สวัสดีค่ะ เราเป็นนักเรียนรุ่นที่ 16 (เกือบเป็น)
แต่เกิดเรื่องบางอย่างจนเราไม่สามารถสำเร็จการศึกษาได้ คราวนี้เราจะขอเล่าสิ่งที่เราต้องเก็บไว้ในใจตลอด 10 ปีนะคะ
ตั้งแต่เรายังเด็ก เราโดนพ่อทุบตี เราจึงย้ายไปอยู่บ้านน้าที่เข็มงวดเรื่องกฏระเบียบ ก็เลยหวังว่าโรงเรียนจะเป็นพื้นที่ให้ผ่อนคลายบ้าง ช่วงม.ต้นก็เรียบง่ายดี มีโดนแกล้งโดนเพ่งเล็งบ้าง แต่การขึ้นม.ปลาย เหมือนเป็นการโตเป็นผู้ใหญ่ มีเรื่องใหญ่ๆให้รับผิดชอบมากมาย
ช่วงแรกๆของการเรียนม.ปลายทุกอย่างไปได้ดี ลูกพี่ลูกน้องเราย้ายมาเรียนด้วย คิดว่าอะไรๆจะดีขึ้น จะได้มีคนคอยหนุน แต่มันไม่เป็นแบบนั้น ผ่านไปครึ่งเทอม เราเริ่มโดนเพื่อนในกลุ่มแอนตี้ เริ่มตีตัวออกห่าง นานวันไปเริ่มมีการพูดจารุนแรงใส่ เช่น อีตอ*** ด่าด้วยถ้อยคำหยาบคายสารพัด จากนั้นเพื่อนทั้งห้องก็พากันรังเกียจเรา เราพยายามถามเหตุผลว่าเราทำอะไรผิด แต่ไม่มีใครยอมตอบ เอาแต่ด่าเรา แอนตี้เรา เริ่มใช้เฟสบุ๊คประจาน ใช้แอคหลุมปั่น ทั้งที่บางอย่างมันไม่จริงด้วยซ้ำ สิ่งที่มันจริงเกิดขึ้นจากความผิดพลาดและเราได้ขอโทษจากใจจริงไปแล้ว ทั้งอ้อนวอนทั้งร้องไห้ และเราไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายจนเกินคำว่าให้อภัยเลย จนกระทั่งมันหนักขึ้นเรื่อยไปจนไปถึงใส่ร้าย เราเครียดผลการเรียนตก เริ่มโดดเรียน โดนบูลลี่ผลการเรียน เราทนไม่ไหวเลยไปกรีดแขนตัวเองที่ห้องน้ำหญิง 10 แผล (แผลเป็นยังอยู่) จนตรวจเจอว่าป่วยจิตเวชแล้ว ครูประจำชั้นรับรู้ค่ะ แต่แก้ปัญหาไม่ได้ มองว่าเป็นเรื่องเล็ก ญาติเราที่มาเรียนด้วยไม่ช่วยเรา (เพราะกลัวโดนแอนตี้ไปด้วย) มาซ้ำเติมเรา หาว่าเราเป็นตัวต้นเหตุ น้าที่บ้านก็เข้มงวดเกินไป แม่ก็ทำแต่งานไม่ค่อยมีเวลาให้ (แต่เราไม่โทษแม่)
สิ่งที่เกิดขึ้นมันกลายเป็นเรื่องใหญ่ ถึงห้องปกครอง เราจำไม่ค่อยได้ แต่ที่จำได้คือมีเจ้าหน้าที่มาด้วย (ไม่รู้จากไหน) เรื่องเหมือนจะดีขึ้นแต่ก็ไม่ เพื่อนๆยังโยนความผิดให้เรา เราเครียดมากเลยคิดจะกระโดดตึก ทางโรงเรียนจึงบอกให้เราดรอปแล้วค่อยมากลับมา พอครบหนึ่งปีเรากลับมา ทางโรงเรียนบังคับให้เราลาออกโดยให้ระบุสาเหตุการลาออกว่า "ปรับตัวไม่ได้"
เราไม่สามารถโต้แย้งอะไรได้เลย งงไปหมด พวกอาจารย์ก็เชียร์ให้เราลาออก กดดันเรา เราจะระบุสาเหตุการลาออกว่าโดนแอนตี้ พวกเขาก็ไม่ยอม บอกว่า "ไม่ได้ๆต้องเซ็นว่าปรับตัวไม่ได้"
ยุติธรรมแล้วเหรอสำหรับนักเรียนคนนึง นักเรียนที่เจียมเนื้อเจียมตัว ไม่เคยหาเรื่องใคร วันๆไม่คุยกับใคร จำชื่อเพื่อนในห้องยังไม่ได้ด้วยซ้ำ เก็บตัวก้มหน้าก้มตาเรียน หลังจากเราออกจากโรงเรียนได้ไม่กี่วันเพื่อนในห้องก็แชทมาหาเรา มาบอกว่า คนที่สร้างแอคหลุมคือเค้าเองแหละ จากนั้นก็สมน้ำหน้าเยาะเย็ยเราสารพัด
สุดท้ายสาเหตุที่เราโดนแอนตี้ก็คือการวัยรุ่นหมั่นไส้กันเองค่ะ เราโดนแอนตี้จากเพื่อน 4 คน แต่โดนปลุกปั่นจนกลายเป็นทั้งห้อง
โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ หอวัง นนทบุรี เมินเฉยนักเรียน จนเกือบตาย!?
