T-90 ทำไมจึงล้มเหลวในสนามรบ
ในหน้ากระดาษและโบรชัวร์ขายอาวุธ รถถัง T-90 ของรัสเซียคืออสูรกายหุ้มเกราะที่ดูไร้เทียมทาน มันมาพร้อมปืนหลักขนาด 125 มม. (2A46M-4) ที่ทรงพลัง เกราะคอมโพสิตแบบโมดูลาร์ และเครื่องยนต์ดีเซล V12 รุ่น B92 S2F ที่โฆษณาว่ามีกำลังกว่า 1,130 แรงม้า ทฤษฎีทางทหารบอกเราว่ามันคือจุดสูงสุดของวิศวกรรมรัสเซียที่ผสมผสานความคล่องตัว การป้องกัน และอานุภาพการทำลายล้างจากขีปนาวุธนำวิถี 9M119 Refleks (AT-11 Sniper) เข้าด้วยกัน
แต่ความจริงในสมรภูมิยูเครนกลับกลายเป็น "ฝันร้าย" ของเครมลิน นับตั้งแต่เริ่มสงคราม รัสเซียสูญเสียรถถังไปแล้วกว่า 2,100 คัน หรือเกือบ 2 ใน 3 ของกองกำลังรถถังเริ่มแรก จนต้องขุดเอาซากเหล็กอายุ 50-70 ปีอย่าง T-54 และ T-55 ออกมาใช้ คำถามที่นักวิเคราะห์สายสืบสวนต้องขุดคุ้ยคือ: ทำไม T-90 ที่ควรจะเป็น "ตัวเปลี่ยนเกม" ถึงล้มเหลวอย่างเป็นระบบ และกลายเป็นเพียงขยะเหล็กราคาแพง?
ความลับภายใต้เปลือกใหม่: มันก็แค่ T-72 ในร่างอวตาร
เหตุผลที่ T-90 ล้มเหลวไม่ได้เริ่มที่สนามรบ แต่มันเริ่มที่โต๊ะออกแบบ T-90 ไม่ใช่รถถังที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ด้วยนวัตกรรมล้ำยุค แต่มันคือการ "ยัดไส้" โดยนำโครงสร้างเดิมของ T-72 (เดิมชื่อรุ่น T-72BU) มาผสมกับป้อมปืนของ T-80 แล้วฉาบหน้าด้วยเกราะปฏิกิริยาแรงระเบิด (ERA)
จุดอ่อนพื้นฐานคือ "ปรัชญาการออกแบบ" รัสเซียเน้นรถถังขนาดเล็กและเบา โดย T-90 มีน้ำหนักน้อยกว่า M1 Abrams ของสหรัฐฯ ถึง 20 ตัน เพื่อให้ใช้พลประจำรถเพียง 3 คนและพึ่งพาระบบบรรจุอัตโนมัติ แต่นั่นนำมาซึ่งการลดทอนความปลอดภัยอย่างมหาศาล
ผู้เชี่ยวชาญจากศูนย์วิจัยอาวุธของยูเครนที่ได้ชำแหละซาก T-90M ที่ยึดมาได้ ให้ความเห็นไว้อย่างเจ็บแสบว่า:
"เมื่อเราลอกเปลือกที่หุ้มด้วยโฆษณาชวนเชื่อของเครมลินออก สิ่งที่พบก็คือรถถัง T-72 รุ่นเก่าที่ถูกแต่งหน้าทาปากใหม่ มันไม่ใช่ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี แต่มันคือการตบตาโลกด้วยภาพลักษณ์ที่สร้างขึ้นจากขยะในอดีต"
ระบบบรรจุกระสุนอัตโนมัติ: "ความล้มเหลวเชิงวิศวกรรม" ที่แลกมาด้วยชีวิต
ปัญหา "ป้อมปืนบิน" (Jack-in-the-box effect) ที่ทำให้พลประจำรถกลายเป็นบาร์บีคิวอยู่ข้างในยังคงตามมาหลอกหลอน ในรุ่น T-90M รัสเซียพยายามแก้เกมโดยการย้ายกระสุนบางส่วนไปไว้ในหีบเก็บด้านนอกป้อมปืน แต่นี่คือ "การประนีประนอมทางการออกแบบที่ผิดพลาดอย่างร้ายแรง" (Fatal Engineering Compromise)
