(ปล.ช่วยอ่านให้ครบก่อนน้ะครับ ก่อนแสดงความคิดเห็นครับ)
ดีครับทุกคน ผมชื่ออาร์มน่ะครับ อายุ 17 ปีนี้ 18 ตอนนี้อยู่ ม.6 ครับ ผมมีเรื่องระบายใจมากครับ ซึ่งมันเกิดมาตั้งแต่ สมัยตอนที่ผมอยู่ประถมใหม่ๆเลยครับ เรื่องราวจะประมาณนี้เลยครับ
-ตอนประถม
ผมย้ายจากชลบุรี มาอยู่พิษณุโลกครับ ตอนนั้นกำลังขึ้นประถมพอดีครับ สิ่งที่ผมจะเล่าคือ สังคมครับ ตอนนั้นผมย้ายมาใหม่ๆ ผมก็ไม่รู้เรื่องไรมากมายครับ ไม่รู้ว่าคนที่นี้เป็นแบบไหนบ้างครับ นิสัยสังคมเหมือนในเมืองไหม พอเปิดเทอม ผมก็ไม่ได้รู้เรื่องไรมาก แต่สิ่งที่ผมเจอ คือการที่โดนแกล้งครับ ซึ่งสิ่งที่คนภายนอกมองผมคือ คนที่ไม่ปกติ คนที่ไม่เต็ม เอ๋อๆอ้องๆไรประมาณนั้นครับ แต่ทั้งที่ในใจเราไม่รู้วิธีที่จะจัดการว่าจะทำยังไง มันทำให้ผมรู้สึกอึดอัดใจมาก กลัวจนลน ทำไรไม่ถูกครับ พอผมถามปรึกษาไรก็เหมือนตัวเองเป็นคนผิดตลอด ทั้งที่ไม่ได้ทำไร ต่อจากนั้นก็โดนแกล้งมาตลอด จนคนอื่นมองเหมือนที่เคยบอกไปครับ
และก็เป็นคนที่ร่างกายผอมแห้ง แต่ไม่ใช่เพราะไม่กินข้าวน่ะครับ ของผมเป็นผอมกรรมพันธุ์จากแม่ครับ แต่มันทำให้ผมไม่มั่นใจไม่กล้าทำไรทั้งสิ้นครับ
หน่ำซ้ำเพื่อนไม่คบอีกด้วยครับ คือ ช่วงนั้นผมก็เป็นคนที่เรียนรู้ช้าด้วยครับ ไม่ค่อยจะรู้เรื่อง บางทีก็งง แต่ก็ไม่กล้าถามเพื่อน เพราะกลัวจะเป็นแบบที่บอกไปครับ ซึ่งมันกลัวจนทำไรไม่ถูกครับ อึดอัดใจอีกด้วยครับ
เหนื่อยใจ กลัว คิดมาก ครอบครัวก็ช่วยไรไม่ได้ครับ เลือกที่จะไม่เข้าใจครับ แม้พยายามบอกไปเหมือนเอาแต่ตัวเองเป็นหลัก สวนทุกอย่าง ผมเล่าไปเหมือนเถียงไปเปล่า แถมได้คำว่า "โง่" มาอีกด้วยครับ
สุดท้ายผมก็ทำได้แต่อดทนครับ บางครั้งอาจจะมีเครียด รัองไห้บ้างครับ แต่ก็ผ่านมาได้แล้วครับ
-ตอนมัธยม
คือภาคต่อจาก ประถมเลยครับ ตอนนั้นก็ขึ้นมา รร ที่อยู่ใกล้กันเลยครับ ตอนนั้นขึ้น มัธยมใหม่ๆหวังว่าจะได้เจอเพื่อนใหม่ๆ ดีๆสักคน แต่ปรากฏว่าไม่เป็นไปตามที่คิดไว้ ซึ่งก็มีเพื่อนจาก รร เก่าที่ย้ายมากล่าวบอกกันต่อมาว่าผมเป็นคนยังไง ทั้งๆที่ผมพยายามคุยดีๆ แต่กลับโดนด่าเต็มๆครับ ซึ่งมันทำให้ผมเครียด เศร้าด้วยครับ จนสุดท้ายคิดมาก ด่าตัวเองในใจอยู่ซ้ำๆ ตอนเวลาที่เพื่อนหัวเราะ ก็คือเกรงอาย ไม่กล้าทำไร
แต่ก็มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ดีที่สุด ก็คือช่วงนั้นผมได้รู้จักเพื่อนคนนึง ซึ่งก็ย้ายมาใหม่จากที่อื่น แต่พอเริ่มรู้จักมากขึ้นก็รู้ว่าเหมือนเขาจะเป็นนักเลง แต่พอผมเจอปัญหาเขาก็พร้อมที่จะช่วย แต่หลังเริ่มมีอยู่ด้วยกันก็คือ แกล้งแบบไม่ให้เกียรติกัน และสิ่งที่ผมคิดไม่ถึงก็คือ เขาเป็นเพื่อนกับกลุ่มที่เคยแกล้งผมตอนประถม ผมก็กลัวมาก แต่ก็ทำไรไม่ได้ ก็เลยยอมให้แกล้งไป นับวันเริ่มหนักขึ้น