ถาม AI มันก็ตอบไม่รู้เรื่อง คือมันก็รู้เรื่องของมันนั่นแหล่ะ เช่น มันบอกมนุษย์ทำผิดพลาดบ่อยๆ จะเกิดกลไกป้องกันตัวเองจากสมอง เป็นความหมดหวัง ไม่กลับไปทำอย่างเดิมอีก ...อิหยังวะ...
ผมลองคิดดูแล้วมันเหมือน มนุษย์เราอยู่กับความหวังจริงๆ เหมือนมันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว อย่างน้อยทุกวันที่ 1 กับ 16 ก็เป็นวันแห่งความหวังของคนจำนวนมาก นอกจากหวังรวยแล้ว เราก็หวังทุกอย่าง ตั้งแต่ลืมตาตื่นนอน จนเข้านอน มันต้องหาความหวังมาพาตัวเองเคลื่อนที่ไปตลอด
วันนี้ก็หวังว่าจะดีกว่าวันนั้น
ลำบาก ก็หวังว่าจะสบาย
ทุกข์ ก็หวังว่าจะสุข
สุข ก็หวังจะต้องสุขต่อไปเรื่อยๆ
ถ้าป่วย ก็หวังว่าสักวันจะหายป่วย
สุขภาพดี ก็หวังว่ามันจะยังดีต่อไป
ถ้าไม่มีเพื่อน ก็หวังว่าจะมี หรืออย่างน้อยก็หวังว่าจะอยู่คนเดียวได้
ทำงาน ก็หวังก้าวหน้า หวังเงินเดือนขึ้น
มีแฟน ก็หวังว่าเขาซื่อสัตย์
มีลูก ก็หวังว่าลูกจะได้ดี
มีคนรอบตัว ก็หวังจะได้การยอมรับ
สารพัดหวัง ฯลฯ
ผมมาคิดๆ ดู รึความหวังของมนุษย์ นี้แหล่ะคือ ตัณหา ที่ทำให้มนุษย์ไม่ยอมหยุดการขับเคลื่อนของชีวิต จากชีวิตภพนี้ก้าวผ่านไปสู่ชีวิตภพอื่นๆ เหมือนบาลีที่แปลตัณหา ว่า ความทะยานอยาก เออ มันก็ทะยานอยากไปข้างหน้าจริงๆ นะ
แล้วถ้าความหวังมันหยุดได้ล่ะ มันควรจะหยุดตรงไหน?
ถ้าไอ้ความหวังนี้มันทะยานไปถึงอนาคตที่ยังไม่เกิด แต่ ถ้าเราอยู่กับปัจจุบันได้ล่ะ ถ้าเราเอาแต่ปัจจุบันมาเป็นอารมณ์ได้ ความคาดหวังอะไรกับอนาคตมันก็ควรจะหมดไปใช่ไหม พยายามอยู่กับปัจจุบันนี้แล้วก็ทำเหตุของปัจจุบันไป เออ แบบนี้ถ้าทำได้จริงๆ ก็น่าจะดีเนอะ
จบดีกว่า ^^
มนุษย์เราจะอยู่โดยไม่มีความหวังได้ไหม?
ผมลองคิดดูแล้วมันเหมือน มนุษย์เราอยู่กับความหวังจริงๆ เหมือนมันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว อย่างน้อยทุกวันที่ 1 กับ 16 ก็เป็นวันแห่งความหวังของคนจำนวนมาก นอกจากหวังรวยแล้ว เราก็หวังทุกอย่าง ตั้งแต่ลืมตาตื่นนอน จนเข้านอน มันต้องหาความหวังมาพาตัวเองเคลื่อนที่ไปตลอด
วันนี้ก็หวังว่าจะดีกว่าวันนั้น
ลำบาก ก็หวังว่าจะสบาย
ทุกข์ ก็หวังว่าจะสุข
สุข ก็หวังจะต้องสุขต่อไปเรื่อยๆ
ถ้าป่วย ก็หวังว่าสักวันจะหายป่วย
สุขภาพดี ก็หวังว่ามันจะยังดีต่อไป
ถ้าไม่มีเพื่อน ก็หวังว่าจะมี หรืออย่างน้อยก็หวังว่าจะอยู่คนเดียวได้
ทำงาน ก็หวังก้าวหน้า หวังเงินเดือนขึ้น
มีแฟน ก็หวังว่าเขาซื่อสัตย์
มีลูก ก็หวังว่าลูกจะได้ดี
มีคนรอบตัว ก็หวังจะได้การยอมรับ
สารพัดหวัง ฯลฯ
ผมมาคิดๆ ดู รึความหวังของมนุษย์ นี้แหล่ะคือ ตัณหา ที่ทำให้มนุษย์ไม่ยอมหยุดการขับเคลื่อนของชีวิต จากชีวิตภพนี้ก้าวผ่านไปสู่ชีวิตภพอื่นๆ เหมือนบาลีที่แปลตัณหา ว่า ความทะยานอยาก เออ มันก็ทะยานอยากไปข้างหน้าจริงๆ นะ
แล้วถ้าความหวังมันหยุดได้ล่ะ มันควรจะหยุดตรงไหน?
ถ้าไอ้ความหวังนี้มันทะยานไปถึงอนาคตที่ยังไม่เกิด แต่ ถ้าเราอยู่กับปัจจุบันได้ล่ะ ถ้าเราเอาแต่ปัจจุบันมาเป็นอารมณ์ได้ ความคาดหวังอะไรกับอนาคตมันก็ควรจะหมดไปใช่ไหม พยายามอยู่กับปัจจุบันนี้แล้วก็ทำเหตุของปัจจุบันไป เออ แบบนี้ถ้าทำได้จริงๆ ก็น่าจะดีเนอะ
จบดีกว่า ^^