เคยอ่านนานมาแล้ว ชอบไม่หายเลยครับ : )
(จำได้ว่าเป็นภาษาอังกฤษ ถ้าใครทราบที่มา รบกวนด้วยนะครับ)
ชายชรา พบกับชายหนุ่มคนหนึ่ง
ที่ถามว่า :
"ลุงจำผมได้ไหมครับ"
ผู้เฒ่าตอบปฏิเสธไป ชายหนุ่มจึงบอกว่า เขาเคยเป็นลูกศิษย์..ต่อมาผู้เป็นครูจึงถามกลับไปว่า :
"เธอทำมาหากินอะไรหรือพ่อหนุ่ม"
"เอ้อ ผมเป็นครูครับ"
"ไม่เลวนะ เหมือนครูเลยหรือ"
"ใช่ครับ..อันที่จริง ผมเลือกอาชีพครู เพราะคุณครูเป็นแรงบันดาลใจให้ผมเป็นเหมือนคุณครูครับ"
ชายชรารู้สึกฉงน จึงถามลูกศิษย์ว่า :
"เธอตัดสินใจเลือกอาชีพครูตอนไหน"
ชายหนุ่มคนนั้นจึงเริ่มเล่าเรื่องดังต่อไปนี้ :
"...วันหนึ่ง เพื่อนร่วมชั้นของผมสวมนาฬิกาเรือนใหม่เอี่ยมมาโรงเรียน..ผมจึงอยากได้ขึ้นมาทันที ผมขโมยนาฬิกาด้วยการล้วงกระเป๋าของเพื่อน
ต่อมาไม่นาน เพื่อนคนนั้นก็รู้ว่า นาฬิกาของเขาหายไป จึงฟ้องครู ซึ่งก็คือคุณครูนั่นแหละ..
สักพัก คุณครูก็พูดกับนักเรียนในชั้นว่า นาฬิกาของนักเรียนคนนี้ถูกขโมยไปในชั้นเรียนวันนี้ ใครที่เอาไป ช่วยเอามาคืนด้วย
ผมไม่คืนเพราะไม่อยากจะคืน
คุณครูเดินไปปิดประตูห้อง แล้วบอกให้นักเรียนทั้งหมด ยื่นล้อมกันเป็นวงกลม..
คุณครูเริ่มล้วงเข้าไปในกระเป๋าของนักเรียนทุกคน จนพบนาฬิกา..โดยคุณครูขอให้ทุกคนหลับตา เพราะสิ่งคุณครูต้องการหา คือนาฬิกาเท่านั้น
พวกเราทำตามโดยดุษฎี.. คุณครูเอามือล้วงกระเป๋าของนักเรียนทีละคน..จนมาถึงกระเป๋าผม
ซึ่งคุณครูก็เก็บนาฬิกาไป แต่ก็ค้นจนครบทุกคน เมื่อค้นเสร็จ คุณครูก็บอกให้นักเรียนลืมตาขึ้น และแจ้งว่า พบนาฬิกาแล้ว
คุณครูไม่เคยเปิดเผยความลับนี้ของผม ไม่เคยเอ่ยถึงเหตุการณ์นี้อีกเลย..
คุณครูไม่เคยพูดเลยว่า ใครเป็นคนขโมย...
วันนั้นคือ วันที่คุณครูช่วยปกป้องเกียรติยศของผมไปตลอดกาลและเป็นวันที่น่าอับอายที่สุดในชีวิตของผม..
และวันนั้นเอง เป็นวันที่ตัดสินใจเลิกที่จะเป็นขโมยหรือคนไม่ดีแบบนั้น..
คุณครูไม่เคยพูดอะไรในเรื่องนี้ ไม่เคยดุด่าผม และไม่ดึงผมไปสอนบทเรียนอะไรในเรื่องนี้เลย..
ผมได้เรียนรู้เรื่องนี้จากคุณครูอย่างแจ่มชัด.. ผมขอขอบพระคุณคุณครูมากครับ ผมได้รู้แล้วว่า คนที่สอนคนควรจะต้องปฏิบัติตนอย่างไร..
คุณครูจำเรื่องนี้ได้ไหมครับ"
ครูเฒ่าตอบว่า :
"ครูจำได้เรื่องที่มีคนขโมยนาฬิกาและครูได้ค้นกระเป๋าของนักเรียนทุกคน..
