ช่วงนี้แม่เราอารมณ์ขึ้นๆลงๆ หงุดหงิดใส่ตลอด วันนึงเราจะต้องไปงานที่ต้องใส่ชุดของภาคเหนือ เป็นผ้าถุง(ไม่รู้นะว่าเป็นศัพท์ภาคไหน แต่ทางบ้านเราเรียกแบบนี้) เราใส่กางเกงขาสั้นซ้อนไว้ แล้วแม่เราก็พูดว่า 'ชอบใส่กางเกงขาสั้นอันนี้เนาะ เพราะมันโป๊ เห็น(คำอวัยวะของเพศ)ดีเนอะ' ตอนนั้นเราช็อคมากๆ ทำไมคนเป็นแม่ถึงพูดแบบนี้
อีกเรื่อง เราไปทำงานกับแม่ ช่วยงาน เราเป็นคนที่ไม่กล้าเข้าสังคมมากๆ ตอนขากลับเขาล็อคประตูรั้ว แม่บอกให้เราไปเอากุญแจจากพี่คนนีง เราบอกแม่ว่า 'แม่สนิทก็ไปเอาได้มั้ยคะ หนูไม่กล้า' แม่เราก็วีนใส่ทันที และ อารมณ์ขึ้นๆลงๆของแม่ กับความหงุดหงิดของแม่ ช่วงนี้เป็นตลอดเลย มาพักนึง
จึงทำให้เรามีเสียงในใจที่แปลกมาก ตอนนั้นแม่เราหลับอยู่ที่โซฟา เรากำลังทำงาน+ฟังเพลง มีของมีคม(ม ◌ี / ด (ไม่รู้ว่าแอปมันจะปิดคำนี้รึเปล่า)) อยู่บนโต๊ะ เสียงในหัวเรากำลังบอกว่า 'เอาสิ แ ท // งเลย จะได้จบๆไป แล้วจะได้เป็นอิสระจากที่โดนขังในกรอบ' เราพยายามข่มมัน
แม่คือคนในครอบครัว ที่สร้างปมหลายๆอย่างให้เราหมดเลย ชอบพูดเรื่องของเราต่อหน้าคนอื่น แนวว่า 'กินอย่างเดียวไม่ออกกำลังกายหรอก' 'มันจะไปทำอะไรได้ แค่อันนั้นอันนี้ยังทำไม่ได้เลย' ทั้งๆที่ปกติเราทำอยู่ตลอด แต่เราชอบเก็บตัวอยู่ในห้อง วันนี้ก็มีกรอกข้อมูล แม่ของเราเอาไปกรอกหมดเลย ในแบบคำถามนั้นถามว่า เรานอนกี่ชั่วโมง ทำอะไรบ้าง ออกกำลังกายม้ย แม่เราก็คิดเองตอบเองไปหมดเลย ทั้งที่ความจริงแล้ว เราต้องเป็นคนเช็ค คนเขียน แต่แม่ก็เขียนคนเดียวหมดเลย ทั้งเรื่องสุขภาพ ปกติตอนเด็กๆเราจะๆด้ตรวจสุขภาพประจำปี แต่โตมาก็ไม่ได้ไปตรวจหลายปีแล้ว นานมากๆ สายตาสั้นก็ไม่ได้ตัดแว่น แม่ก็บ่นอยากตัดแว่นแต่ก็ไม่ยอมไป บอกว่าแม่ขอตัดก่อน ทั้งๆที่เราแทบจะมองไม่เห็นแล้ว แค่นั่งกลางๆห้องก็แทบจะไม่เห็นจอหรือกระดานแล้วด้วยซ้ำ (อยู่บ้านนอก ร้านตัดแว่นไม่ค่อยมี มีแต่ในเมือง)
จนเราพูดไปว่า 'จริงๆแล้วอันนี้หนูต้องกรอกไม่ใช่หรอ?' แม่ก็บอก ไม่เป็นไรหรอก เรางงมากๆและไม่อยากอยู่ด้วย เลยกลับเข้าห้อง แม่เราไม่เคารพพื้นที่ส่วนตัว ชอบเปิดเข้าห้องเราตลอด แถมยังเช็คโทรศัพท์ได้นิดหน่อย แต่ก็เข้าเฟสเราได้ แทบจะเห็นข้อความที่คุยกับเพื่อนหมดเลย อึดอัดมากๆ
