ดูมาจนถึงตอนล่าสุด ไม่เคยมีสักแว้บเลยที่มันคิดถึงคนอื่นหรือแม้แต่ความเป็นเพื่อนที่สร้อยมีให้
มีแต่ความเห็นแก่ตัว ใช้สร้อยเป็นเครื่องมือระบายอารมณ์ที่ถูกกดทับจากสังคมอีกทอดหนึ่ง
ที่สร้อยต้องเสียโรงละคร ถูกตัดพ่อตัดแม่ ติดฝิ่น ไม่ได้เป็นครูสอนนาฏศิลป์ ป้ายความผิดให้บุษบงทั้งที่เขาไม่ได้ทำอะไร ทั้งหมดเกิดจากความจงใจและตั้งใจของมาลาล้วนๆ เพื่อคิดจะปัดสวะให้ตัวเองดูเป็นคนดี เป็นแม่พระในสายตาคนภายนอก ทั้งที่เนื้อในโคตรจะเน่าเหม็น
เกลียดมากตัวละครแบบนี้ (และพาลจะเกลียดเอินเอินที่รับบทนี้ด้วย) แล้วตอนแก่ป่วยมะเร็งใกล้ขิต เพิ่งจะมาคิดขอให้สร้อยอโหสิกรรม รำด้วยกันเป็นครั้งสุดท้าย โถแม่เจ้าประคุณรุนช่อง เขาไม่แหกวีรกรรมสันดานชั่วที่ตัวเองไปทำกับเขา ได้เป็นครูสอนรำจนแก่ก็ดีแค่ไหนแล้ว
หน้าด้าน ไร้ยางอาย อยากให้ตอนจบหักมุม สร้อยไม่อโหสิให้มาลา แล้วต่างคนต่างอยู่กันไปซะให้สิ้นเรื่อง
"สอดสร้อยมาลา" มาลาคือตัวละครแอ๊บใสที่สลิ้งแตก และเลว Ra Yum Chat ชั่วที่สุดแล้วใน พ.ศ.นี้
มีแต่ความเห็นแก่ตัว ใช้สร้อยเป็นเครื่องมือระบายอารมณ์ที่ถูกกดทับจากสังคมอีกทอดหนึ่ง
ที่สร้อยต้องเสียโรงละคร ถูกตัดพ่อตัดแม่ ติดฝิ่น ไม่ได้เป็นครูสอนนาฏศิลป์ ป้ายความผิดให้บุษบงทั้งที่เขาไม่ได้ทำอะไร ทั้งหมดเกิดจากความจงใจและตั้งใจของมาลาล้วนๆ เพื่อคิดจะปัดสวะให้ตัวเองดูเป็นคนดี เป็นแม่พระในสายตาคนภายนอก ทั้งที่เนื้อในโคตรจะเน่าเหม็น
เกลียดมากตัวละครแบบนี้ (และพาลจะเกลียดเอินเอินที่รับบทนี้ด้วย) แล้วตอนแก่ป่วยมะเร็งใกล้ขิต เพิ่งจะมาคิดขอให้สร้อยอโหสิกรรม รำด้วยกันเป็นครั้งสุดท้าย โถแม่เจ้าประคุณรุนช่อง เขาไม่แหกวีรกรรมสันดานชั่วที่ตัวเองไปทำกับเขา ได้เป็นครูสอนรำจนแก่ก็ดีแค่ไหนแล้ว
หน้าด้าน ไร้ยางอาย อยากให้ตอนจบหักมุม สร้อยไม่อโหสิให้มาลา แล้วต่างคนต่างอยู่กันไปซะให้สิ้นเรื่อง