เรามีเรื่องเล่า มันออกมาจากหัวใจ เป็นเรื่องจริง ที่เราแต่งตัวละครขึ้นมาเพื่อบิดเบือนไม่ให้อ้างถึงบุคคลที่เกี่ยวข้อง และถ้าวันไหนคนนั้นได้มาอ่าน(โดยบังเอิญ) เขาจะได้ไม่รู้ว่าเป็นใคร 55555
** แสดงความคิดเห็น หรือแชร์กันมาได้นะคะ บางที บางครั้ง เราก็อยากฟังความรู้สึกคนรอบข้าง** เริ่มมมมม
ความสัมพันธ์ที่บทที่ 1 - “การเงียบหาย คือคำบอกเลิกที่ใจร้ายที่สุด”
รินเจอเรย์ครั้งแรกจากกรุปไลน์งาน อีกฝ่ายเป็นวิศวกรที่พูดน้อย ตอบสั้น และแทบไม่เคยส่งสติกเกอร์เลยสักครั้ง
ต่างจากรินที่ทำงานสายบริหาร ต้องคุยกับคนทั้งวัน จนเผลอใช้ความสดใสเป็น default ของตัวเองไปแล้ว
ตอนแรกทั้งคู่คุยกันแค่งาน ส่งไฟล์ ตามงาน สรุปประชุม
ไม่มีอะไรพิเศษ จนวันหนึ่งเรย์ทักมานอกเรื่อง
เรย์ : “วันนี้ยังไม่เลิกงานอีกเหรอ”
รินยังจำได้ว่าตัวเองยิ้มกับหน้าจออยู่พักใหญ่ ทั้งที่มันเป็นประโยคธรรมดามาก หลังจากนั้นบทสนทนาของทั้งคู่ก็ยาวขึ้นเรื่อยๆ จากเรื่องงาน
กลายเป็นเรื่องกินข้าว เรื่องเพลง เรื่องชีวิตประจำวัน แล้วสุดท้ายก็กลายเป็นการโทรหากันทุกคืนตอนสี่ทุ่มครึ่ง
เรย์ : “เราบอกก่อนนะ เราเป็นคนไม่หวาน”
คืนนั้นเรย์พูดเสียงเบา
เรย์ : “ไม่ค่อยโทรหาใครก่อนด้วย แล้วก็…ไม่ค่อยแสดงออก”
รินหัวเราะเบา ๆ ผ่านสาย
ริน : “ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราทำเอง”
หลังจากวันนั้น รินก็เป็นฝ่ายโทรหาเรย์ทุกคืนจริง ๆ ต่อให้เหนื่อยแค่ไหน หรือกลับบ้านดึกแค่ไหน สี่ทุ่มครึ่งจะกลายเป็นเวลาที่เธอเฝ้ารอเสมอสองสัปดาห์ผ่านไปเร็วมากเร็วเกินกว่าที่รินจะรู้ตัวว่า ตัวเองเริ่มผูกพันกับคนปลายสายมากแค่ไหน แต่ยิ่งสนิท รินก็ยิ่งรู้สึกว่าเรย์ยังมี “กำแพง” บางอย่างอยู่ เหมือนเปิดใจ แต่ก็ไม่ทั้งหมดเหมือนยอมให้เธอเข้าไปแต่ยังกันบางพื้นที่เอาไว้เสมอ
วันนั้นเรย์ต้องไปกินเลี้ยงกับที่ทำงาน ส่วนวันเสาร์อาทิตย์ก็ยังต้องเข้าไซต์ต่อ
ริน : “เหนื่อยไหม” รินถามตอนเกือบเที่ยงคืน
เรย์ : “อือ”
ริน : “ไม่เป็นไรนะ มีเราอยู่ไง เธอไม่เหงาหรอก”
ปลายสายเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนเรย์จะตอบกลับมาเรียบ ๆ
เรย์ : “มีก็เหมือนไม่มีอะ”
เรย์ : “ทุกวันนี้ก็เหมือนใช้ชีวิตคนเดียวอยู่ดี”
รินเงียบ เหมือนมีอะไรบางอย่างค่อย ๆ จมหายลงไปในอกทั้งที่ตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมเธอพยายามอยู่ตรงนี้มาตลอด
คอยฟัง คอยถาม คอยอยู่เป็นเพื่อน แต่สุดท้ายมันกลับไม่มีความหมายเลยเหรอ
ริน : “โอเค งั้นแค่นี้นะ” รินพูดเบา ๆ แล้วกดวางสาย
คืนนั้นเป็นคืนแรกในรอบสองอาทิตย์ที่ไม่มีสายโทรออกตอนสี่ทุ่มครึ่ง และเรย์ก็ไม่ได้โทรมา
วันแรก รินบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร
วันที่สอง เธอเริ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูทุกสิบห้านาที
จนสุดท้าย รินก็ทนไม่ไหว
เธอกดโทรหาเรย์ตอนเกือบห้าทุ่ม เสียงรอสายดังอยู่ไม่นานก่อนตัดเข้า voicemail เรย์ไม่รับสาย และนั่นเป็นครั้งแรกที่รินเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า ที่ผ่านมา
