ตอนเด็กพ่อแม่แยกกันตั้งแต่จำความได้เลย ผมอยู่กับตายายฝั่งแม่ แม่อยู่กรุงเทพก่อนแล้วย้ายมาต่างจังหวัด ตอนนั้นผมดื้อมากๆ ดื้อกับตาทวดยายทวดเป็นประจำเลย
แม่คบกับพ่อเลี้ยง ช่วงแรกก่อนมีน้อง พ่อเลี้ยงนิสัยดีมากๆ กับผมเลย ไปอยู่ด้วยช่วงปิดเทอมก็ดีมากๆ
พออายุประมาณ 10 ขวบ แม่อยากให้ไปอยู่ด้วย บวกกับผมดื้อกับตายายด้วย ก็เลยย้ายไป
แต่พอไปอยู่จริงๆ มันคนละคนเลย
พ่อเลี้ยงพูดกูกับผม ให้ทำงานบ้านทุกอย่าง น้องใช้ให้ทำอะไรก็ต้องทำ ไม่ทำก็โดนด่า วันหยุดตื่นสายแค่ 5 นาทีโดนใช้เท้าเตะขาตื่น ทุกครั้ง
ผมนอนร้องไห้ทุกคืนเลย ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนเป็นทาส ทรมานมากๆ
บอกแม่ แม่เมิน บอกญาติ ไม่มีใครช่วย มีแต่ปลอบ
มีอยู่ครั้งนึงที่กระทบจิตใจผมมาจนถึงทุกวันนี้เลย
ผมทำประตูหนีบนิ้วน้องโดยไม่ได้ตั้งใจ พ่อเลี้ยงถีบท้องผม เจ็บมาก จุก แน่น แม่ก็ไม่ได้ช่วยอะไร ออกแนวรำคาญผมซะงั้น
สุดท้ายต้องให้ยายทวดมาอยู่ด้วยถึงจะพอมีคนช่วยได้บ้าง แต่ลับหลังก็ยังโดนแบบเดิมอยู่ดี
ช่วงปวช.-ปวส. ได้ไปฝึกงาน ไปอยู่กับน้า เพราะไม่มีเงินเช่าหอ น้าผมเรียกแม่ ติดปากมาตั้งแต่เด็ก
อยู่กับน้าแล้วมีความสุขมากเลย รู้สึกได้รับความอบอุ่นจากแม่จริงๆ เป็นคนแรกเลยที่ด่าพ่อเลี้ยงให้ปกป้องผม หลังจากนั้นพ่อเลี้ยงก็ไม่ทำอะไรผมอีกเลย น้าคนนี้ซัพพอร์ตผมมาตลอดจนถึงทุกวันนี้
ส่วนพ่อแท้ๆ อยากรู้ว่าเป็นยังไง สุดท้ายเจอแล้ว เขาบล็อคผมในเฟส ความรู้สึกตอนนี้คือแบบจุก ปล.ไม่มีไรมากหรอแค่อยากระบายชีวิตตัวเอง