เวลาเราสร้างสรรคผลงานอะไรบางอย่าง มักจะมีความรัก และความผูกพันธ์อย่างสม่ำเสมอ
แต่เรา "รัก" มันไม่ค่อยได้ค่ะ เวลาไปพวก workshop คนส่วนใหญ่เขาดูจะภูมิใจกับผลงานของตัวเองกันมากเลย แต่เรากลับรู้สึกเฉยชา รู้สึกว่ามันไม่ได้มีค่า
ไม่ว่าจะ เย็นผ้า ถักไหมพรม วาดรูป ปั้นดินไทย ทำเครื่องประดับ จัดดอกไม้ ทำอาหาร ทำขนม ไม่ว่าอะไรก็ตาม เรารู้สึกเฉยๆ เราชอบเวลาที่ทำอยู่ก็จริง แต่พอทำเสร็จแล้ว มันกลับรู้สึกไม่ภูมิใจ รู้สึกเหมือนมันไม่ค่อยมีค่า
เห็นนักวาดหลายๆ ท่าน เขาดูจะมีความรัก มีความรู้สึก inner กับตัวละครที่วาด fan art ดูภูมิใจกับผลงานของตน แต่เราไม่เคยรู้สึกอย่างนั้นเลย
เราคิดว่า หากสามารถ "รัก" หรือ "ภูมิใจ" ในผลงานของตัวเองได้ งานของเราจะพัฒนาขึ้น
เพราะตอนนี้ติดปัญหาอยู่ที่ "ทำเสร็จแล้ว แต่ดูไม่ออกว่ามันดีพอไหม? ควรแก้ หรือถือว่าเสร็จแล้ว??" เพราะเราดูไม่ออกว่า ผลงานนี้ดี หรือไม่ดี พอแล้ว หรือไม่พอ ถามคนรอบข้างก็ได้คำตอบไม่ชัดเจน จนเรารู้สึกเหมือน ผลงานนี้มันไม่มีค่า
เคยคิดว่า "ถ้าวางไว้ให้เห็นบ่อยๆ สักวันอาจจะชอบ" แต่ยิ่งมอง ยิ่งรู้สึกเฉยชา รู้สึกเฉยๆ ไม่ได้เกลียด แต่ก็ไม่ได้ชอบมากขึ้น ดูไปก็ไม่รู้ว่า ควรแก้หรือไม่ ทำยังไงดีคะ
รัก "ผลงาน" ที่ตัวเองสร้างไม่ค่อยได้ ทำไงดี
แต่เรา "รัก" มันไม่ค่อยได้ค่ะ เวลาไปพวก workshop คนส่วนใหญ่เขาดูจะภูมิใจกับผลงานของตัวเองกันมากเลย แต่เรากลับรู้สึกเฉยชา รู้สึกว่ามันไม่ได้มีค่า
ไม่ว่าจะ เย็นผ้า ถักไหมพรม วาดรูป ปั้นดินไทย ทำเครื่องประดับ จัดดอกไม้ ทำอาหาร ทำขนม ไม่ว่าอะไรก็ตาม เรารู้สึกเฉยๆ เราชอบเวลาที่ทำอยู่ก็จริง แต่พอทำเสร็จแล้ว มันกลับรู้สึกไม่ภูมิใจ รู้สึกเหมือนมันไม่ค่อยมีค่า
เห็นนักวาดหลายๆ ท่าน เขาดูจะมีความรัก มีความรู้สึก inner กับตัวละครที่วาด fan art ดูภูมิใจกับผลงานของตน แต่เราไม่เคยรู้สึกอย่างนั้นเลย
เราคิดว่า หากสามารถ "รัก" หรือ "ภูมิใจ" ในผลงานของตัวเองได้ งานของเราจะพัฒนาขึ้น
เพราะตอนนี้ติดปัญหาอยู่ที่ "ทำเสร็จแล้ว แต่ดูไม่ออกว่ามันดีพอไหม? ควรแก้ หรือถือว่าเสร็จแล้ว??" เพราะเราดูไม่ออกว่า ผลงานนี้ดี หรือไม่ดี พอแล้ว หรือไม่พอ ถามคนรอบข้างก็ได้คำตอบไม่ชัดเจน จนเรารู้สึกเหมือน ผลงานนี้มันไม่มีค่า
เคยคิดว่า "ถ้าวางไว้ให้เห็นบ่อยๆ สักวันอาจจะชอบ" แต่ยิ่งมอง ยิ่งรู้สึกเฉยชา รู้สึกเฉยๆ ไม่ได้เกลียด แต่ก็ไม่ได้ชอบมากขึ้น ดูไปก็ไม่รู้ว่า ควรแก้หรือไม่ ทำยังไงดีคะ