เธอพยายามอยู่คนเดียวในความสัมพันธ์นี้มาตลอดหรือเปล่า
ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก
** แสดงความคิดเห็น หรือแชร์กันมาได้นะคะ บางที บางครั้ง เราก็อยากฟังความรู้สึกคนรอบข้าง** เริ่มมมมม
ความสัมพันธ์ที่บทที่ 1 - “การเงียบหาย คือคำบอกเลิกที่ใจร้ายที่สุด”
รินเจอเรย์ครั้งแรกจากกรุปไลน์งาน อีกฝ่ายเป็นวิศวกรที่พูดน้อย ตอบสั้น และแทบไม่เคยส่งสติกเกอร์เลยสักครั้ง
ต่างจากรินที่ทำงานสายบริหาร ต้องคุยกับคนทั้งวัน จนเผลอใช้ความสดใสเป็น default ของตัวเองไปแล้ว
ตอนแรกทั้งคู่คุยกันแค่งาน ส่งไฟล์ ตามงาน สรุปประชุม
ไม่มีอะไรพิเศษ จนวันหนึ่งเรย์ทักมานอกเรื่อง
เรย์ : “วันนี้ยังไม่เลิกงานอีกเหรอ”
รินยังจำได้ว่าตัวเองยิ้มกับหน้าจออยู่พักใหญ่ ทั้งที่มันเป็นประโยคธรรมดามาก หลังจากนั้นบทสนทนาของทั้งคู่ก็ยาวขึ้นเรื่อยๆ จากเรื่องงาน
กลายเป็นเรื่องกินข้าว เรื่องเพลง เรื่องชีวิตประจำวัน แล้วสุดท้ายก็กลายเป็นการโทรหากันทุกคืนตอนสี่ทุ่มครึ่ง
เรย์ : “เราบอกก่อนนะ เราเป็นคนไม่หวาน”
คืนนั้นเรย์พูดเสียงเบา
เรย์ : “ไม่ค่อยโทรหาใครก่อนด้วย แล้วก็…ไม่ค่อยแสดงออก”
รินหัวเราะเบา ๆ ผ่านสาย
ริน : “ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราทำเอง”
หลังจากวันนั้น รินก็เป็นฝ่ายโทรหาเรย์ทุกคืนจริง ๆ ต่อให้เหนื่อยแค่ไหน หรือกลับบ้านดึกแค่ไหน สี่ทุ่มครึ่งจะกลายเป็นเวลาที่เธอเฝ้ารอเสมอสองสัปดาห์ผ่านไปเร็วมากเร็วเกินกว่าที่รินจะรู้ตัวว่า ตัวเองเริ่มผูกพันกับคนปลายสายมากแค่ไหน แต่ยิ่งสนิท รินก็ยิ่งรู้สึกว่าเรย์ยังมี “กำแพง” บางอย่างอยู่ เหมือนเปิดใจ แต่ก็ไม่ทั้งหมดเหมือนยอมให้เธอเข้าไปแต่ยังกันบางพื้นที่เอาไว้เสมอ
วันนั้นเรย์ต้องไปกินเลี้ยงกับที่ทำงาน ส่วนวันเสาร์อาทิตย์ก็ยังต้องเข้าไซต์ต่อ
ริน : “เหนื่อยไหม” รินถามตอนเกือบเที่ยงคืน
เรย์ : “อือ”
ริน : “ไม่เป็นไรนะ มีเราอยู่ไง เธอไม่เหงาหรอก”
ปลายสายเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนเรย์จะตอบกลับมาเรียบ ๆ
เรย์ : “มีก็เหมือนไม่มีอะ”
เรย์ : “ทุกวันนี้ก็เหมือนใช้ชีวิตคนเดียวอยู่ดี”
รินเงียบ เหมือนมีอะไรบางอย่างค่อย ๆ จมหายลงไปในอกทั้งที่ตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมเธอพยายามอยู่ตรงนี้มาตลอด คอยฟัง คอยถาม คอยอยู่เป็นเพื่อน แต่สุดท้ายมันกลับไม่มีความหมายเลยเหรอ
ริน : “โอเค งั้นแค่นี้นะ” รินพูดเบา ๆ แล้วกดวางสาย
คืนนั้นเป็นคืนแรกในรอบสองอาทิตย์ที่ไม่มีสายโทรออกตอนสี่ทุ่มครึ่ง และเรย์ก็ไม่ได้โทรมา
วันแรก รินบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร
วันที่สอง เธอเริ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูทุกสิบห้านาที
จนสุดท้าย รินก็ทนไม่ไหว
เธอกดโทรหาเรย์ตอนเกือบห้าทุ่ม เสียงรอสายดังอยู่ไม่นานก่อนตัดเข้า voicemail เรย์ไม่รับสาย และนั่นเป็นครั้งแรกที่รินเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า ที่ผ่านมา
เธอพยายามอยู่คนเดียวในความสัมพันธ์นี้มาตลอดหรือเปล่า