สวัสดีค่ะ พอดีหนูมีปัญหาและหาทางออกไม่ได้เลยอยากให้ทุกคนช่วยหน่อยค่ะ ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าตอนนี้หนูอายุ19นะคะ
สิ่งที่เป็นปัญหาทางความคิดของหนูคือพ่อเองค่ะ คือหนูต้องการทำความเข้าใจและวิธีจัดการความรู้สึกน่ะค่ะ
ขอเล่าเลยแล้วกันนะคะ คือพ่อหนูเหมือนจะไม่ชอบให้หนูออกไปข้างนอกบ้าน(คิดว่านะคะ) เพราะเวลาที่หนูออกไปพ่อก็จะบ่นๆหน่อย บางวันไปกลับมาพ่อก็ถามว่า ช่วงนี้ออกจากบ้านบ่อยเนาะ(หนูออกไปข้างนอกก็ไม่ได้ไปเถลไถลนะคะ กลับบ้านก่อน4โมงตลอด ออกไปก็แค่ไปเซเว่น ไปกินข้าว ไปติดต่อเอกสารที่ต้องใช้ ประมาณนี้ค่ะ) เอาจริงๆถ้ามันแค่นี้หนูก็คิดว่าพ่อแค่เป็นห่วง แต่มันทำให้หนูลำบากใจมากค่ะ
ต้องเล่าก่อนว่าพ่อในสายตาหนูเป็นคนที่ เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาลและไม่รับฟังคนอื่น (อาจจะดูเหมือนหนูคิดเข้าข้างตัวเอง แต่หนูว่าอย่างน้อยมันก็น่าจะจริงสัก80%แหละค่ะ) พ่อจะเอาความคิดเห็นตัวเองเป็นหลักและใช้อารมณ์เหนือเหตุผล
ประเด็นที่หนูคิดว่ามันไม่สมเหตุสมผลคือพ่อไม่แม้แต่จะให้หนูไปนอนค้างบ้านตายายค่ะ ซึ่งบ้านยายอยู่คนละจังหวัดแต่ห่างกันแค่50โลค่ะ บางทีที่ไปเยี่ยมตายาย ตายายก็อยากให้หลานอยู่ด้วยบ้าง(ไปบ้านตายายปีละไม่เกิน2-3ครั้งค่ะ) หนูเองก็อยากเปลี่ยนที่นอน เปลี่ยนบรรยากาศไปนอนที่อื่นบ้าง ขากลับน้าก็จะเป็นคนมาส่ง ซึ่งเขาก็เต็มใจเพราะอยากให้ตายายได้อยู่กับหลานบ้าง
ถ้าถามว่ากลัวอันตรายรึเปล่า บอกเลยว่ามันไม่ได้อันตรายค่ะ ตรงนั้นก็ไม่ได้มีแค่เรากับตายาย มีพี่สาวที่ห่างกัน1นึงกะบน้าผู้หญิงอีกคนซึ่งอยู่มาไม่เคยเกิดอะไรขึ้นเลย ถึงอันตรายก็เป็นอันตรายที่ถึงแม้อยู่บ้านเราเองก็เกิดได้ค่ะ
ทุกวันนี้เวลาที่จะออกไปไหนหนูก็ลำบากและอึดอัดใจตลอด ล่าสุดหนูจะไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนก่อนไปมหาลัย หนูก็ตัดใจที่จะไม่ไปเพราะไม่อยากให้เขาเป็นห่วง หนูเสียดายและเสียใจมากค่ะที่ไม่ได้ไป(ไปแค่โรงเรียนเก่าเดินเล่นกินข้าวเย็นเฉยๆไม่มีค้างคืนนะคะ แยกย้ายกันกลับ2ทุ่มอะไรแบบนี้อ่ะค่ะ)
อีกเหตุผลที่หนูไม่ไปคือหนูไม่อยากโดนว่าค่ะ คือพ่อจะชอบบ่น ชอบตัดพ้ออะไรเวลาหนูออกไป พูดให้หนูรู้สึกผิด เป็นคำพูดทราฟังแล้วหนูรู้สึกแย่กับตัวเองเลยค่ะ หรือไม่ก็พูดคำพูดที่มันยังไม่มันจะเกิด อะไรที่มันเกินจริงที่หนูไม่ได้ทำด้วยซ้ำ
หนูแค่อยากใช้ชีวิตของตัวเอง อยากตัดสินใจเองบ้าง หนูพยายามทำความเข้าใจแต่หนูก็ไม่เข้าใจ หนูกำลังพยายามทำใจแต่ไม่รู้ต้องทำยังไง หนูรู้สึกแย่ค่ะ หนูรู้ว่าเรื่องนี้เรื่องเดียวมันไม่ได้ทำให้หนูรู้สึกแย่ได้ขนาดนี้ แต่ด้วยนิสัยของเขาทำให้หนูรู้สึกแย่สุดๆ
พ่อทำให้หนูรู้สึกไร้ค่า คำพูดของหนูมันไม่มีน้ำหนัก มีคำนึงที่พ่อจะชอบพูดคือ ค่าของคนอยู่ที่ผลของงาน หนูพูดเลยว่าหนูไม่ชอบคำนี้สุดๆ บางทีเราแค่ต้องการครอบครัวที่ไม่ต้องประเมินค่าของเรา
ยังไงถ้ามีวิธีให้หนูทำใจหรือจะแนะนำอะไรหนูก็พิมไว้ได้นะคะ ถ้าหนูพิมพ์ผิดพลาดตกหล่นอะไรหนูขอโทษไว้ก่อนเลย ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ
