ก่อนอื่น ต้องแยก ระหว่าง ลิซ่า กับ ผู้ทำเพลง Goals จำนวนเกือบ 10 คน ซึ่งไม่มีชื่อลิซ่า ในนั้น
ก็ไม่แปลก ที่คนเอเชีย ไม่รู้สึกถึง ความเป็นเจ้าของ เพลง Goals
แต่พวกเขาเฝ้ารอความยิ่งใหญ่ของลิซ่า ตัวแทนของพวกเขา
เราคิดว่า ผู้เขียนเพลงนี้ มองลิซ่าด้วยสายตาที่ตื้นเขิน
ถ้าเทียบกับเพลง Priceless ซึ่งให้ค่ากับศิลปินหญิงจากเอเชีย กล่าวถึงเธอด้วยความถนอม
เนื้อเพลง Goals ไปในโทนเดียวกับ Rock Star ที่เน้นการโม้ โชว์
และกรอบเพลงแรพ ที่มีภาษาเฉพาะกลุ่ม
หลายคนไม่ชอบเนื้อเพลงเพราะขาก
จิตวิญญาณแบบเอเชีย ได้แก่
1. คิดถึงคนอื่น คิดถึงประโยชน์ส่วนรวม
2. ไม่เชื่อในวัตถุนิยม
3. ไม่บูชาคนรักตัวเอง
4. ไม่ชอบคำหยาบ
5. การให้เกียรติ เกรงใจ เคารพผู้อื่น
เหล่านี้ ไม่เรียกว่าอนุรักษ์นิยม ไม่เชย
แต่หมายถึงวุฒิภาวะ เป็นหลักการพื้นฐานที่คนเอเชียใช้ขับเคลื่อนชีวิต
ยังไม่มีใครเรียกการสื่อสารแบบ "ทรัมป์" ว่าเป็นตัวอย่างที่ดี
ดังนั้น คนเอเชียกล้าฟันธง ว่าอะไรใช่ หรือ ไม่ใช่
แม้ Goals จะสนุกในระดับหนึ่ง และลิซ่า ทำให้ทวีค่ามากขึ้น
แต่ก็ไม่ใช่เพลงระดับตำนาน
กระแสวิจารณ์นี้ มาจากความคาดหวังการให้ค่าในตัวลิซ่า ระดับไอคอน
ซึ่งไม่เหมาะกับเพลงที่มีเนื้อร้องธรรมดา อีกต่อไป
ฝ่ายค้านที่ว่า คนด่าก็ดี มียอดเอนเกจ เราคิดว่าศิลปินระดับโลก อย่างลิซ่า
คงไม่มองเช่นนั้น
ในช่วงแรกของการตั้งบริษัท ลิซ่าต้องรับบททำตามกระแส ซึ่งนั่นก็ไม่ผิดในช่วงแรกๆ
ที่เธอก้าวออกจาก K-pop ใครโยนโจทย์งานให้มา เธอก็ทำอย่างเต็มที่
โดยไปสกรีนงานมากไม่ได้
แต่เมื่อมาถึงขั้นที่ชาวโลก เชื่อมั่นในศิลปินชาวไทย
ในสถาการณ์ที่ไทยคือ safe zone ทั้งในความมั่นคงทางจิตใจและทางทหาร
ก็ถึงเวลาที่ลิซ่าจะต้อง lead ตลาด นำกระแส ด้วยความสามารถของเธอทุกด้าน ไม่ว่า
การเต้น การร้อง ทัศนคติ และการสร้างทีมเบื้องหลัง
ส่วนใครที่มองว่า ฝ่ายการตลาดของ ฟีฟ่า วางแผนแยบยล
ในมุมมองของเรา เรามองว่า ไม่ต่างจากทรัมป์ ที่ไม่รู้อนาคตที่แท้จริง จากสิ่งที่ทำ
1. นำศิลปินเดิม มาร้องเพลงตีม 2. เอาศิลปินรุ่นใหม่ มาร้องเสริม เพื่อให้ได้กระแสครบ
ทุกทวีป ทุกเจน 3. เกิดกระแสจริง แต่กระแสลบก็มาก 4. เริ่มทำคล้าย Superbowl ที่เน้นคอนเสิร์ตในสนาม
ซึ่งอาจขาดความขลังของบอลโลก
หรือ ฟีฟ่าจะจ้างทีมการตลาดทีมใหม่ ที่ต้องการลองทำอะไรใหม่ๆ ?