แต่ครูจำไม่ได้หรอกว่าเป็นเธอ เพราะตอนที่ค้น ครูก็หลับตาเช่นเดียวกัน"
เรื่องคุณครู ใจดี
(จำได้ว่าเป็นภาษาอังกฤษ ถ้าใครทราบที่มา รบกวนด้วยนะครับ)
ชายชรา พบกับชายหนุ่มคนหนึ่ง
ที่ถามว่า :
"ลุงจำผมได้ไหมครับ"
ผู้เฒ่าตอบปฏิเสธไป ชายหนุ่มจึงบอกว่า เขาเคยเป็นลูกศิษย์..ต่อมาผู้เป็นครูจึงถามกลับไปว่า :
"เธอทำมาหากินอะไรหรือพ่อหนุ่ม"
"เอ้อ ผมเป็นครูครับ"
"ไม่เลวนะ เหมือนครูเลยหรือ"
"ใช่ครับ..อันที่จริง ผมเลือกอาชีพครู เพราะคุณครูเป็นแรงบันดาลใจให้ผมเป็นเหมือนคุณครูครับ"
ชายชรารู้สึกฉงน จึงถามลูกศิษย์ว่า :
"เธอตัดสินใจเลือกอาชีพครูตอนไหน"
ชายหนุ่มคนนั้นจึงเริ่มเล่าเรื่องดังต่อไปนี้ :
"...วันหนึ่ง เพื่อนร่วมชั้นของผมสวมนาฬิกาเรือนใหม่เอี่ยมมาโรงเรียน..ผมจึงอยากได้ขึ้นมาทันที ผมขโมยนาฬิกาด้วยการล้วงกระเป๋าของเพื่อน
ต่อมาไม่นาน เพื่อนคนนั้นก็รู้ว่า นาฬิกาของเขาหายไป จึงฟ้องครู ซึ่งก็คือคุณครูนั่นแหละ..
สักพัก คุณครูก็พูดกับนักเรียนในชั้นว่า นาฬิกาของนักเรียนคนนี้ถูกขโมยไปในชั้นเรียนวันนี้ ใครที่เอาไป ช่วยเอามาคืนด้วย
ผมไม่คืนเพราะไม่อยากจะคืน
คุณครูเดินไปปิดประตูห้อง แล้วบอกให้นักเรียนทั้งหมด ยื่นล้อมกันเป็นวงกลม..
คุณครูเริ่มล้วงเข้าไปในกระเป๋าของนักเรียนทุกคน จนพบนาฬิกา..โดยคุณครูขอให้ทุกคนหลับตา เพราะสิ่งคุณครูต้องการหา คือนาฬิกาเท่านั้น
พวกเราทำตามโดยดุษฎี.. คุณครูเอามือล้วงกระเป๋าของนักเรียนทีละคน..จนมาถึงกระเป๋าผม
ซึ่งคุณครูก็เก็บนาฬิกาไป แต่ก็ค้นจนครบทุกคน เมื่อค้นเสร็จ คุณครูก็บอกให้นักเรียนลืมตาขึ้น และแจ้งว่า พบนาฬิกาแล้ว
คุณครูไม่เคยเปิดเผยความลับนี้ของผม ไม่เคยเอ่ยถึงเหตุการณ์นี้อีกเลย..
คุณครูไม่เคยพูดเลยว่า ใครเป็นคนขโมย...
วันนั้นคือ วันที่คุณครูช่วยปกป้องเกียรติยศของผมไปตลอดกาลและเป็นวันที่น่าอับอายที่สุดในชีวิตของผม..
และวันนั้นเอง เป็นวันที่ตัดสินใจเลิกที่จะเป็นขโมยหรือคนไม่ดีแบบนั้น..
คุณครูไม่เคยพูดอะไรในเรื่องนี้ ไม่เคยดุด่าผม และไม่ดึงผมไปสอนบทเรียนอะไรในเรื่องนี้เลย..
ผมได้เรียนรู้เรื่องนี้จากคุณครูอย่างแจ่มชัด.. ผมขอขอบพระคุณคุณครูมากครับ ผมได้รู้แล้วว่า คนที่สอนคนควรจะต้องปฏิบัติตนอย่างไร..
คุณครูจำเรื่องนี้ได้ไหมครับ"
ครูเฒ่าตอบว่า :
"ครูจำได้เรื่องที่มีคนขโมยนาฬิกาและครูได้ค้นกระเป๋าของนักเรียนทุกคน..
แต่ครูจำไม่ได้หรอกว่าเป็นเธอ เพราะตอนที่ค้น ครูก็หลับตาเช่นเดียวกัน"