เหนื่อยกว่าการทำงาน คือความรู้สึกเหมือนไม่เคยเป็นส่วนหนึ่ง

บางทีก็แอบน้อยใจนะ… เวลาน้าไปไหน เราแทบไม่ค่อยได้ไปด้วย ส่วนใหญ่ได้แต่อยู่ทำงานแทน คอยช่วย คอยอยู่ตรงนี้ บางวันก็แทบทั้งวัน จนรู้สึกว่าชีวิตมีแต่งานกับการรออยู่ข้างหลัง

แต่พอมองอีกมุม หลานสาวสุดที่รักของน้า กลับได้ไปด้วยแทบทุกครั้ง ไปไหนก็พาไป เหมือนไม่ค่อยปล่อยให้อยู่คนเดียว

มันเลยอดคิดไม่ได้ว่า… ทั้งที่เราก็เป็นหลานของน้าเหมือนกัน ทำไมความรู้สึกมันถึงต่างกันขนาดนี้ หรือบางทีเราแค่ไม่ได้สำคัญเท่าที่คิด

ไม่ได้อยากเปรียบเทียบ ไม่ได้อยากโกรธใคร แค่บางครั้งมันก็เศร้า แล้วก็อดถามตัวเองไม่ได้ว่า หรือที่ผ่านมา เราไม่เคยเป็นส่วนหนึ่งของช่วงเวลาดี ๆ เหล่านั้นเลย