นี่คือประเทศไทยจริงหรอ????

ทุกเช้าเราตื่นขึ้นมาแล้วเปิดโทรศัพท์ อ่านข่าวอาชญากรรม ข่าวคอร์รัปชัน ข่าวผู้มีอิทธิพล หรือข่าวที่กฎหมายดูเหมือนจะใช้ไม่เท่ากันกับทุกคน

บางครั้งมันไม่ใช่เหตุการณ์ใหญ่ระดับประเทศ แต่เป็นเรื่องเล็ก ๆ ที่เกิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ข่าวคนขับรถหรูทำร้ายคนอื่นแล้วหลุดคดี

ข่าวเจ้าหน้าที่รัฐเรียกรับผลประโยชน์

ข่าวนักท่องเที่ยวถูกเอาเปรียบ

ข่าวผู้มีอำนาจที่ดูเหมือนอยู่เหนือกฎหมาย

ข่าวการใช้งบประมาณที่ประชาชนตั้งคำถามแต่ไม่เคยได้รับคำตอบที่ชัดเจน

สิ่งที่น่าเศร้าไม่ใช่เพราะข่าวเหล่านี้เกิดขึ้นครั้งแรก แต่เป็นเพราะคนไทยจำนวนมากเริ่มรู้สึกชินชา

เราหัวเราะกับมีมข่าวคอร์รัปชัน

เราพูดว่า "ประเทศไทยก็แบบนี้แหละ"

เรามองเห็นความไม่ยุติธรรมแล้วเลื่อนผ่านไป

วันหนึ่งฉันพบว่าความรู้สึกที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ความโกรธ แต่คือการยอมรับว่ามันเป็นเรื่องปกติ

อย่างไรก็ตาม หากถามว่าฉันไม่ภูมิใจที่เป็นคนไทยจริงหรือไม่ คำตอบอาจไม่ใช่

ฉันยังภูมิใจกับคนไทยจำนวนมากที่ทำงานหนักอย่างซื่อสัตย์

ยังภูมิใจกับครู แพทย์ พยาบาล อาสาสมัคร กู้ภัย และประชาชนธรรมดาที่ช่วยเหลือกันในยามวิกฤต

ยังภูมิใจกับผู้คนที่ลุกขึ้นมาตั้งคำถามกับสิ่งที่ไม่ถูกต้อง

เพราะปัญหาของประเทศไม่ได้หมายความว่าคนทั้งประเทศเป็นปัญหา

สิ่งที่ทำให้ฉันผิดหวังคือการเห็นปัญหาเดิม ๆ เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยไม่มีใครรับผิดชอบอย่างจริงจัง

และบางที ความรักประเทศที่แท้จริง อาจไม่ใช่การบอกว่าทุกอย่างดีอยู่แล้ว แต่คือการกล้ายอมรับว่ายังมีหลายอย่างที่ต้องแก้ไข เพื่อให้วันหนึ่งเรากลับมาภูมิใจได้อย่างเต็มปากอีกครั้ง