ปรับตัวกับงานวนๆและบ่นยาวๆ

สวัสดีค่ะ ชีวิตวัยทำงานปกติเป็นแบบนี้หรอคะ เวลาหยุดไม่ได้หยุดต้องเกรงใจคอยตอบ ถ้าไม่ตอบก็เหมือนเราเห็นแก่ตัว เพราะเขาจะพูดว่า ขนาดพี่หยุดพี่ยังตอบเลยน้อง มันกำลังสื่อถึงความพยายาม หรือจะสื่อว่าคุณจัดการไม่ดีและไม่ยอมปล่อยงานให้คนอื่นทำ? ทำไมถึงคิดว่ามาตรฐานตัวเองดีจนต้องให้คนทำตามขนาดนั้นเรางงใจ มาใช้ให้เราทำงานตอน20.00 น.ในวันหยุดพร้อมบ่นนานาจิตังว่าต้องทำคนเดียว อย่างงี้ได้เหรอ งานมันรอไม่ได้เลยหรือยังไง และงงมากคนตั้งมากมายเลือกใช้แค่ชั้น!!! ท้อมากค่ะเจอเพื่อนร่วมงานแบบนี้ มีใครเจอแบบนี้บ้างมาระบายบวกให้กำลังใจกันหน่อยนะคะ  


ปล.อย่าดุกันเลยค่ะที่โพสต์แบบนี้บ่อยๆ มันเครียดอะอยากหาคนที่เจอชะตาเดียวกันมาพูดคุย

ปล.2หรือต้องเปลี่ยนสายงาน ตอนนี้ทำเกี่ยวกับโลจิสติกส์อยู่ รู้งี้หนีก็ดีไม่น่าหลวมตัวเลยวันหยุดใครได้หยุด

ปล.3 มีแค่นางคนนี้นะคะกับหัวหน้าที่ทำงานในวันหยุด คนอื่นถ้าหยุดก็ไม่มีใครตอบใครทำงานค่าา แต่เขาเลือกมาว่าเราเพราะเราเด็กใหม่กว่า