ตอนแรกไม่ชอบกันเลยแต่เหมือนฟ้าฝนเล่นตลกเป็นใจให้มาอยู่ห้องเดียวกัน

เกลียดคำไหนได้คำนั้นของจริง... เคยลั่นวาจาไว้ตอน ม.1 ว่าคนแบบมันให้ตายยังไงก็ไม่เอาหรอก ตัดภาพมาตอนนี้กลายเป็นเราเองที่แพ้ราบคาบ แพ้ให้กับคนที่ไม่สมควรจะผูกพันที่สุด แล้วความซวยคืออะไรรู้ป่ะ? คือต้องอยู่ห้องเดียวกัน เรียนด้วยกันไปทั้งปี! ต้องคอยเก็บอาการ เก๊กหน้านิ่ง ทั้งที่ในใจระเบิดไปร้อยรอบ บ้าจริง... เข้าตัวเองหมดเลย