แถมแม่ยังชอบยืมเงินเรามากๆ แต่ก็ไม่ค่อยคืนเลย ตอนนั้นเราได้เงินมา และทำงานมากบ้าง(ไม่ได้บอกแม่ว่าทำอะไร เพราะอย่างงั้นเราต้องลำบากแน่) แม่เรายืมเงินในตอนที่เรากำลังจะปฐมนิเทศ400-500 และยืมบ่อยมากๆ ตั้งแต่100บาทขึ้นไปบ่อยๆ ตอนเราไปช่วยแม่ทำงานได้ทิปได้ค่าแรงมา 1,000 กว่าบาท เราสะสมเงินมานานมาก แม่ก็ยืมไปยังไม่คืน จนยอดมันเยอะขึ้นเรื่อยๆ เราก็ไม่อยากคิดเล็กคิดน้อย แต่ยามที่เราต้องใช้ เขาก็บอกแค่ว่า ไม่มี เราเข้าใจ บางทีเขาก็ไม่มีจริงๆ แต่บางทีเราก็จำเป็นต้องใช้เงินเหมือนกัน
ตอนนี้มันอาจจะหลายเรื่อง เพราะเราอยากเขียนให้จบในกระทู้เดียว และอาจจะไม่ได้เขียนต่อแล้ว(แค่เรื่องนี้) ใจเราอยากไปตรวจสุขภาพมากๆ + ตัดแว่นด้วย แล้วก็ตรวจอะไรหลายๆอย่าง เรารู้ตัวแล้วว่าเราไม่ชอบทะเลน้ำลึกมากๆๆ ถึงขึ้นแค่มองทะเลสีเข้มก็แพนิคไปแล้ว อยากได้คำแนะนำมากๆ แต่แม่ก็บอกแค่ว่าเพ้อเจ้อ
ขอบคุณค่ะ ช่วยคิดหน่อยว่าจะทำยังไงเรื่องเสียงในหัว อยากให้มันหายไป แล้วก็แนะนำการหาเงินหน่อยค่ะ ตอนนี้อยากแบ่งเบาภาระที่บ้าน .
คนเป็นแม่พูดแบบนี้มันปกติหรอ?
อีกเรื่อง เราไปทำงานกับแม่ ช่วยงาน เราเป็นคนที่ไม่กล้าเข้าสังคมมากๆ ตอนขากลับเขาล็อคประตูรั้ว แม่บอกให้เราไปเอากุญแจจากพี่คนนีง เราบอกแม่ว่า 'แม่สนิทก็ไปเอาได้มั้ยคะ หนูไม่กล้า' แม่เราก็วีนใส่ทันที และ อารมณ์ขึ้นๆลงๆของแม่ กับความหงุดหงิดของแม่ ช่วงนี้เป็นตลอดเลย มาพักนึง
จึงทำให้เรามีเสียงในใจที่แปลกมาก ตอนนั้นแม่เราหลับอยู่ที่โซฟา เรากำลังทำงาน+ฟังเพลง มีของมีคม(ม ◌ี / ด (ไม่รู้ว่าแอปมันจะปิดคำนี้รึเปล่า)) อยู่บนโต๊ะ เสียงในหัวเรากำลังบอกว่า 'เอาสิ แ ท // งเลย จะได้จบๆไป แล้วจะได้เป็นอิสระจากที่โดนขังในกรอบ' เราพยายามข่มมัน
