https://policy.trade.ec.europa.eu/eu-trade-relationships-country-and-region/countries-and-regions/viet-nam/eu-viet-nam-agreements_en
เวียดนาม การเจรจาและข้อตกลง
สหภาพยุโรปและเวียดนามได้ลงนามในข้อตกลงทางการค้าและข้อตกลงคุ้มครองการลงทุนเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 2562
ข้อตกลงเหล่านี้เปิดโอกาสในการเพิ่มการค้า สนับสนุนการจ้างงานและการเติบโตทางเศรษฐกิจของทั้งสองฝ่าย โดยมีรายละเอียดดังนี้:
ยกเลิกภาษีศุลกากรทั้งหมด 99%
ข้อตกลงทางการค้ามีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2563
หลังจากการลงนามในข้อตกลงการค้าเสรี การค้ายังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่ในอัตราที่สูงขึ้น ดังนั้นระหว่างปี 2019 ถึง 2024 มูลค่าการค้ารวมระหว่างสหภาพยุโรปและเวียดนามเพิ่มขึ้นจาก 45.6 พันล้านยูโรเป็น 67.1 พันล้านยูโร คิดเป็นเพิ่มขึ้น 47%
สำหรับการส่งออกของเวียดนามไปยังสหภาพยุโรป การเพิ่มขึ้นนั้นเด่นชัดมาก (+58%) การส่งออกสินค้าจากยุโรปไปยังเวียดนามก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน แต่การเพิ่มขึ้นนั้นค่อนข้างน้อยกว่า โดยอยู่ที่ประมาณ 10.5% ระหว่างปี 2019 ถึง 2024ยิ่งไปกว่านั้น เนื่องจากมูลค่าโดยพื้นฐานแล้วต่ำ แม้จะมีการเพิ่มขึ้นนี้ การส่งออกของยุโรปก็ยังคงอ่อนแอ นอกจากนี้ การเพิ่มขึ้นของการส่งออกของยุโรปไปยังเวียดนาม ซึ่งมีนัยสำคัญตั้งแต่ปี 2022 เป็นเพียงการตามแนวโน้มทั่วไปของการเพิ่มขึ้นของการส่งออกของยุโรปไปยังส่วนอื่นๆ ของโลก ในปี 2024 เวียดนามอยู่ในอันดับที่ 17 ของตลาดสินค้าจากสหภาพยุโรป ในขณะที่สหภาพยุโรปเป็นตลาดที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 สำหรับสินค้าเวียดนาม
ในแง่ของการค้าสินค้า ข้อตกลงนี้จึงโดยทั่วไปแล้วเป็นไปในทางบวก แม้ว่าจะเอื้อประโยชน์ต่อฝ่ายเวียดนามมากกว่าก็ตาม
การขาดดุลการค้าสินค้าของสหภาพยุโรปกับเวียดนามเพิ่มขึ้นเกือบสองเท่า จาก 23.4 พันล้านยูโร เป็น 42.5 พันล้านยูโรในทางกลับกัน ในภาคบริการ ดุลการค้าเป็นบวก แต่ยังอ่อนแอเกินกว่าจะส่งผลต่อดุลการค้าโดยรวม ดังนั้น การขาดดุลการค้าสินค้าและบริการของสหภาพยุโรปกับเวียดนามจึงเพิ่มขึ้นจาก 21.4 พันล้านยูโรในปี 2019 เป็น 34.2 พันล้านยูโรในปี 2023 อย่างไรก็ตาม ยังเร็วเกินไปที่จะสรุปว่าสหภาพยุโรปกำลังเสียเปรียบ เพราะการมีผลบังคับใช้ของเขตการค้าเสรีเป็นไปอย่างค่อยเป็นค่อยไป และเราเพิ่งอยู่ครึ่งทางของกระบวนการยกเลิกภาษีศุลกากรสำหรับสินค้าส่งออกของยุโรปไปยังเวียดนาม ซึ่งจะดำเนินต่อไปจนถึงปี 2030 ยิ่งไปกว่านั้น ดุลการค้าไม่ใช่เพียงวิธีการเดียวที่จะใช้ตัดสินข้อตกลงนี้ได้ ตัวอย่างเช่น สหภาพยุโรปอาจมีความสนใจที่จะหันไปพึ่งพาเวียดนามเพื่อกระจายแหล่งจัดหาสินค้าบางประเภท แม้ว่าจะหมายถึงการยอมรับที่จะเพิ่มการขาดดุลการค้าก็ตาม