เรื่องบางเรื่องที่ผมไม่ได้ตั้งใจทำ ก็ยังเอามาล้อ เพียงแค่บอกกับผมว่า หยอกเล่น มันเหมือนเป็นการขายเพื่อนครับ ทั้งๆที่ผมก็ดีกับเขา จนสุดท้ายผมมีปัญหากับเขา และก็ไปอยู่กับเพื่อนที่เคยมีปัญหากับเขาเหมือนกัน ตอนนั้นผมทนไม่ไหว เมื่อทำมาก็ทำกลับ แต่สิ่งที่เขาแสดงคือ ไม่พอใจ ทั้งที่ความเป็นจริงผมควรไม่พอใจมากกว่า เพราะเขาทำมาเยอะ แต่สุดท้ายเขาก็ย้ายไปครับ แต่เรื่องที่ผมโดนปล่อยข่าวก็ยังทำให้ผมโดนมองว่าเป็นคนที่ไม่ปกติอยู่
ซึ่งมันทำให้ผมเสียเวลามาก บวกกับสังคม รร. ที่มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ครับ (มากๆ) เพื่อนคนอื่นที่มองผม มันทำให้ผมเครียดอึดอัดใจมองโลกในแง่ร้าย
ในใจก็คือเก็บกด อยากด่าคนที่แกล้งผมมากครับ แต่ก่อนนี้คือถ้าต่อยได้ คือ หนักกว่านักเลงอีกครับ แต่ก็ไม่ได้ไรแล้ว คิดแค่ว่าขอให้มันเจออย่างที่มันเคยทำผมไว้
จนสุดท้ายผมก็รอวันที่จะจบ รร และต่อมหาลัย และก็ลืม รร นี้ด้วยครับ
ลืมสังคม ลืมเพื่อนที่มันห่วยๆไปให้หมดครับ เรื่องที่ผมเล่ามาก็คือเรื่องจริงผมแหละครับ จากเด็กที่เพื่อนว่าไม่เต็มคนหนึ่ง ที่พร้อมจะโดนเพื่อนหัวเราะใส่ แกล้งใส่
ใครมีความคิดเห็นแสดงยังไง จะแนะนำอะไร สามารถคอมเมนต์ได้ครับ
(ถ้าเฉลย รร รอตอน ผมจบม.6ก่อนครับ ผมจะเฉลยให้ครับ)
(สามารถนำไปโพสต์เป็นเรื่องราวตามแพลตฟอร์มต่างๆได้น้ะครับ)
มีเรื่องจะระบายครับ
ดีครับทุกคน ผมชื่ออาร์มน่ะครับ อายุ 17 ปีนี้ 18 ตอนนี้อยู่ ม.6 ครับ ผมมีเรื่องระบายใจมากครับ ซึ่งมันเกิดมาตั้งแต่ สมัยตอนที่ผมอยู่ประถมใหม่ๆเลยครับ เรื่องราวจะประมาณนี้เลยครับ
-ตอนประถม
ผมย้ายจากชลบุรี มาอยู่พิษณุโลกครับ ตอนนั้นกำลังขึ้นประถมพอดีครับ สิ่งที่ผมจะเล่าคือ สังคมครับ ตอนนั้นผมย้ายมาใหม่ๆ ผมก็ไม่รู้เรื่องไรมากมายครับ ไม่รู้ว่าคนที่นี้เป็นแบบไหนบ้างครับ นิสัยสังคมเหมือนในเมืองไหม พอเปิดเทอม ผมก็ไม่ได้รู้เรื่องไรมาก แต่สิ่งที่ผมเจอ คือการที่โดนแกล้งครับ ซึ่งสิ่งที่คนภายนอกมองผมคือ คนที่ไม่ปกติ คนที่ไม่เต็ม เอ๋อๆอ้องๆไรประมาณนั้นครับ แต่ทั้งที่ในใจเราไม่รู้วิธีที่จะจัดการว่าจะทำยังไง มันทำให้ผมรู้สึกอึดอัดใจมาก กลัวจนลน ทำไรไม่ถูกครับ พอผมถามปรึกษาไรก็เหมือนตัวเองเป็นคนผิดตลอด ทั้งที่ไม่ได้ทำไร ต่อจากนั้นก็โดนแกล้งมาตลอด จนคนอื่นมองเหมือนที่เคยบอกไปครับ
และก็เป็นคนที่ร่างกายผอมแห้ง แต่ไม่ใช่เพราะไม่กินข้าวน่ะครับ ของผมเป็นผอมกรรมพันธุ์จากแม่ครับ แต่มันทำให้ผมไม่มั่นใจไม่กล้าทำไรทั้งสิ้นครับ
หน่ำซ้ำเพื่อนไม่คบอีกด้วยครับ คือ ช่วงนั้นผมก็เป็นคนที่เรียนรู้ช้าด้วยครับ ไม่ค่อยจะรู้เรื่อง บางทีก็งง แต่ก็ไม่กล้าถามเพื่อน เพราะกลัวจะเป็นแบบที่บอกไปครับ ซึ่งมันกลัวจนทำไรไม่ถูกครับ อึดอัดใจอีกด้วยครับ
