เราไม่อยากอยู่ในจุดๆนี้เลย เรารุ้สึกว่าไม่มรที่ไหนเหมาะกับเราสักที่ อยู่บ้านเราก็ไม่อยากอยู่ จะอยู่บ้านคนอื่นเราก็เกรงใจเรากลัวเค้าไม่อยากให้เราอยู่ด้วย เราไม่อยากได้อะไรแล้ว เราอยากร้องไห้ออกมาเราอยากบอกความรู้สึกเราบ้าง เราอยากบอกว่าเราอยากไปที่ไหนเราอยากบอกว่าเราทำอะไร เหมือนตั้งแต่เกิดมาเราไม่มีสิทธิเลือกตั้งแต่แรก ทำไมทุกคนถึงพิมพ์บ่นลงให้ทุกคนได้รู้ได้ ทำไมต้องถ่ายตัวเองร้องไห้ได้ เราไม่อยากเป็นคนอารมณ์ดีเราไม่อยากเป็นคนตลก พอเรารู้สึกไม่ดีไม่โอเค ทุกคนกลับดูไม่ออก ทุกคนมองว่าเราปกติมองว่ายังไงก็ได้ ถามเราแต่ก็เหมือนไม่ใส่ใจเราจริงๆถามไปอย่างงั้นแหละ เราไม่อยากมองโลกในแง่ร้ายเลย แต่ทุกสิ่งก็บังคับเราให้เรามองในแง่ร้ายไปหมด ทำให้เราคิดลบกับทุกคน เราไม่มีความสุข ไม่มีปีไหนเลยที่เรามีความสุขตลอดทั้งปีเลย เราอยากไปที่ไหนไกลๆเราอยากย้อนเวลาไปสมัยเก่าๆ ในยุคที่ทุกคนเป็นตัวเองไม่ชอบก็บอกว่าไม่ ชอบอะไรก็ทำ มีที่ไหนเมาะกับเราบ้าง