เลือกที่จะไม่ให้พ่อแม่รับรู้เรื่องราวของเราอีกแล้วดีมั้ย?

เรื่องของเรื่องคือผมโกรธที่น้องมาแกล้งเอาโทรศัพท์ของผมไปซ่อน แต่พอผมโกรธพ่อก็มาว่าผมว่าคุมอารมณ์ไม่ได้ ผมสวนกลับไปว่าผมไม่ได้โกรธแบบสุรุ่ยสุร่ายนะ เขาก็ไม่พอใจแล้วมาว่าผมว่าผมเป็นแบบนี้ตลอดที่โกรธคนอื่น แล้วแม่ก็เข้ามาแจมร่วมบ่นกับพ่ออีกว่าผมทำไม่ถูกต้อง แล้วพูดจาในทำนองว่า เราไม่ควรทำแบบนี่เพราะคนอื่นจะไม่ชอบ ในสังคมมีคนแย่ๆอีกเยอะ ผมก็รู้สึกว่าก็แค่บอกให้ผมเป็นพวกยอมก้มหัวในถูกใครก็ได้เอารัดเอาเปรียบใช่มั้ย? พ่อแม่ผมจะมี mindset แบบ victim blaming ตลอดแล้วสุดท้ายก็มาลงกับผมที่แค่พยายามปกป้องพื้นที่ของตัวเอง แต่ถูกตราหน้าว่าเป็นคนผิด ผมก็ว่ากับเขาว่าคนอื่นทำไม่เคยเห็นใครโดนว่า ผมทำบ้างมันไม่ถูกหรอ? ก็เห็นลิ้นไก่เลยว่าเขาก็เป็นไม่ต่างจากผม แต่น่าสมเพชที่เขาเอาข้ออ้างอื่นมากลบเกลื่อนว่าเขาโกรธคนอื่นได้เพราะเขาก็เป็นผู้ใหญ่ สุดท้ายก็ไม่ได้ทำเท่าที่พูดนี่... แม้ผมจะเห็นภาพชัดมากขึ้นก็เถอะว่าการถลำลึกสู่การเป็นคนที่เราเกลียดมันเป็นยังไง แต่ที่ผมคิดได้ก็ไม่ได้ตรงกับที่พ่อแม่คิดแค่ว่าจะต้องเอาตัวรอดในระบบพัง ๆ แบบนี้ต่อไป ผมเข้าใจว่าท่านคงไม่ได้เข้าใจอารมณ์หรือจิตใจคนอย่างลึกซึ้งหรอก แค่มองผิวเผินเพียงแค่นั้น จับผิดผมแค่ตอนโกรธแต่ตอนผมทนแล้วปล่อยผ่านทำไมไม่คิดไม่ดู? ผมรู้สึกว่าพวกท่านคุยไม่รู้เรื่อง ผมเลยตัดสินใจแล้วว่า ผมจะไม่ให้เขารับรู้อะไรเกี่ยวกับผมอีก หากกระทู้นี้ทำให้ใครไม่พอใจผม ผมก็ขออภัยครับ