ถ้าคนในครอบครัวทำแบบนี้เราควรจัดการความรู้สึกยังไง
สิ่งที่เป็นปัญหาทางความคิดของหนูคือพ่อเองค่ะ คือหนูต้องการทำความเข้าใจและวิธีจัดการความรู้สึกน่ะค่ะ
ขอเล่าเลยแล้วกันนะคะ คือพ่อหนูเหมือนจะไม่ชอบให้หนูออกไปข้างนอกบ้าน(คิดว่านะคะ) เพราะเวลาที่หนูออกไปพ่อก็จะบ่นๆหน่อย บางวันไปกลับมาพ่อก็ถามว่า ช่วงนี้ออกจากบ้านบ่อยเนาะ(หนูออกไปข้างนอกก็ไม่ได้ไปเถลไถลนะคะ กลับบ้านก่อน4โมงตลอด ออกไปก็แค่ไปเซเว่น ไปกินข้าว ไปติดต่อเอกสารที่ต้องใช้ ประมาณนี้ค่ะ) เอาจริงๆถ้ามันแค่นี้หนูก็คิดว่าพ่อแค่เป็นห่วง แต่มันทำให้หนูลำบากใจมากค่ะ
ต้องเล่าก่อนว่าพ่อในสายตาหนูเป็นคนที่ เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาลและไม่รับฟังคนอื่น (อาจจะดูเหมือนหนูคิดเข้าข้างตัวเอง แต่หนูว่าอย่างน้อยมันก็น่าจะจริงสัก80%แหละค่ะ) พ่อจะเอาความคิดเห็นตัวเองเป็นหลักและใช้อารมณ์เหนือเหตุผล
ประเด็นที่หนูคิดว่ามันไม่สมเหตุสมผลคือพ่อไม่แม้แต่จะให้หนูไปนอนค้างบ้านตายายค่ะ ซึ่งบ้านยายอยู่คนละจังหวัดแต่ห่างกันแค่50โลค่ะ บางทีที่ไปเยี่ยมตายาย ตายายก็อยากให้หลานอยู่ด้วยบ้าง(ไปบ้านตายายปีละไม่เกิน2-3ครั้งค่ะ) หนูเองก็อยากเปลี่ยนที่นอน เปลี่ยนบรรยากาศไปนอนที่อื่นบ้าง ขากลับน้าก็จะเป็นคนมาส่ง ซึ่งเขาก็เต็มใจเพราะอยากให้ตายายได้อยู่กับหลานบ้าง
ถ้าถามว่ากลัวอันตรายรึเปล่า บอกเลยว่ามันไม่ได้อันตรายค่ะ ตรงนั้นก็ไม่ได้มีแค่เรากับตายาย มีพี่สาวที่ห่างกัน1นึงกะบน้าผู้หญิงอีกคนซึ่งอยู่มาไม่เคยเกิดอะไรขึ้นเลย ถึงอันตรายก็เป็นอันตรายที่ถึงแม้อยู่บ้านเราเองก็เกิดได้ค่ะ
ทุกวันนี้เวลาที่จะออกไปไหนหนูก็ลำบากและอึดอัดใจตลอด ล่าสุดหนูจะไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนก่อนไปมหาลัย หนูก็ตัดใจที่จะไม่ไปเพราะไม่อยากให้เขาเป็นห่วง หนูเสียดายและเสียใจมากค่ะที่ไม่ได้ไป(ไปแค่โรงเรียนเก่าเดินเล่นกินข้าวเย็นเฉยๆไม่มีค้างคืนนะคะ แยกย้ายกันกลับ2ทุ่มอะไรแบบนี้อ่ะค่ะ)
อีกเหตุผลที่หนูไม่ไปคือหนูไม่อยากโดนว่าค่ะ คือพ่อจะชอบบ่น ชอบตัดพ้ออะไรเวลาหนูออกไป พูดให้หนูรู้สึกผิด เป็นคำพูดทราฟังแล้วหนูรู้สึกแย่กับตัวเองเลยค่ะ หรือไม่ก็พูดคำพูดที่มันยังไม่มันจะเกิด อะไรที่มันเกินจริงที่หนูไม่ได้ทำด้วยซ้ำ
หนูแค่อยากใช้ชีวิตของตัวเอง อยากตัดสินใจเองบ้าง หนูพยายามทำความเข้าใจแต่หนูก็ไม่เข้าใจ หนูกำลังพยายามทำใจแต่ไม่รู้ต้องทำยังไง หนูรู้สึกแย่ค่ะ หนูรู้ว่าเรื่องนี้เรื่องเดียวมันไม่ได้ทำให้หนูรู้สึกแย่ได้ขนาดนี้ แต่ด้วยนิสัยของเขาทำให้หนูรู้สึกแย่สุดๆ
พ่อทำให้หนูรู้สึกไร้ค่า คำพูดของหนูมันไม่มีน้ำหนัก มีคำนึงที่พ่อจะชอบพูดคือ ค่าของคนอยู่ที่ผลของงาน หนูพูดเลยว่าหนูไม่ชอบคำนี้สุดๆ บางทีเราแค่ต้องการครอบครัวที่ไม่ต้องประเมินค่าของเรา
ยังไงถ้ามีวิธีให้หนูทำใจหรือจะแนะนำอะไรหนูก็พิมไว้ได้นะคะ ถ้าหนูพิมพ์ผิดพลาดตกหล่นอะไรหนูขอโทษไว้ก่อนเลย ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