ในขณะที่อยู่ในสมรภูมิ เมื่อกระสุนในเครื่องบรรจุหลักหมดลง พลประจำรถจะต้องเผชิญกับ กระบวนการบรรจุกระสุนด้วยมือที่เข้าขั้นฆ่าตัวตาย เพราะพวกเขาต้องลงจากรถถังท่ามกลางห่ากระสุนและโดรนสังหารเพื่อไปหยิบกระสุนจากหีบภายนอกมาเติมเข้าสู่ระบบหลัก นี่ไม่ใช่การสู้รบ แต่มันคือการ "ปลดตัวเองออกจากสงคราม" โดยปริยาย และเป็นจุดจบที่น่าสังเวชของรถถังที่อ้างว่าทันสมัยที่สุด
มายาการลักลอบหนีคว่ำบาตร: เมื่ออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เกรดพลเรือนถูกยัดไส้ในเครื่องจักรสังหารพันล้าน
ระบบควบคุมการยิง "Kalina" และระบบป้องกันเชิงรุก "Shtora-1" ถูกป่าวประกาศว่าเป็นเทคโนโลยีชั้นยอด แต่ในความเป็นจริงมันกลับทำงานได้ไม่ดีไปกว่าของเล่นเด็ก เมื่อต้องเผชิญกับการโจมตีจากมุมสูง (Top-attack) หรืออาวุธนำวิถีรุ่นใหม่
จากการสืบสวนซากรถ พบหลักฐานของ "ความเน่าเฟะในระบบการผลิต":
ชิ้นส่วนเกรดพลเรือน: ระบบอิเล็กทรอนิกส์จำนวนมากไม่ใช่เกรดทหาร (Military grade) แต่เป็นชิ้นส่วนพื้นฐานที่หาได้ทั่วไป
รอยแผลจากการคว่ำบาตร: มีการพบชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ที่แอบนำเข้าจาก ฝรั่งเศส ซึ่งสะท้อนว่ารัสเซียไม่สามารถผลิตเทคโนโลยีขั้นสูงเองได้
มาตรฐานที่ต่ำต้อย: แผงวงจรจำนวนมากพบการเกิดสนิมและการกัดกร่อน (Oxidation) เนื่องจากโรงงาน Uralvagonzavod ขาดการควบคุมความชื้นในการผลิต ส่งผลให้อุปกรณ์ล้มเหลวอย่างไม่คาดคิดในเวลาที่ต้องการที่สุด
ความไร้ประสิทธิภาพนี้รุนแรงถึงขั้นมีรายงานว่า ช่างเทคนิคชาวรัสเซียทำไฟไหม้รถถัง T-72 ระหว่างซ่อมแซมจนระเบิดและลามไปทำลาย T-90M อีกสองคันที่จอดอยู่ใกล้ๆ สะท้อนถึงมาตรฐานความปลอดภัยและฝีมือช่างที่ตกต่ำลงอย่างน่าตกใจ
ยุทธวิธีที่ผิดพลาด: เมื่อเกราะเหล็กไร้คนคุ้มกันในสมรภูมิ "Vuhledar"
ความล้มเหลวของ T-90 ไม่ได้จบแค่ที่วิศวกรรม แต่มันถูกซ้ำเติมด้วยความไร้ความสามารถทางยุทธวิธี โดยเฉพาะในพื้นที่อย่าง Pavlivka และ Vuhledar ที่กลายเป็นสุสานรถถังรัสเซีย:
ไร้ทหารราบสนับสนุน (Infantry Support): รัสเซียมักส่ง T-90 บุกเดี่ยวเข้าไปในพื้นที่สังหาร ทำให้ทีมล่ารถถังยูเครนสามารถเข้าประชิดในระยะยิงจุดอ่อนได้ง่าย
การเคลื่อนที่แบบไร้สติ: การเดินหน้าแบบแถวเรียงหนึ่งตามถนนเส้นเดียว ทำให้เมื่อคันหน้าถูกหยุด รถที่เหลือจะกลายเป็นเป้านิ่งทันที
