ผมเคยคิดว่าตัวเองอายุยังไม่ถึงขั้นต้องดูแลตัวเอง… จนวันนึงมีคนทักประโยคเดียว

มีคนเคยบอกไหมครับว่า
“ทำไมพักนี้ดูเหนื่อยตลอดเวลา”
ตอนแรกผมคิดว่าเป็นคำพูดทั่วไป
แต่พอได้ยินจากหลายคนเข้า… เริ่มเอะใจ
ผมอายุยังไม่เยอะ ทำงานปกติ กินข้าวครบ นอนก็พอประมาณ
แต่ช่วงนั้นมีอย่างนึงที่เป็นทุกวันโดยไม่รู้ตัว
ปวดคอ
ไหล่ตึง
ชอบหมุนคอเสียงดัง
นั่งแป๊บเดียวก็เปลี่ยนท่า
แต่ในหัวคือ “เรื่องเล็ก”
จนวันนึงไปกินข้าวกับเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนาน
มันมองหน้าผมแล้วถาม
“เครียดอะไร หรือร่างกายไม่โอเค”
ผมหัวเราะนะ
แต่คำนั้นมันติดอยู่ในหัว
กลับบ้านเลยลองสังเกตตัวเองจริง ๆ
ปรากฏว่าทั้งวันผมแทบไม่ได้ลุกจากโต๊ะ
กาแฟวันละ 3 แก้ว
มือถือก่อนนอนอีก 2 ชั่วโมง
หลังจากนั้นมีจังหวะได้ลองเข้าไปทำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับการดูแลตัวเอง (ไม่ได้ตั้งใจแต่แรก)
สิ่งที่แปลกคือ…
มันไม่ได้รู้สึกพิเศษในวันนั้น
แต่ผ่านไป 2–3 วัน
ผมเพิ่งสังเกตว่า…
ผมไม่ได้จับคอตัวเองทั้งวัน
แล้วอยู่ ๆ ก็สงสัยขึ้นมา
หรือจริง ๆ ที่ผ่านมา
เราไม่ได้เหนื่อยจากงาน
แต่เราอยู่กับความเมื่อยจนชิน?
แล้วเรื่องที่ทำให้ผมอึ้งกว่าเดิม
คือสิ่งที่คนที่นั่นพูดกับผมก่อนกลับ
ประโยคนั้นทำให้ผมหยุดคิดไปพักใหญ่…
(ถ้ามีคนอยากอ่าน เดี๋ยวมาต่อครับ)