สวัสดีครับ ผมไม่เคยคิดว่าจะต้องมาตั้งกระทู้แบบนี้ แต่ช่วงนี้รู้สึกอึดอัดและโดดเดี่ยวมาก เลยอยากขอพื้นที่ระบายความรู้สึกหน่อยครับ

ผมเป็นผู้ป่วย HIV และยังป่วยเป็นโรคจิตเภท ต้องกินยาทุกวันและติดตามการรักษาอย่างต่อเนื่อง ชีวิตแต่ละวันไม่ค่อยง่ายเลย บางวันก็ใช้ชีวิตได้ปกติ แต่บางวันก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถาโถมเข้ามา

เวลาที่อาการทางจิตกำเริบ ผมจะเครียด วิตกกังวล และรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีค่า พยายามเข้มแข็งแค่ไหนก็มีวันที่ร้องไห้คนเดียว เพราะไม่อยากให้คนรอบตัวเป็นห่วง

สิ่งที่เจ็บที่สุดไม่ใช่แค่โรค แต่คือความกลัวว่าจะถูกคนอื่นรังเกียจ หรือมองว่าเราไม่ดี ทั้งที่ผมก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่งที่อยากมีความสุข อยากมีคนเข้าใจ และอยากใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไป

หลายครั้งผมถามตัวเองว่า ทำไมชีวิตถึงเป็นแบบนี้ แต่สุดท้ายก็ยังพยายามลุกขึ้นมากินยา ดูแลตัวเอง และใช้ชีวิตต่อไป

วันนี้แค่อยากระบายให้ใครสักคนฟัง ถ้าเพื่อน ๆ คนไหนเคยผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบาก หรือกำลังต่อสู้กับโรคประจำตัวเหมือนกัน อยากบอกว่าผมเป็นกำลังใจให้ครับ

และถ้าใครอ่านมาถึงตรงนี้ ขอบคุณมากจริง ๆ ที่เสียเวลาฟังเรื่องของคนแปลกหน้าคนหนึ่ง แค่คำพูดดี ๆ สักประโยค หรือกำลังใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็มีความหมายกับผมมากแล้วครับ

ขอให้ทุกคนมีสุขภาพแข็งแรง และผ่านเรื่องหนัก ๆ ในชีวิตไปได้เช่นกันครับ ❤️