เหนื่อยใจ กลัว คิดมาก ครอบครัวก็ช่วยไรไม่ได้ครับ เลือกที่จะไม่เข้าใจครับ แม้พยายามบอกไปเหมือนเอาแต่ตัวเองเป็นหลัก สวนทุกอย่าง ผมเล่าไปเหมือนเถียงไปเปล่า แถมได้คำว่า "โง่" มาอีกด้วยครับ
สุดท้ายผมก็ทำได้แต่อดทนครับ บางครั้งอาจจะมีเครียด รัองไห้บ้างครับ แต่ก็ผ่านมาได้แล้วครับ
-ตอนมัธยม
คือภาคต่อจาก ประถมเลยครับ ตอนนั้นก็ขึ้นมา รร ที่อยู่ใกล้กันเลยครับ ตอนนั้นขึ้น มัธยมใหม่ๆหวังว่าจะได้เจอเพื่อนใหม่ๆ ดีๆสักคน แต่ปรากฏว่าไม่เป็นไปตามที่คิดไว้ ซึ่งก็มีเพื่อนจาก รร เก่าที่ย้ายมากล่าวบอกกันต่อมาว่าผมเป็นคนยังไง ทั้งๆที่ผมพยายามคุยดีๆ แต่กลับโดนด่าเต็มๆครับ ซึ่งมันทำให้ผมเครียด เศร้าด้วยครับ จนสุดท้ายคิดมาก ด่าตัวเองในใจอยู่ซ้ำๆ ตอนเวลาที่เพื่อนหัวเราะ ก็คือเกรงอาย ไม่กล้าทำไร
แต่ก็มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ดีที่สุด ก็คือช่วงนั้นผมได้รู้จักเพื่อนคนนึง ซึ่งก็ย้ายมาใหม่จากที่อื่น แต่พอเริ่มรู้จักมากขึ้นก็รู้ว่าเหมือนเขาจะเป็นนักเลง แต่พอผมเจอปัญหาเขาก็พร้อมที่จะช่วย แต่หลังเริ่มมีอยู่ด้วยกันก็คือ แกล้งแบบไม่ให้เกียรติกัน และสิ่งที่ผมคิดไม่ถึงก็คือ เขาเป็นเพื่อนกับกลุ่มที่เคยแกล้งผมตอนประถม ผมก็กลัวมาก แต่ก็ทำไรไม่ได้ ก็เลยยอมให้แกล้งไป นับวันเริ่มหนักขึ้น เรื่องบางเรื่องที่ผมไม่ได้ตั้งใจทำ ก็ยังเอามาล้อ เพียงแค่บอกกับผมว่า หยอกเล่น มันเหมือนเป็นการขายเพื่อนครับ ทั้งๆที่ผมก็ดีกับเขา จนสุดท้ายผมมีปัญหากับเขา และก็ไปอยู่กับเพื่อนที่เคยมีปัญหากับเขาเหมือนกัน ตอนนั้นผมทนไม่ไหว เมื่อทำมาก็ทำกลับ แต่สิ่งที่เขาแสดงคือ ไม่พอใจ ทั้งที่ความเป็นจริงผมควรไม่พอใจมากกว่า เพราะเขาทำมาเยอะ แต่สุดท้ายเขาก็ย้ายไปครับ แต่เรื่องที่ผมโดนปล่อยข่าวก็ยังทำให้ผมโดนมองว่าเป็นคนที่ไม่ปกติอยู่
ซึ่งมันทำให้ผมเสียเวลามาก บวกกับสังคม รร. ที่มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ครับ (มากๆ) เพื่อนคนอื่นที่มองผม มันทำให้ผมเครียดอึดอัดใจมองโลกในแง่ร้าย
ในใจก็คือเก็บกด อยากด่าคนที่แกล้งผมมากครับ แต่ก่อนนี้คือถ้าต่อยได้ คือ หนักกว่านักเลงอีกครับ แต่ก็ไม่ได้ไรแล้ว คิดแค่ว่าขอให้มันเจออย่างที่มันเคยทำผมไว้
จนสุดท้ายผมก็รอวันที่จะจบ รร และต่อมหาลัย และก็ลืม รร นี้ด้วยครับ
ลืมสังคม ลืมเพื่อนที่มันห่วยๆไปให้หมดครับ เรื่องที่ผมเล่ามาก็คือเรื่องจริงผมแหละครับ จากเด็กที่เพื่อนว่าไม่เต็มคนหนึ่ง ที่พร้อมจะโดนเพื่อนหัวเราะใส่ แกล้งใส่
ใครมีความคิดเห็นแสดงยังไง จะแนะนำอะไร สามารถคอมเมนต์ได้ครับ
(ถ้าเฉลย รร รอตอน ผมจบม.6ก่อนครับ ผมจะเฉลยให้ครับ)
(สามารถนำไปโพสต์เป็นเรื่องราวตามแพลตฟอร์มต่างๆได้น้ะครับ)