เรียนห้องไหนก็เหมือนกันจริงหรอ

ตอนประถมเราอยู่ห้องพิเศษ ตอนนั้นไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองต่างจากคนอื่นเลย ก็แค่เรียนไปกับเพื่อน ตั้งใจแล้วก็พากันไปถึงเป้าหมาย พอสอบเข้ามัธยม เราติดแค่ตัวสำรองห้องพิเศษ แล้วสุดท้ายก็ไม่ได้ถูกเรียก เลยถูกจัดไปอยู่ห้องคละกับเพื่อนทั่วไป ตอนแรกเราคิดว่าทุกอย่างคงเหมือนเดิม คิดว่าสังคมจะยังเป็นแบบที่ช่วยกันเรียน ช่วยกันดันกันขึ้นไปเหมือนตอนประถมแต่พอเรียนไปได้ประมาณ 2-3 สัปดาห์ เราเริ่มรู้สึกว่ามันต่างมาก สังคมมันไม่เหมือนเดิมเลย เหมือนจังหวะการเติบโตไม่ตรงกันทำให้เรารู้สึกเหนื่อยแบบเราต้องพยายามตั้งใจเรียนไม่ให้หลุดไปท้ายๆแบบรักษาเกรดเพื่อไปยื่นห้องพิเศษ จนจบ ม.3 เรารู้สึกว่าตัวเองพลาดอะไรหลายอย่างมาก ทั้งเรื่องทุน การสอบ โอกาสดี ๆ หรือโรงเรียนดัง ๆ เราแทบไม่รู้ข่าวเลย ในขณะที่แบบพวกห้องพิเศษมันรู้กันบอกกันเองช่วยติวกันเองแต่ก็โอเคนะพอขึ้น ม.4 แล้วได้เลื่อนห้อง ได้เจอเพื่อนใหม่ สังคมใหม่ เรากลับรู้สึกเหนื่อยน้อยลงจริงๆนะ บรรยากาศทำให้รู้สึกต้องสู้ไปพร้อมกัน บรรยากาศมันช่วยพากันเติบโตทั้งเรื่องเรียนและเป้าหมายชีวิต เราคิดว่าทำให้สังคม มีผลกับการเติบโตของเราจริงๆนะ

แต่ถ้าเป็นไปได้เราอยากให้การศึกษาเป็นแบบนี้บ้างนะ
แบบว่า
คณิต แยกคน เก่ง กลาง อ่อน
วิทย์ แยกคน เก่ง กลาง อ่อน
อังกฤษ แยกคน เก่ง กลาง อ่อน
แล้วแบบมาดูว่าใครเก่งอะไร กลางอะไร อ่อนอะไรแล้วจับพวกคล้ายใกล้ๆมาอยู่ด้วยกัน ในรายวิชานั้นๆ
แบบคนเก่งจะได้เก่งไปเลยไม่ต้องมารอคนอ่อน ส่วนอ่อนก็จะได้ค่อยๆอุดรอยรั่วไปทีละขั้นๆพร้อมๆกันจนเก่งขึ้น กลางก็พัฒนาให้เป็นสิ่งที่เก่ง เรารู้สึกว่าแบบนี้ดีมากเลยถ้าเป็นแบบนั้นเราคงเหนื่อยน้อยลงแบบเจอคนก้าวไปพร้อมๆกัน