การส่งออกไปยังเวียดนาม คาดว่าจะเพิ่มขึ้นในบางภาคส่วน
ในปี 2019 เช่นเดียวกับในปี 2024 สหภาพยุโรปส่งออกสินค้าไปยังเวียดนามเป็นหลัก ได้แก่ เครื่องจักรและอุปกรณ์ขนส่ง รวมถึงผลิตภัณฑ์เคมีและเวชภัณฑ์
FTA EU-Vietname Trade 5 ปีผ่านไป เกิดอะไรขึ้นกับเวียดนาม (เค้าเปิดตลาดได้ แต่ปกป้องผู้ประกอบการในประเทศได้)
https://policy.trade.ec.europa.eu/eu-trade-relationships-country-and-region/countries-and-regions/viet-nam/eu-viet-nam-agreements_en
สำหรับการส่งออกของเวียดนามไปยังสหภาพยุโรป การเพิ่มขึ้นนั้นเด่นชัดมาก (+58%) การส่งออกสินค้าจากยุโรปไปยังเวียดนามก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน แต่การเพิ่มขึ้นนั้นค่อนข้างน้อยกว่า โดยอยู่ที่ประมาณ 10.5% ระหว่างปี 2019 ถึง 2024ยิ่งไปกว่านั้น เนื่องจากมูลค่าโดยพื้นฐานแล้วต่ำ แม้จะมีการเพิ่มขึ้นนี้ การส่งออกของยุโรปก็ยังคงอ่อนแอ นอกจากนี้ การเพิ่มขึ้นของการส่งออกของยุโรปไปยังเวียดนาม ซึ่งมีนัยสำคัญตั้งแต่ปี 2022 เป็นเพียงการตามแนวโน้มทั่วไปของการเพิ่มขึ้นของการส่งออกของยุโรปไปยังส่วนอื่นๆ ของโลก ในปี 2024 เวียดนามอยู่ในอันดับที่ 17 ของตลาดสินค้าจากสหภาพยุโรป ในขณะที่สหภาพยุโรปเป็นตลาดที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 สำหรับสินค้าเวียดนาม
ในแง่ของการค้าสินค้า ข้อตกลงนี้จึงโดยทั่วไปแล้วเป็นไปในทางบวก แม้ว่าจะเอื้อประโยชน์ต่อฝ่ายเวียดนามมากกว่าก็ตามการขาดดุลการค้าสินค้าของสหภาพยุโรปกับเวียดนามเพิ่มขึ้นเกือบสองเท่า จาก 23.4 พันล้านยูโร เป็น 42.5 พันล้านยูโรในทางกลับกัน ในภาคบริการ ดุลการค้าเป็นบวก แต่ยังอ่อนแอเกินกว่าจะส่งผลต่อดุลการค้าโดยรวม ดังนั้น การขาดดุลการค้าสินค้าและบริการของสหภาพยุโรปกับเวียดนามจึงเพิ่มขึ้นจาก 21.4 พันล้านยูโรในปี 2019 เป็น 34.2 พันล้านยูโรในปี 2023 อย่างไรก็ตาม ยังเร็วเกินไปที่จะสรุปว่าสหภาพยุโรปกำลังเสียเปรียบ เพราะการมีผลบังคับใช้ของเขตการค้าเสรีเป็นไปอย่างค่อยเป็นค่อยไป และเราเพิ่งอยู่ครึ่งทางของกระบวนการยกเลิกภาษีศุลกากรสำหรับสินค้าส่งออกของยุโรปไปยังเวียดนาม ซึ่งจะดำเนินต่อไปจนถึงปี 2030 ยิ่งไปกว่านั้น ดุลการค้าไม่ใช่เพียงวิธีการเดียวที่จะใช้ตัดสินข้อตกลงนี้ได้ ตัวอย่างเช่น สหภาพยุโรปอาจมีความสนใจที่จะหันไปพึ่งพาเวียดนามเพื่อกระจายแหล่งจัดหาสินค้าบางประเภท แม้ว่าจะหมายถึงการยอมรับที่จะเพิ่มการขาดดุลการค้าก็ตาม