ผมไม่สามารถรับมือกับความเครียดเล็กๆน้อยๆได้

สวัสดีครับบ ผมชื่อเป้ อายุ 14 ปี "ผมไม่สามารถรับมือกับความเครียดเรื่องเล็กๆได้"ผมหมายถึงการเครียดเรื่องเล็กๆที่สะสมหรือที่อาจจะสับสนหรือเส้นทางที่ไม่ชัดเจนเช่นผมสังเกตุตัวเอง ตอนผมทำหูฟังแม่หาย ผมว่าจะหาพรุ่งนี้แต่ผมก็กระวนกระวายมากเดินรอบห้องวนไปวนมาเพราะผมไม่รู้ว่าผมจะเจอมันไหมผมออกไปข้างนอกหาที่เดิมซ้ำๆวนไปวนมา จนแม่โทรมาผมเลยถามว่าเห็นหูฟังบ้างไหมปรากฎว่าอยูากับเขาผมโล่งใจมาก พอกลับมาในชีวิตมีในช่วงชีวิตที่ผมอายุประมาณ 11 - 14 ก็คือจนช่วงนี้ช่วงที่ผมเป็นแบบนี้ตอนเกิดขึ้นผมไม่รู้เลยมันคืออะไรผมจากที่มันเป็นเรื่องเล็กน้อยผมมักจะเสียใจหงุดหงิดมากตอนนี้ที่ผมเขียนเรื่องนี้ในpantipก็คือตอนนี้ผมก็เป็นอยู่เหมือนกันผมจะยกตัวอย่างเรื่องเครียดเล็กๆในชีวิตผม

1.ผมไม่รู้อยากเป็นอ่ะไรกันแน่
ผมเคยมีความฝันตอนเด็กว่าอยากเก่งทางด้านคอมพิวเตอร์เป็นความหลงไหลตั้งแต่เด็กผมค่อยข้างมีความรู้ประมาณหนึ่งเกี่ยวกับมันแต่พอพยายามลงมือเรียนผมกับไม่สามารถบังคับตัวเองได้ผมชอบทำอะไรตามใจตัวเอง

2.ผมไม่พอใจในตัวเอง
ผมไม่สามารถดูคนอื่นประสบความสำเร็จไม่ว่าจะในออนไลน์หรือชีวิตจริงผมจะคิดวนไปวนมาแทนที่จะเอาเวลาไปทำตามความฝันตัวเองจริงๆ

3.ผมต้องการเป็นที่ยอมรับ
ลึกๆแล้วผมทำดีทุกอย่างเพราะแค่หวังเล็กน้อยว่าสิ่งนั้นจะกลับคืนมาบ้างแต่พอมันไม่ได้คืนมาผมก็จะคิดติดลูปเหมือนเดิมผมไม่รู้นะว่าไอความหวังดีของผมมันไช่ความหวังดีจริงๆรึปล่าวหรือแค่อยากจะให้ถูกปฏิบัติเช่นนั้นกับตัวเองผมเสียใจกับเรื่องนี้มากๆผมไม่สามารถอธิบายมันออกมาทั้งหมดได้มันยากเกินที่ผมจะพูดออกไป