จุดบอดบนหลังคา: แม้จะมีระบบป้องกัน 360 องศา แต่ Shtora-1 กลับล้มเหลวโดยสิ้นเชิงในการป้องกันการโจมตีจากมุมสูง ทำให้ Javelin และอาวุธประทับบ่าราคาถูกอย่าง AT4 เจาะทะลุป้อมปืนได้เหมือนกระดาษ
กับดักทุ่นระเบิดและความฉลาดของยูเครน
กองทัพยูเครนได้ทำลายตำนาน T-90 ด้วยกลยุทธ์ที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังอย่างการใช้ระบบ RAAM (Remote Anti-Armor Mine system) จากสหรัฐฯ ซึ่งเป็นทุ่นระเบิดที่ติดตั้ง ชนวนแม่เหล็ก (Magnetic Fuses) ที่จะตรวจจับมวลเหล็กของรถถังโดยไม่ต้องเหยียบโดยตรง
เทคนิคที่ยูเครนใช้คือ "การวางทุ่นระเบิดซ้ำ" (Reseeding):
ยูเครนปล่อยให้รถกวาดทุ่นระเบิดของรัสเซียเคลียร์ทางผ่านไปก่อน
เมื่อรถถัง T-90 ขับตามมา ยูเครนจะยิงกระสุนปืนใหญ่ RAAM เข้าไปวางทุ่นระเบิดใหม่บนเส้นทางที่ "เพิ่งเคลียร์" ไปทันที
T-90 ที่มั่นใจว่าทางปลอดภัยจะเหยียบทุ่นระเบิดและถูกทำลายกลางขบวน ทำให้คันที่เหลือพยายามขับหนีออกนอกเส้นทางจนไปติดกับดักทุ่นระเบิดเดิม (เช่น TM-62) ที่วางดักไว้รอบๆ
สงครามแห่งจำนวน: รัสเซียกำลังเดิมพันด้วยปริมาณเพื่อกลบความห่วย
แม้จะสูญเสีย T-90 ไปแล้วกว่า 15% ของคลังแสงก่อนสงคราม (ประมาณ 60 คันขึ้นไป) แต่รัสเซียยังคงเดิมพันด้วยจำนวน โรงงาน Uralvagonzavod กำลังเร่งการผลิตแบบ 24 ชั่วโมงเพื่อชดเชยการสูญเสีย ในขณะที่โรงงาน Malyshev ของยูเครนทำได้เพียงแค่ซ่อมแซม
นี่คือการต่อสู้ระหว่าง "ปริมาณของรัสเซีย" กับ "คุณภาพของตะวันตก" รัสเซียพยายามส่ง T-90 ลงไปในสนามรบให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้จะรู้ว่าประสิทธิภาพต่อคันสู้ Leopard 2 หรือ M1 Abrams ไม่ได้ แต่นั่นคือไพ่ใบสุดท้ายที่พวกเขามี
อนาคตที่มืดมนของอุตสาหกรรมอาวุธรัสเซีย
ความล้มเหลวของ T-90 ในยูเครนไม่ใช่แค่ความพ่ายแพ้ในสนามรบ แต่มันคือฝันร้ายทางการเงินและชื่อเสียงของรัสเซียในระดับโลก โดยเฉพาะเมื่อประเทศอย่าง อินเดีย ที่ครอบครอง T-90 อยู่มากกว่า 2,000 คัน กำลังเฝ้าดูซากเหล็กที่ลุกไหม้ผ่านสื่อโซเชียลด้วยความวิตกกังวล
สัญญาซื้อขายอาวุธมูลค่ามหาศาลกำลังถูกยกเลิก เมื่อความลึกลับของ "อาวุธล้ำสมัย" ถูกยูเครนถลกหนังออกมาจนเห็นความเน่าเฟะภายใน และนี่อาจเป็นจุดจบของยุคสมัยที่รถถังรัสเซียจะครองตลาดอาวุธโลก
คำถามชวนคิด: ในยุคที่โดรนราคาหลักหมื่นสามารถทำลายรถถังราคาหลักร้อยล้านได้ ยุคสมัยของอสูรกายหุ้มเกราะอย่าง T-90 ได้จบสิ้นลงแล้วจริงๆ หรือความผิดพลาดทั้งหมดนี้เป็นเพียงเพราะกองทัพรัสเซียไม่มีความสามารถพอที่จะใช้ "อาวุธที่ดี" ให้เป็น?