แต่เกิดเรื่องบางอย่างจนเราไม่สามารถสำเร็จการศึกษาได้ คราวนี้เราจะขอเล่าสิ่งที่เราต้องเก็บไว้ในใจตลอด 10 ปีนะคะ
ตั้งแต่เรายังเด็ก เราโดนพ่อทุบตี เราจึงย้ายไปอยู่บ้านน้าที่เข็มงวดเรื่องกฏระเบียบ ก็เลยหวังว่าโรงเรียนจะเป็นพื้นที่ให้ผ่อนคลายบ้าง ช่วงม.ต้นก็เรียบง่ายดี มีโดนแกล้งโดนเพ่งเล็งบ้าง แต่การขึ้นม.ปลาย เหมือนเป็นการโตเป็นผู้ใหญ่ มีเรื่องใหญ่ๆให้รับผิดชอบมากมาย
ช่วงแรกๆของการเรียนม.ปลายทุกอย่างไปได้ดี ลูกพี่ลูกน้องเราย้ายมาเรียนด้วย คิดว่าอะไรๆจะดีขึ้น จะได้มีคนคอยหนุน แต่มันไม่เป็นแบบนั้น ผ่านไปครึ่งเทอม เราเริ่มโดนเพื่อนในกลุ่มแอนตี้ เริ่มตีตัวออกห่าง นานวันไปเริ่มมีการพูดจารุนแรงใส่ เช่น อีตอ*** ด่าด้วยถ้อยคำหยาบคายสารพัด จากนั้นเพื่อนทั้งห้องก็พากันรังเกียจเรา เราพยายามถามเหตุผลว่าเราทำอะไรผิด แต่ไม่มีใครยอมตอบ เอาแต่ด่าเรา แอนตี้เรา เริ่มใช้เฟสบุ๊คประจาน ใช้แอคหลุมปั่น ทั้งที่บางอย่างมันไม่จริงด้วยซ้ำ สิ่งที่มันจริงเกิดขึ้นจากความผิดพลาดและเราได้ขอโทษจากใจจริงไปแล้ว ทั้งอ้อนวอนทั้งร้องไห้ และเราไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายจนเกินคำว่าให้อภัยเลย จนกระทั่งมันหนักขึ้นเรื่อยไปจนไปถึงใส่ร้าย เราเครียดผลการเรียนตก เริ่มโดดเรียน โดนบูลลี่ผลการเรียน เราทนไม่ไหวเลยไปกรีดแขนตัวเองที่ห้องน้ำหญิง 10 แผล (แผลเป็นยังอยู่) จนตรวจเจอว่าป่วยจิตเวชแล้ว ครูประจำชั้นรับรู้ค่ะ แต่แก้ปัญหาไม่ได้ มองว่าเป็นเรื่องเล็ก ญาติเราที่มาเรียนด้วยไม่ช่วยเรา (เพราะกลัวโดนแอนตี้ไปด้วย) มาซ้ำเติมเรา หาว่าเราเป็นตัวต้นเหตุ น้าที่บ้านก็เข้มงวดเกินไป แม่ก็ทำแต่งานไม่ค่อยมีเวลาให้ (แต่เราไม่โทษแม่)
สิ่งที่เกิดขึ้นมันกลายเป็นเรื่องใหญ่ ถึงห้องปกครอง เราจำไม่ค่อยได้ แต่ที่จำได้คือมีเจ้าหน้าที่มาด้วย (ไม่รู้จากไหน) เรื่องเหมือนจะดีขึ้นแต่ก็ไม่ เพื่อนๆยังโยนความผิดให้เรา เราเครียดมากเลยคิดจะกระโดดตึก ทางโรงเรียนจึงบอกให้เราดรอปแล้วค่อยมากลับมา พอครบหนึ่งปีเรากลับมา ทางโรงเรียนบังคับให้เราลาออกโดยให้ระบุสาเหตุการลาออกว่า "ปรับตัวไม่ได้"
เราไม่สามารถโต้แย้งอะไรได้เลย งงไปหมด พวกอาจารย์ก็เชียร์ให้เราลาออก กดดันเรา เราจะระบุสาเหตุการลาออกว่าโดนแอนตี้ พวกเขาก็ไม่ยอม บอกว่า "ไม่ได้ๆต้องเซ็นว่าปรับตัวไม่ได้"
ยุติธรรมแล้วเหรอสำหรับนักเรียนคนนึง นักเรียนที่เจียมเนื้อเจียมตัว ไม่เคยหาเรื่องใคร วันๆไม่คุยกับใคร จำชื่อเพื่อนในห้องยังไม่ได้ด้วยซ้ำ เก็บตัวก้มหน้าก้มตาเรียน หลังจากเราออกจากโรงเรียนได้ไม่กี่วันเพื่อนในห้องก็แชทมาหาเรา มาบอกว่า คนที่สร้างแอคหลุมคือเค้าเองแหละ จากนั้นก็สมน้ำหน้าเยาะเย็ยเราสารพัด
สุดท้ายสาเหตุที่เราโดนแอนตี้ก็คือการวัยรุ่นหมั่นไส้กันเองค่ะ เราโดนแอนตี้จากเพื่อน 4 คน แต่โดนปลุกปั่นจนกลายเป็นทั้งห้อง