เมื่อเพลง Goals ในบอลโลก 2026 ขัดแย้งกับค่านิยมแบบเอเชีย
ก็ไม่แปลก ที่คนเอเชีย ไม่รู้สึกถึง ความเป็นเจ้าของ เพลง Goals
แต่พวกเขาเฝ้ารอความยิ่งใหญ่ของลิซ่า ตัวแทนของพวกเขา
เราคิดว่า ผู้เขียนเพลงนี้ มองลิซ่าด้วยสายตาที่ตื้นเขิน
ถ้าเทียบกับเพลง Priceless ซึ่งให้ค่ากับศิลปินหญิงจากเอเชีย กล่าวถึงเธอด้วยความถนอม
เนื้อเพลง Goals ไปในโทนเดียวกับ Rock Star ที่เน้นการโม้ โชว์
และกรอบเพลงแรพ ที่มีภาษาเฉพาะกลุ่ม
หลายคนไม่ชอบเนื้อเพลงเพราะขาก
จิตวิญญาณแบบเอเชีย ได้แก่
1. คิดถึงคนอื่น คิดถึงประโยชน์ส่วนรวม
2. ไม่เชื่อในวัตถุนิยม
3. ไม่บูชาคนรักตัวเอง
4. ไม่ชอบคำหยาบ
5. การให้เกียรติ เกรงใจ เคารพผู้อื่น
เหล่านี้ ไม่เรียกว่าอนุรักษ์นิยม ไม่เชย
แต่หมายถึงวุฒิภาวะ เป็นหลักการพื้นฐานที่คนเอเชียใช้ขับเคลื่อนชีวิต
ยังไม่มีใครเรียกการสื่อสารแบบ "ทรัมป์" ว่าเป็นตัวอย่างที่ดี
ดังนั้น คนเอเชียกล้าฟันธง ว่าอะไรใช่ หรือ ไม่ใช่
แม้ Goals จะสนุกในระดับหนึ่ง และลิซ่า ทำให้ทวีค่ามากขึ้น
แต่ก็ไม่ใช่เพลงระดับตำนาน
กระแสวิจารณ์นี้ มาจากความคาดหวังการให้ค่าในตัวลิซ่า ระดับไอคอน
ซึ่งไม่เหมาะกับเพลงที่มีเนื้อร้องธรรมดา อีกต่อไป
ฝ่ายค้านที่ว่า คนด่าก็ดี มียอดเอนเกจ เราคิดว่าศิลปินระดับโลก อย่างลิซ่า
คงไม่มองเช่นนั้น
ในช่วงแรกของการตั้งบริษัท ลิซ่าต้องรับบททำตามกระแส ซึ่งนั่นก็ไม่ผิดในช่วงแรกๆ
ที่เธอก้าวออกจาก K-pop ใครโยนโจทย์งานให้มา เธอก็ทำอย่างเต็มที่
โดยไปสกรีนงานมากไม่ได้
แต่เมื่อมาถึงขั้นที่ชาวโลก เชื่อมั่นในศิลปินชาวไทย
ในสถาการณ์ที่ไทยคือ safe zone ทั้งในความมั่นคงทางจิตใจและทางทหาร
ก็ถึงเวลาที่ลิซ่าจะต้อง lead ตลาด นำกระแส ด้วยความสามารถของเธอทุกด้าน ไม่ว่า
การเต้น การร้อง ทัศนคติ และการสร้างทีมเบื้องหลัง
ส่วนใครที่มองว่า ฝ่ายการตลาดของ ฟีฟ่า วางแผนแยบยล
ในมุมมองของเรา เรามองว่า ไม่ต่างจากทรัมป์ ที่ไม่รู้อนาคตที่แท้จริง จากสิ่งที่ทำ
1. นำศิลปินเดิม มาร้องเพลงตีม 2. เอาศิลปินรุ่นใหม่ มาร้องเสริม เพื่อให้ได้กระแสครบ
ทุกทวีป ทุกเจน 3. เกิดกระแสจริง แต่กระแสลบก็มาก 4. เริ่มทำคล้าย Superbowl ที่เน้นคอนเสิร์ตในสนาม
ซึ่งอาจขาดความขลังของบอลโลก
หรือ ฟีฟ่าจะจ้างทีมการตลาดทีมใหม่ ที่ต้องการลองทำอะไรใหม่ๆ ?