T-90 ทำไมจึงล้มเหลวในสนามรบ
ในหน้ากระดาษและโบรชัวร์ขายอาวุธ รถถัง T-90 ของรัสเซียคืออสูรกายหุ้มเกราะที่ดูไร้เทียมทาน มันมาพร้อมปืนหลักขนาด 125 มม. (2A46M-4) ที่ทรงพลัง เกราะคอมโพสิตแบบโมดูลาร์ และเครื่องยนต์ดีเซล V12 รุ่น B92 S2F ที่โฆษณาว่ามีกำลังกว่า 1,130 แรงม้า ทฤษฎีทางทหารบอกเราว่ามันคือจุดสูงสุดของวิศวกรรมรัสเซียที่ผสมผสานความคล่องตัว การป้องกัน และอานุภาพการทำลายล้างจากขีปนาวุธนำวิถี 9M119 Refleks (AT-11 Sniper) เข้าด้วยกัน
แต่ความจริงในสมรภูมิยูเครนกลับกลายเป็น "ฝันร้าย" ของเครมลิน นับตั้งแต่เริ่มสงคราม รัสเซียสูญเสียรถถังไปแล้วกว่า 2,100 คัน หรือเกือบ 2 ใน 3 ของกองกำลังรถถังเริ่มแรก จนต้องขุดเอาซากเหล็กอายุ 50-70 ปีอย่าง T-54 และ T-55 ออกมาใช้ คำถามที่นักวิเคราะห์สายสืบสวนต้องขุดคุ้ยคือ: ทำไม T-90 ที่ควรจะเป็น "ตัวเปลี่ยนเกม" ถึงล้มเหลวอย่างเป็นระบบ และกลายเป็นเพียงขยะเหล็กราคาแพง?
ความลับภายใต้เปลือกใหม่: มันก็แค่ T-72 ในร่างอวตาร
เหตุผลที่ T-90 ล้มเหลวไม่ได้เริ่มที่สนามรบ แต่มันเริ่มที่โต๊ะออกแบบ T-90 ไม่ใช่รถถังที่ถูกสร้างขึ้นใหม่ด้วยนวัตกรรมล้ำยุค แต่มันคือการ "ยัดไส้" โดยนำโครงสร้างเดิมของ T-72 (เดิมชื่อรุ่น T-72BU) มาผสมกับป้อมปืนของ T-80 แล้วฉาบหน้าด้วยเกราะปฏิกิริยาแรงระเบิด (ERA)
จุดอ่อนพื้นฐานคือ "ปรัชญาการออกแบบ" รัสเซียเน้นรถถังขนาดเล็กและเบา โดย T-90 มีน้ำหนักน้อยกว่า M1 Abrams ของสหรัฐฯ ถึง 20 ตัน เพื่อให้ใช้พลประจำรถเพียง 3 คนและพึ่งพาระบบบรรจุอัตโนมัติ แต่นั่นนำมาซึ่งการลดทอนความปลอดภัยอย่างมหาศาล
ผู้เชี่ยวชาญจากศูนย์วิจัยอาวุธของยูเครนที่ได้ชำแหละซาก T-90M ที่ยึดมาได้ ให้ความเห็นไว้อย่างเจ็บแสบว่า:
"เมื่อเราลอกเปลือกที่หุ้มด้วยโฆษณาชวนเชื่อของเครมลินออก สิ่งที่พบก็คือรถถัง T-72 รุ่นเก่าที่ถูกแต่งหน้าทาปากใหม่ มันไม่ใช่ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี แต่มันคือการตบตาโลกด้วยภาพลักษณ์ที่สร้างขึ้นจากขยะในอดีต"
ระบบบรรจุกระสุนอัตโนมัติ: "ความล้มเหลวเชิงวิศวกรรม" ที่แลกมาด้วยชีวิต
ปัญหา "ป้อมปืนบิน" (Jack-in-the-box effect) ที่ทำให้พลประจำรถกลายเป็นบาร์บีคิวอยู่ข้างในยังคงตามมาหลอกหลอน ในรุ่น T-90M รัสเซียพยายามแก้เกมโดยการย้ายกระสุนบางส่วนไปไว้ในหีบเก็บด้านนอกป้อมปืน แต่นี่คือ "การประนีประนอมทางการออกแบบที่ผิดพลาดอย่างร้ายแรง" (Fatal Engineering Compromise)
