สวัสดีครับ ตอนนี้ผมกำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่อึดอัดและบั่นทอนจิตใจที่สุดจนรู้สึกเหมือนจะเป็นประสาทในแต่ละวัน ที่บ้านมีปัญหาเรื่องเงินสดหายบ่อยมาก ซึ่งที่ผ่านมาหลายครั้งส่วนใหญ่ก็พบว่าคนเก็บเอาไปซ่อนลึกๆ เองแล้วลืม (รอบก่อนนู้นก็เพิ่งหาเจอใต้เตียง ตอนแรกก็ไประแวงญาติฝั่งแม่)
มาครั้งนี้ผมย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ กับแม่ อยู่บ้านกันแค่สองคน แล้วเงินสดที่เป็นปึกของแม่หายไปอีกรอบ คราวนี้ทุกคนพุ่งเป้ามาสงสัยและระแวงผมเต็มๆ เพียงเพราะคำว่าอยู่กันแค่สองคน ทั้งที่จุดที่เขาเก็บเงินไว้ตรงไหน หรือเก็บยังไง ผมยังไม่เคยรู้เรื่องหรือเคยเห็นเลยด้วยซ้ำ เช็คกล้องวงจรปิดก็ไม่มีใครเข้ามาเลย ผมบริสุทธิ์ใจ 100% ไม่เคยคิดจะขโมยเงินใคร แต่ตอนนี้บรรยากาศในบ้านเต็มไปด้วยความกดดันและสายตาจับผิดจนผมอยู่ต่อไม่ไหวแล้ว รู้สึกว่าถ้าขืนทนอยู่ต่อไป สุขภาพจิตผมพังพินาศและอนาคตคงไม่มีแน่ๆ
ตอนนี้ผมตัดสินใจเด็ดขาดแล้วครับว่าจะก้าวเท้าออกจากบ้านหลังนี้เพื่อไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยตัวเองคนเดียวแถว ม.รามคำแหง ตั้งใจจะไปหาห้องเช่าราคาประหยัด หางานทำ และส่งตัวเองเรียนจบ ยอมไปเหนื่อยตายดาบหน้าดีกว่านั่งเป็นบ้าอยู่ที่นี่
ผมอยากขอคำปรึกษาและฟังประสบการณ์จากพี่ๆ น้องๆ เพื่อนๆ ที่เคยโดนคนในครอบครัว "เข้าใจผิดร้ายแรง" หรือเคยเจอสถานการณ์ท็อกซิกจนต้องหักดิบเดินออกมาตัวคนเดียวเหมือนกันครับ:
1. ตอนที่โดนปรักปรำทั้งที่ไม่ได้รู้เรื่องด้วยเลย จัดการกับความอึดอัด เสียใจ และความโกรธในตอนนั้นยังไงไม่ให้ตัวเองสติแตกไปก่อนครับ?
2. ตอนที่ตัดสินใจเดินออกจากบ้านวันแรกๆ รับมือกับความเคว้งคว้าง และสร้างพลังใจให้ตัวเองกลับมาตั้งหลักชีวิตใหม่กันยังไงบ้าง?
3. รบกวนแนะนำ **พิกัดหอพัก/ห้องเช่ารายเดือนราคาประหยัด** (งบประมาณ 1,500 - 2,500 บาท) แถวย่าน ม.รามคำแหง (หัวหมาก) ซอยไหนปลอดภัย เดินทางสะดวก และของกินไม่แพงบ้างครับ?
