แล้วทำไมเราต้องพาตัวเองไปลำบากในเมื่อเรายังมีทางเลือก

ผมกับแฟนที่เป็นคู่เกย์กันครับ คือผมกับแฟนทำธุรกิจด้วยกัน แล้วมันไม่ประสบความสำเร็จ แต่มันก็ไม่แย่เพราะเราก็ไม่ได้มีหนี้อะไร แค่เสียธุรกิจที่ทำด้วยกัน แฟนผมเขาเลยชวนผมไปอยู่บ้านแม่เขา ในกรุงเทพฯนี่แหละครับ จะได้ประหยัดค่าคอนโดไม่ต้องเช่าต่อ แต่ผมไปแล้วผมอยู่ไม่ได้ ไม่ใช่อะไรนะ ผมรู้สึกว่ามันไม่ใช่ที่ของเราแล้วผมก็ไม่สบายใจที่จะอยู่ จะทำอะไรก็ต้องเกรงใจเขาไปหมด ผมเลยคุยกับแฟนตรงๆว่าผมจะไปอยู่อพาร์ทเม้นท์ เพราะถึงธุรกิจจะไปไม่รอดแต่ผมก็ยังมีเงิน ยังมีงานประจำอยู่ แฟนผมเขาก็บอกว่าอยู่ทนลำบากไม่ได้เลยหรอที่บ้านก็ไม่ได้แย่อะไร มีข้าวให้กินมีที่นอนให้อยู่ ผมก็เลยบอกว่า มันไม่ใช่บ้านของผมไง จะหยิบจะจับอะไรผมก็เกรงใจ ผมก็เลยขอไปอยู่อพาร์ทเม้นท์ดีกว่าสบายใจกว่า ซึ่งการที่ผมจะไปอยู่อพาร์ทเม้นท์คนเดียวมันก็ก็ไม่ได้แปลว่าผมจะเลิกกับเขานะ แล้วมีคำนึงนี่เขาหลุดออกมาทำให้ผมคิดขึ้นมาได้ เขาพูดขึ้นมาว่าแค่นี้ทนลำบากไม่ได้เลยหรอ ผมก็เลยคิดว่าทำไมเราต้องทนลำบากในเมื่อเรามีทางเลือก แล้วผมก็ไม่ทิ้งเขาไปไหนก็ยังคบอยู่ อีกอย่างก็เขาก็ไม่ลำบากอะไร เพราะเขาก็ยังมีงานประจำเหมือนผมนี่แหละแค่ไม่มีธุรกิจแล้วแค่นั้นเอง ผมมองว่าการที่ผมจะมาเลือกเช่าอพาร์ทเม้นท์อยู่คนเดียว มันก็ไม่ได้แปลว่าผมจะต้องเลิกกับเขาซะหน่อย เพราะผมก็สบายใจกว่า เพราะพูดตรงๆผมอยู่บ้านเขาผมค่อนข้างอึดอัด ที่พิมพ์อยู่นี่คือผมได้อพาร์ทเม้นท์แล้วนะครับอยู่แถวลาดพร้าว ตอนนี้อยู่บ้านเขาไปก่อน เดี๋ยววันเสาร์ค่อยขนของออกไป อยู่อพาร์ทเม้นท์อาจจะแคบหน่อยแต่สบายใจกว่า เพราะผมเคยอยู่อพาร์ทเม้นท์ ผมพึ่งอยู่อพาร์ทเม้นท์ปีที่แล้วเอง เพิ่งย้ายออกจากอพาร์ทเม้นท์ได้ไม่นานตอนทำธุรกิจกับเขาแล้วไปอยู่คอนโดด้วยกัน