ต่อจากกระทู้ก่อนหน้านี้

ก่อนอื่นขอบคุณพี่ที่ตอบกระทู้ก่อนหน้าที่แก้การเรียงประโยคให้นะคะ(เขียนผิดเยอะม๊วกกกกรี๊ดดดดด)

ตอนนี้เราดีขึ้นมากแล้วค่ะ มองตาคนนานขึ้นมากและไม่กลัวการนำเสนอหน้าห้องแล้ว(ดีเล็กน้อยอิอิ🤭)ต้องขอบคุณชีวิตม.ต้นเลยความจริงตอนนี้เราอยู่ม.ปลายแล้วค่ะ ตอนนั้นที่พิมกระทู้เพราะอยากจะระบายความทรงจำที่ไม่ดีก่อนขึ้นม.ปลายค่ะ

เพราะโรงเรียนม.ต้นของเราค่อนข้างดีมั้งคะเลยไม่รู้สึกแย่เหมือนตอนประถมและมีเพื่อนที่ดีเยอะๆด้วย พูดละคิดถึงเพื่อนสนิทที่สุดที่ย้ายไปเรียนต่อที่กรุงเทพเลย (หรือควรจะขอบคุณตอนประถมดีที่ทำให้เราเป็นคนที่ไม่สนใจคำพูดคนอื่นและกลายเป็นคนไม่ยอมให้ใครมาสั่งเน้อ?)

ก็แค่หวังว่าม.ปลายของหนูจะไม่เป็นเหมืนตอนประถมนะคะ🙌

ขอบคุณที่มาอ่านนะคะ