงเบามาก คุยยากมากเลย เพราะจับใจความไม่ได้ ก็ไม่รู้จะชวนคุยต่อยังไง
ตอนทานอาหารผมก็พยายามเทคแคร์ เอาใจ หยิบเครื่องปรุง หยิบทิชชู่ให้ เผื่อที่เธอจะได้ลดอาการเกร็งๆ ลงบ้าง
สักพักเธอก็หยิบมือถือมาเล่น (หรือว่า เธอเขิน เธอทำตัวไม่ถูก ก็เลยเล่นมือถือซะเลย หรือว่าเธอทำงานนะ คิดในแง่ดี)
แต่ผมแทบไม่ได้หยิบมือถือขึ้นมาเล่นอะไรเลย ก็นะแบบเจอกันครั้งแรก ผมก็ไม่เล่นมือถือเท่าไรนะ ควรให้เกียรติคนที่มาด้วย
สักพักทาน อาหารกันเสร็จ บรรยากาศเริ่มอึมครึม แบบคุยกันน้อยมาก
(กับคนอื่นที่ผมเคยไปเจอมาครั้งแรก แค่ตอนทานอาหารด้วยกัน ก็ละลายพฤติกรรมได้แล้ว บางคนคุยกันกับผมไม่หยุด บางคนคุยน้อยแต่ก็คุยได้ และก็เริ่มสนิทกันมากขึ้น เป็นกันเอง)
แต่นี้ไม่
เดทแรกก็นะ ผมก็จ่ายค่าอาหารเลี้ยงเธอไป
(จ่ายเสร็จ เธอไม่มีขอบคุณสักคำ ไม่มองหน้า ก้มหน้า ก้มตา เดินต่อ ผมก็แอบนอย นิดๆ หรือว่าเธอเขินอยู่นั้นละ ไม่เป็นไรมั้ง)
ก็พากันเดินซื้อของในห้างกันต่อ
แล้วก็ไปร้านขนมเค้กกันต่อ ก็สั่ง เค้กกับชา มากินกัน เธอก็เหมือนเดิม นั่งเล่นมือถือ มองนั้น มองนี้ แต่ไม่ค่อยมองผม
ผมก็พยายามชวนคุยอีก เธอก็เหมือนเดิม ตอบงุ้งงิ้งๆ จับใจความไม่ได้ ก็เลยนั่งเงียบๆ กันเป็น 10 นาที บรรยากาศ มาคุ น่าดู
สักพักจะหาที่ไปเที่ยวกันต่อ แต่ก็หาไม่เจอเพราะแถวนั้นไม่ค่อยมีที่เที่ยวนั้นละ เธอก็เลยขอตัวกลับบ้าน ผมก็ไปส่งเธอขึ้นรถ
พอส่งเธอขึ้นรถเสร็จ
ผมก็รู้สึกเฟลแบบสงสัยไม่ได้ไปต่อแล้ว เธอไม่ค่อยคุยกับผมด้วยเลย สงสัยคงไม่ชอบตัวจริงผมนั้นละ แต่ผมก็ชอบเธอนะ
ผมก็กลับบ้านด้วยความซึมๆ หน่อย คิดไป ต่างๆ นาๆ
หรือว่าปกติเธอเป็นแบบนี้อยู่แล้ว
หรือว่าต้องเจอเธออีกหลายๆ ครั้ง เธอถึงจะยอมเปิดใจ และยอมคุยด้วยกันแบบเป็นกันเองได้เยอะขึ้น
ก็แบบว่า ผมก็เจอมาหลายคนนะ แต่ไม่เคยเจอคนที่เงียบๆ แบบนี้ เหมือนเป็นคนละคนกับที่คุยในแชท ในโทร นี้ละ
ตอนแรกผมก็คิดว่า เธออาจไม่โอเคกับเรารึเปล่า แบบตัวจริงไม่ถูกใจ ไม่อยากคุยต่อ ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร อันนี้ก็เข้าใจได้
แต่ปรากฏว่า พอแยกย้ายกลับบ้าน เธอก็ยังแชทหาผมเหมือนเดิม ก็เหมือนเธอคนเดิมที่เคยคุยด้วย
เธอก็บอกว่าเธอเกร็งๆ เอง ก็แบบนี้ละ ตัวจริงคุยไม่ค่อยเก่ง (ผมก็คิดว่า จะคุยไม่เก่ง อะไรจะขนาดนี้)
ก็นะ ชอบเธอไปแล้ว ก็จะลองพยามดูต่อก็แล้วกัน
หวังว่าเธอคงไม่ได้มาอ่านกระทู้นี้นะ ก็ชอบเธอละ อยากสนิทกับตัวจริงของเธอให้มากกว่านี้ละ
ก็เลยจะมาขอสอบถาม ปรึกษา ทุกท่านด้วยว่า มีใครเป็นแบบนี้บ้าง หรือเคยเจออะไรแบบนี้บ้าง
แล้วจะต้องทำอย่างไรให้เขาเปิดใจได้ละครับ
ขอบคุณครับ
...
..
.