สวัสดีครับชาวพันทิป... วันนี้ผมอึดอัดจนไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใครเลยขอมาใช้พื้นที่ตรงนี้ระบายหน่อยครับ
ผมผู้ชายอายุ 31 ปี เป็นน้องคนเล็กของบ้านครับ ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมทำงานหนักหามรุ่งหามค่ำ แรงกายทั้งหมดที่มีเพื่อหาเงินมาจุนเจือครอบครัว เรื่องค่าน้ำ ค่าไฟ ค่ากินอยู่ หรือเงินเดือนของพ่อแม่ ผมให้ด้วยความเต็มใจและไม่เคยบ่นสักคำเพราะอยากให้ท่านสบาย
แต่สิ่งที่ทำให้ผมเริ่มรับไม่ไหวแล้วคือ "พี่ชายคนโต" ของบ้านครับ เรียนจบมาหลายปีไม่เคยคิดจะทำงานเลย วันๆ นอนอยู่บ้านเฉยๆ แบมือขอเงินพ่อแม่ใช้ไปวันๆ แล้วเงินที่พ่อแม่เอาไปให้พี่มันใช้ ก็คือเงินก้อนเดียวกับที่ผมทำงานลากเลือดหามาให้พ่อแม่นั่นแหละครับ เท่ากับว่าทุกวันนี้ผมต้องทำงานหนักเพื่อเลี้ยงคนขี้เกียจที่ไม่ยอมทำมาหากินอะไรเลย
จุดแตกหักคือช่วงหลังมานี้ พี่ชายเริ่มลามมาขอเงินจากผมตรงๆ พอผมปฏิเสธและบอกให้ไปหางานทำ พ่อแม่กลับวิ่งเข้ามาปกป้องพี่ทันที ชี้หน้าด่าผมสารพัดว่าผมใจดำ ขี้งก ไม่มีน้ำใจให้พี่น้อง ด่าลามไปถึงขั้นว่าผมเห็นแก่เงินมากกว่าครอบครัว ทั้งที่เงินทุกบาทในบ้านตอนนี้มาจากน้ำพักน้ำแรงของผมคนเดียว
ผมเจ็บใจมากครับ ร้องไห้คนเดียวบ่อยมาก สับสนว่าความกตัญญูของผมมันมีค่าแค่ไหนในสายตาพ่อแม่ ทำไมคนที่ทำงานแทบตายเพื่อทุกคนกลายเป็นคนผิด ส่วนคนที่ไม่ทำอะไรเลยนอนแบมือขอเงินน้องกลับไม่เคยโดนว่าเลยสักคำ... ผมควรทำยังไงต่อไปดีครับ?
อายุ 31 ปี... ผมเต็มใจหาเงินเลี้ยงพ่อแม่ทุกอย่าง แต่ทำไมผมต้องทำงานหนักเพื่อหาเงินให้ "พี่ชาย" ที่ไม่ยอมทำงาน
ผมผู้ชายอายุ 31 ปี เป็นน้องคนเล็กของบ้านครับ ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมทำงานหนักหามรุ่งหามค่ำ แรงกายทั้งหมดที่มีเพื่อหาเงินมาจุนเจือครอบครัว เรื่องค่าน้ำ ค่าไฟ ค่ากินอยู่ หรือเงินเดือนของพ่อแม่ ผมให้ด้วยความเต็มใจและไม่เคยบ่นสักคำเพราะอยากให้ท่านสบาย
แต่สิ่งที่ทำให้ผมเริ่มรับไม่ไหวแล้วคือ "พี่ชายคนโต" ของบ้านครับ เรียนจบมาหลายปีไม่เคยคิดจะทำงานเลย วันๆ นอนอยู่บ้านเฉยๆ แบมือขอเงินพ่อแม่ใช้ไปวันๆ แล้วเงินที่พ่อแม่เอาไปให้พี่มันใช้ ก็คือเงินก้อนเดียวกับที่ผมทำงานลากเลือดหามาให้พ่อแม่นั่นแหละครับ เท่ากับว่าทุกวันนี้ผมต้องทำงานหนักเพื่อเลี้ยงคนขี้เกียจที่ไม่ยอมทำมาหากินอะไรเลย
จุดแตกหักคือช่วงหลังมานี้ พี่ชายเริ่มลามมาขอเงินจากผมตรงๆ พอผมปฏิเสธและบอกให้ไปหางานทำ พ่อแม่กลับวิ่งเข้ามาปกป้องพี่ทันที ชี้หน้าด่าผมสารพัดว่าผมใจดำ ขี้งก ไม่มีน้ำใจให้พี่น้อง ด่าลามไปถึงขั้นว่าผมเห็นแก่เงินมากกว่าครอบครัว ทั้งที่เงินทุกบาทในบ้านตอนนี้มาจากน้ำพักน้ำแรงของผมคนเดียว
ผมเจ็บใจมากครับ ร้องไห้คนเดียวบ่อยมาก สับสนว่าความกตัญญูของผมมันมีค่าแค่ไหนในสายตาพ่อแม่ ทำไมคนที่ทำงานแทบตายเพื่อทุกคนกลายเป็นคนผิด ส่วนคนที่ไม่ทำอะไรเลยนอนแบมือขอเงินน้องกลับไม่เคยโดนว่าเลยสักคำ... ผมควรทำยังไงต่อไปดีครับ?