แม่คือคนในครอบครัว ที่สร้างปมหลายๆอย่างให้เราหมดเลย ชอบพูดเรื่องของเราต่อหน้าคนอื่น แนวว่า 'กินอย่างเดียวไม่ออกกำลังกายหรอก' 'มันจะไปทำอะไรได้ แค่อันนั้นอันนี้ยังทำไม่ได้เลย' ทั้งๆที่ปกติเราทำอยู่ตลอด แต่เราชอบเก็บตัวอยู่ในห้อง วันนี้ก็มีกรอกข้อมูล แม่ของเราเอาไปกรอกหมดเลย ในแบบคำถามนั้นถามว่า เรานอนกี่ชั่วโมง ทำอะไรบ้าง ออกกำลังกายม้ย แม่เราก็คิดเองตอบเองไปหมดเลย ทั้งที่ความจริงแล้ว เราต้องเป็นคนเช็ค คนเขียน แต่แม่ก็เขียนคนเดียวหมดเลย ทั้งเรื่องสุขภาพ ปกติตอนเด็กๆเราจะๆด้ตรวจสุขภาพประจำปี แต่โตมาก็ไม่ได้ไปตรวจหลายปีแล้ว นานมากๆ สายตาสั้นก็ไม่ได้ตัดแว่น แม่ก็บ่นอยากตัดแว่นแต่ก็ไม่ยอมไป บอกว่าแม่ขอตัดก่อน ทั้งๆที่เราแทบจะมองไม่เห็นแล้ว แค่นั่งกลางๆห้องก็แทบจะไม่เห็นจอหรือกระดานแล้วด้วยซ้ำ (อยู่บ้านนอก ร้านตัดแว่นไม่ค่อยมี มีแต่ในเมือง)
จนเราพูดไปว่า 'จริงๆแล้วอันนี้หนูต้องกรอกไม่ใช่หรอ?' แม่ก็บอก ไม่เป็นไรหรอก เรางงมากๆและไม่อยากอยู่ด้วย เลยกลับเข้าห้อง แม่เราไม่เคารพพื้นที่ส่วนตัว ชอบเปิดเข้าห้องเราตลอด แถมยังเช็คโทรศัพท์ได้นิดหน่อย แต่ก็เข้าเฟสเราได้ แทบจะเห็นข้อความที่คุยกับเพื่อนหมดเลย อึดอัดมากๆ
แถมแม่ยังชอบยืมเงินเรามากๆ แต่ก็ไม่ค่อยคืนเลย ตอนนั้นเราได้เงินมา และทำงานมากบ้าง(ไม่ได้บอกแม่ว่าทำอะไร เพราะอย่างงั้นเราต้องลำบากแน่) แม่เรายืมเงินในตอนที่เรากำลังจะปฐมนิเทศ400-500 และยืมบ่อยมากๆ ตั้งแต่100บาทขึ้นไปบ่อยๆ ตอนเราไปช่วยแม่ทำงานได้ทิปได้ค่าแรงมา 1,000 กว่าบาท เราสะสมเงินมานานมาก แม่ก็ยืมไปยังไม่คืน จนยอดมันเยอะขึ้นเรื่อยๆ เราก็ไม่อยากคิดเล็กคิดน้อย แต่ยามที่เราต้องใช้ เขาก็บอกแค่ว่า ไม่มี เราเข้าใจ บางทีเขาก็ไม่มีจริงๆ แต่บางทีเราก็จำเป็นต้องใช้เงินเหมือนกัน
ตอนนี้มันอาจจะหลายเรื่อง เพราะเราอยากเขียนให้จบในกระทู้เดียว และอาจจะไม่ได้เขียนต่อแล้ว(แค่เรื่องนี้) ใจเราอยากไปตรวจสุขภาพมากๆ + ตัดแว่นด้วย แล้วก็ตรวจอะไรหลายๆอย่าง เรารู้ตัวแล้วว่าเราไม่ชอบทะเลน้ำลึกมากๆๆ ถึงขึ้นแค่มองทะเลสีเข้มก็แพนิคไปแล้ว อยากได้คำแนะนำมากๆ แต่แม่ก็บอกแค่ว่าเพ้อเจ้อ
ขอบคุณค่ะ ช่วยคิดหน่อยว่าจะทำยังไงเรื่องเสียงในหัว อยากให้มันหายไป แล้วก็แนะนำการหาเงินหน่อยค่ะ ตอนนี้อยากแบ่งเบาภาระที่บ้าน .