ในขณะที่อยู่ในสมรภูมิ เมื่อกระสุนในเครื่องบรรจุหลักหมดลง พลประจำรถจะต้องเผชิญกับ กระบวนการบรรจุกระสุนด้วยมือที่เข้าขั้นฆ่าตัวตาย เพราะพวกเขาต้องลงจากรถถังท่ามกลางห่ากระสุนและโดรนสังหารเพื่อไปหยิบกระสุนจากหีบภายนอกมาเติมเข้าสู่ระบบหลัก นี่ไม่ใช่การสู้รบ แต่มันคือการ "ปลดตัวเองออกจากสงคราม" โดยปริยาย และเป็นจุดจบที่น่าสังเวชของรถถังที่อ้างว่าทันสมัยที่สุด
มายาการลักลอบหนีคว่ำบาตร: เมื่ออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เกรดพลเรือนถูกยัดไส้ในเครื่องจักรสังหารพันล้าน
ระบบควบคุมการยิง "Kalina" และระบบป้องกันเชิงรุก "Shtora-1" ถูกป่าวประกาศว่าเป็นเทคโนโลยีชั้นยอด แต่ในความเป็นจริงมันกลับทำงานได้ไม่ดีไปกว่าของเล่นเด็ก เมื่อต้องเผชิญกับการโจมตีจากมุมสูง (Top-attack) หรืออาวุธนำวิถีรุ่นใหม่
จากการสืบสวนซากรถ พบหลักฐานของ "ความเน่าเฟะในระบบการผลิต":
ชิ้นส่วนเกรดพลเรือน: ระบบอิเล็กทรอนิกส์จำนวนมากไม่ใช่เกรดทหาร (Military grade) แต่เป็นชิ้นส่วนพื้นฐานที่หาได้ทั่วไป
รอยแผลจากการคว่ำบาตร: มีการพบชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ที่แอบนำเข้าจาก ฝรั่งเศส ซึ่งสะท้อนว่ารัสเซียไม่สามารถผลิตเทคโนโลยีขั้นสูงเองได้
มาตรฐานที่ต่ำต้อย: แผงวงจรจำนวนมากพบการเกิดสนิมและการกัดกร่อน (Oxidation) เนื่องจากโรงงาน Uralvagonzavod ขาดการควบคุมความชื้นในการผลิต ส่งผลให้อุปกรณ์ล้มเหลวอย่างไม่คาดคิดในเวลาที่ต้องการที่สุด
ความไร้ประสิทธิภาพนี้รุนแรงถึงขั้นมีรายงานว่า ช่างเทคนิคชาวรัสเซียทำไฟไหม้รถถัง T-72 ระหว่างซ่อมแซมจนระเบิดและลามไปทำลาย T-90M อีกสองคันที่จอดอยู่ใกล้ๆ สะท้อนถึงมาตรฐานความปลอดภัยและฝีมือช่างที่ตกต่ำลงอย่างน่าตกใจ
ยุทธวิธีที่ผิดพลาด: เมื่อเกราะเหล็กไร้คนคุ้มกันในสมรภูมิ "Vuhledar"
ความล้มเหลวของ T-90 ไม่ได้จบแค่ที่วิศวกรรม แต่มันถูกซ้ำเติมด้วยความไร้ความสามารถทางยุทธวิธี โดยเฉพาะในพื้นที่อย่าง Pavlivka และ Vuhledar ที่กลายเป็นสุสานรถถังรัสเซีย:
ไร้ทหารราบสนับสนุน (Infantry Support): รัสเซียมักส่ง T-90 บุกเดี่ยวเข้าไปในพื้นที่สังหาร ทำให้ทีมล่ารถถังยูเครนสามารถเข้าประชิดในระยะยิงจุดอ่อนได้ง่าย
การเคลื่อนที่แบบไร้สติ: การเดินหน้าแบบแถวเรียงหนึ่งตามถนนเส้นเดียว ทำให้เมื่อคันหน้าถูกหยุด รถที่เหลือจะกลายเป็นเป้านิ่งทันที
จุดบอดบนหลังคา: แม้จะมีระบบป้องกัน 360 องศา แต่ Shtora-1 กลับล้มเหลวโดยสิ้นเชิงในการป้องกันการโจมตีจากมุมสูง ทำให้ Javelin และอาวุธประทับบ่าราคาถูกอย่าง AT4 เจาะทะลุป้อมปืนได้เหมือนกระดาษ
