คนเป็นลูกคนโตที่โดนความคาดหวังมากมายจากครอบครัวน่าจะเข้าใจ กะไอภาระมากมายที่ทั้งโดนคาดหวังโดนสารพัดสิ่ง

ผมคนนึงก็เกิดเป็นลูกคนโต ผมโตมากับความคาดหวังและก็โดนเคี่ยวเข็ญตั้งแต่เด็กโดนตีมาก็เยอะทั้งเรื่องไร้สาระบลาๆ แต่น้องผมมันตรงข้ามเลย

ผมอาจจะแอบอิจฉาน้องชายตัวเองอยู่บ้าง โตมามันไม่เคยต้องทำอะไรเองเลยไม่เคยโดนตี มีคนหาข้าวหาน้ำให้มีคนทำให้ทุกๆอย่างมันได้ทุกอย่างมาง่ายมากขณะที่มันไม่ต้องทำอะไรเลย มีคนฝากเอามันเข้ารร.ดังๆแต่ผมต้องไปหาเรียนพิเศษตั้งแต่ประถมกลับบ้านทุ่ม-2ทุ่มไม่มีวันหยุดกว่าจะได้เข้าที่นั่นแล้วผมก็โดนกดดันเรื่องเกรดจนต้องไปแอบร้องไห้ทุกครั้งที่เกรดออก

ส่วนมันไปเรียนบ้างหยุดบ้างสบายใจไม่มีใครบังคับมันได้ มีแค่ผมที่ต้องพยายามอยู่คนเดียวป่วยก็ต้องไปเหนื่อยก็ต้องไปเรียนไม่เคยหยุด

แม่เลี้ยงมันมาแบบปล่อยมากไม่ได้สนใจเกรดมันเลยแต่มาจ้ำจี้จ้ำไชผมตลอด ปล่อยมันติดเกมจนเสียคนหมด จนผมก็แอบคิดว่าตัวเองเป็นลูกรุ่นทดลองรึไงขณะที่ผมโดนกดดันแต่มันกลับสบายอยู่คนเดียว

ซึ่งผมก็คิดว่าเป็นงั้นแหละ ไม่แม่ก็คงรักลูกไม่เท่ากัน ถึงไม่เคยกดดันอะไรมันซักอย่างแต่กับผมก็จ้ำจี้จ้ำไชตลอดแล้วมันก็ไม่เคยเกรงใจผมเลย ไม่เคยเรียกผมอย่างเคารพพูดจาแดกดันจนน่ารำคาญทั้งที่ผมก็คอยทำงานทุกอย่างที่มันไม่เคยจะทำ
เจริญ!