4. แนะนำ **แหล่งหางาน หรือเพจหางาน** พาร์ทไทม์/ฟูลไทม์ ย่านรามคำแหง สำหรับคนสู้งานที่พร้อมเริ่มงานทันทีให้ทีครับ
ตอนนี้ในใจผมมันทั้งดิ่งและล้ามาก แต่ก็เด็ดขาดแล้วว่าต้องพึ่งตัวเอง อยากฟังเรื่องราวของคนที่เคยผ่านจุดนี้มาได้ เพื่อเป็นแรงใจและเป็นแนวทางให้ผมด้วยครับ ขอบคุณทุกคนมากครับ
โดนที่บ้านระแวงเรื่องเงินหายจนอยู่ไม่ได้ หนีมาตั้งหลักแถว ม.รามฯ ขอคำปรึกษา + แนะนำหอพักและงานทีครับ
มาครั้งนี้ผมย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ กับแม่ อยู่บ้านกันแค่สองคน แล้วเงินสดที่เป็นปึกของแม่หายไปอีกรอบ คราวนี้ทุกคนพุ่งเป้ามาสงสัยและระแวงผมเต็มๆ เพียงเพราะคำว่าอยู่กันแค่สองคน ทั้งที่จุดที่เขาเก็บเงินไว้ตรงไหน หรือเก็บยังไง ผมยังไม่เคยรู้เรื่องหรือเคยเห็นเลยด้วยซ้ำ เช็คกล้องวงจรปิดก็ไม่มีใครเข้ามาเลย ผมบริสุทธิ์ใจ 100% ไม่เคยคิดจะขโมยเงินใคร แต่ตอนนี้บรรยากาศในบ้านเต็มไปด้วยความกดดันและสายตาจับผิดจนผมอยู่ต่อไม่ไหวแล้ว รู้สึกว่าถ้าขืนทนอยู่ต่อไป สุขภาพจิตผมพังพินาศและอนาคตคงไม่มีแน่ๆ
ตอนนี้ผมตัดสินใจเด็ดขาดแล้วครับว่าจะก้าวเท้าออกจากบ้านหลังนี้เพื่อไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยตัวเองคนเดียวแถว ม.รามคำแหง ตั้งใจจะไปหาห้องเช่าราคาประหยัด หางานทำ และส่งตัวเองเรียนจบ ยอมไปเหนื่อยตายดาบหน้าดีกว่านั่งเป็นบ้าอยู่ที่นี่
ผมอยากขอคำปรึกษาและฟังประสบการณ์จากพี่ๆ น้องๆ เพื่อนๆ ที่เคยโดนคนในครอบครัว "เข้าใจผิดร้ายแรง" หรือเคยเจอสถานการณ์ท็อกซิกจนต้องหักดิบเดินออกมาตัวคนเดียวเหมือนกันครับ:
1. ตอนที่โดนปรักปรำทั้งที่ไม่ได้รู้เรื่องด้วยเลย จัดการกับความอึดอัด เสียใจ และความโกรธในตอนนั้นยังไงไม่ให้ตัวเองสติแตกไปก่อนครับ?
2. ตอนที่ตัดสินใจเดินออกจากบ้านวันแรกๆ รับมือกับความเคว้งคว้าง และสร้างพลังใจให้ตัวเองกลับมาตั้งหลักชีวิตใหม่กันยังไงบ้าง?
3. รบกวนแนะนำ **พิกัดหอพัก/ห้องเช่ารายเดือนราคาประหยัด** (งบประมาณ 1,500 - 2,500 บาท) แถวย่าน ม.รามคำแหง (หัวหมาก) ซอยไหนปลอดภัย เดินทางสะดวก และของกินไม่แพงบ้างครับ?
4. แนะนำ **แหล่งหางาน หรือเพจหางาน** พาร์ทไทม์/ฟูลไทม์ ย่านรามคำแหง สำหรับคนสู้งานที่พร้อมเริ่มงานทันทีให้ทีครับ
ตอนนี้ในใจผมมันทั้งดิ่งและล้ามาก แต่ก็เด็ดขาดแล้วว่าต้องพึ่งตัวเอง อยากฟังเรื่องราวของคนที่เคยผ่านจุดนี้มาได้ เพื่อเป็นแรงใจและเป็นแนวทางให้ผมด้วยครับ ขอบคุณทุกคนมากครับ