กับดักทุ่นระเบิดและความฉลาดของยูเครน
กองทัพยูเครนได้ทำลายตำนาน T-90 ด้วยกลยุทธ์ที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังอย่างการใช้ระบบ RAAM (Remote Anti-Armor Mine system) จากสหรัฐฯ ซึ่งเป็นทุ่นระเบิดที่ติดตั้ง ชนวนแม่เหล็ก (Magnetic Fuses) ที่จะตรวจจับมวลเหล็กของรถถังโดยไม่ต้องเหยียบโดยตรง
เทคนิคที่ยูเครนใช้คือ "การวางทุ่นระเบิดซ้ำ" (Reseeding):
ยูเครนปล่อยให้รถกวาดทุ่นระเบิดของรัสเซียเคลียร์ทางผ่านไปก่อน
เมื่อรถถัง T-90 ขับตามมา ยูเครนจะยิงกระสุนปืนใหญ่ RAAM เข้าไปวางทุ่นระเบิดใหม่บนเส้นทางที่ "เพิ่งเคลียร์" ไปทันที
T-90 ที่มั่นใจว่าทางปลอดภัยจะเหยียบทุ่นระเบิดและถูกทำลายกลางขบวน ทำให้คันที่เหลือพยายามขับหนีออกนอกเส้นทางจนไปติดกับดักทุ่นระเบิดเดิม (เช่น TM-62) ที่วางดักไว้รอบๆ
สงครามแห่งจำนวน: รัสเซียกำลังเดิมพันด้วยปริมาณเพื่อกลบความห่วย
แม้จะสูญเสีย T-90 ไปแล้วกว่า 15% ของคลังแสงก่อนสงคราม (ประมาณ 60 คันขึ้นไป) แต่รัสเซียยังคงเดิมพันด้วยจำนวน โรงงาน Uralvagonzavod กำลังเร่งการผลิตแบบ 24 ชั่วโมงเพื่อชดเชยการสูญเสีย ในขณะที่โรงงาน Malyshev ของยูเครนทำได้เพียงแค่ซ่อมแซม
นี่คือการต่อสู้ระหว่าง "ปริมาณของรัสเซีย" กับ "คุณภาพของตะวันตก" รัสเซียพยายามส่ง T-90 ลงไปในสนามรบให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้จะรู้ว่าประสิทธิภาพต่อคันสู้ Leopard 2 หรือ M1 Abrams ไม่ได้ แต่นั่นคือไพ่ใบสุดท้ายที่พวกเขามี
อนาคตที่มืดมนของอุตสาหกรรมอาวุธรัสเซีย
ความล้มเหลวของ T-90 ในยูเครนไม่ใช่แค่ความพ่ายแพ้ในสนามรบ แต่มันคือฝันร้ายทางการเงินและชื่อเสียงของรัสเซียในระดับโลก โดยเฉพาะเมื่อประเทศอย่าง อินเดีย ที่ครอบครอง T-90 อยู่มากกว่า 2,000 คัน กำลังเฝ้าดูซากเหล็กที่ลุกไหม้ผ่านสื่อโซเชียลด้วยความวิตกกังวล
สัญญาซื้อขายอาวุธมูลค่ามหาศาลกำลังถูกยกเลิก เมื่อความลึกลับของ "อาวุธล้ำสมัย" ถูกยูเครนถลกหนังออกมาจนเห็นความเน่าเฟะภายใน และนี่อาจเป็นจุดจบของยุคสมัยที่รถถังรัสเซียจะครองตลาดอาวุธโลก
คำถามชวนคิด: ในยุคที่โดรนราคาหลักหมื่นสามารถทำลายรถถังราคาหลักร้อยล้านได้ ยุคสมัยของอสูรกายหุ้มเกราะอย่าง T-90 ได้จบสิ้นลงแล้วจริงๆ หรือความผิดพลาดทั้งหมดนี้เป็นเพียงเพราะกองทัพรัสเซียไม่มีความสามารถพอที่จะใช้ "อาวุธที่ดี" ให้เป็น?