เราชอบทำให้เขาหงุดหงิดแบบไม่รู้ตัวชอบยุ่งวุ่นวายเรื่องเขาจนเขาหน้าจะหงุดหงิดเพราะอึดอัดเขาเคยใช้ชีวิตแบบอิสระเป็นตัวของตัวเองแต่พอมีเราเข้ามาในชีวิตเราทำให้เขาต้องขอโทษคนอื่นแทนเราเราทำให้เขาโกรธและน้อยใจบางครั้งภาษาการสื่อสารเราไม่เข้าใจกันแต่พอเราจะอธิบายมันก็นเหมือนแก้ตัวเราเลยเงียบจนมันทำให้แย่กว่าเดิมเราอายุน้อยเขาซึ่งเขาโตกว่าเราไม่รู้ว่าทำอะไรผิดไปบ้างข้ามเขาไปบ้างอยากให้เขาบอกแต่เราก็ทะเลาะเหมือนเดิมผิดที่เราเป็นเด็กน้อยที่เก็บความรู้สึกเก่งหรือป่าวแต่เราใส่ใจเขาทุกอย่างถ้าเขามองจะเห็นแต่เราคิดว่าเขาไม่มีความสุขอึดอัดทั่มีเราอยู่ตอนนี้เราไม่อย่างถ่วงหรือเป็นรอยด่างในชีวิตใครเขาดีกับเรามากกว่าหลายๆคนที่เราพบเจอมาเราเลือกจำแต่สิ่งที่ดีที่มีมันก็อาจจะแปลกคนหน่อยแต่เราเป็นซึมเศร้ามาหลายปีเจออะไรมามามากความคิดเราเลยแปลกๆไม่เหมือนคนอื่นเราควรเดินออกไปเพื่อคนที่เรารักจะได้มีความสุขเราไม่อยากให้เขารู้สึกด้อยค่าตัวเองหรือโทษตัวเองแต่เราผิดเองชอบไปเรื่องชาวบ้านแล้วนิสัยเสียพอคิดแล้วปากก็พูดไปไม่ได้จะว่าหรือแขวะอะไรใครเขาเลยแต่นิสัยชอบด่าตัวเองชอบบ่นให้ตัวเองจนชินอาจจะผิดที่นิสัยพูดมากเลอะเทอะเรารู้แต่อธิบายอะไรไปก็เท่านั้นเพราะสิ่งที่เขามองมามันคือความจริงที่เราพูดกับตัวเอง..มันเป็นวิธีเดียวที่ทำให้คนอย่างเราสู้และอดทนยิ้มได้หัวเราะได้มองโลกสดใสได้..ขอโทษนะพี่หนูไม่ได้จะดึงใครลงมาแย่หนูจะไปเองเหมือนที่บอกไม่รักหนูหนูก็จะรักหนูไม่ไหวหนูก็ไปเองไปแบยไม่ผิดใจกันยังไงหนูต้องทำงานใช้ชีวิตถ้าเลิกกันไปก็ใช้ชีวิตใครมันอย่าได้วุ่นวายกันเพราะหนูจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายหนูหนูข แค่นี้แค่ถ้าไม่รักและไม่เอาแล้ว ปล่อยกันดีดีอย่าโกรธเคียงหากหนูไปขัดหูขัดตา..เพราะหนูต้องเดินต่อมีภาระที่ต้องแบก..เราอยากบอกเขาแบบนี้แต่เราตัดสินใจให้เขามีอิสระและความสุขดีกว่าเขาไม่ควรยืนข้างเขาแต่แรกเราฝืนตัวเองฝืนใจคนอื่นมากไปจนทำมันพังเองอยากขอโทษและขอบคุณไม่เคยลืมสิ่งที่เขาทำให้ถ้ามีอะไรเราจะดูเอง..ในตอนที่เขาไม่มีใครอยู่ข้างแต่ถ้ามีเราจะไม่ก้าวเข้าไปให้เป็นร้อยร้าวในครอบครัวใครสาบานจากหัวใจ