ขอให้เราอย่าลืมความเป็นตัวเอง

ในช่วงชีวิตของเรามีวัยเด็กได้แค่ครั้งเดียว บางทีโตขึ้นมาอะไรที่เราเคยชอบในตอนเด็กแต่ตอนนี้เรากลับรู้สึกเฉยๆหรือไม่ชอบมันอีก

.
จะบอกเลยว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องปกติเพราะคนเรามีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา…แต่ขอให้เราอย่าลืมความเป็นตัวเองก็พอ ตัวเราก็เคยมีความรู้สึกแบบนี้เหมือนกันค่ะ อย่างเช่นในตอนเด็กเราชอบตุ๊กตามากๆเจอทีไรก็ต้องร้องขอให้แม่ซื้อให้ตลอดแต่พอโตขึ้นความชอบที่เคยมีมันกลับหายไปเราไม่ได้อยากได้ตุ๊กตาพวกนั้นอีกแล้ว ถ้าถามว่าแล้วชีวิตนี้ยังมีความอยากได้อยากมีอยู่มั้ย บอกเลยค่ะว่ามีแน่นอนและบางทีอาจจะมีเยอะซะด้วย เรื่องพวกนี้มันคือสิ่งเปลี่ยนไปเพราะเป็นผลมาจากคําว่า“เวลา” เวลาไม่เคยรอเราหรอกค่ะ ในอีก10ปีข้างหน้าเราอาจจะมีความต้องการที่เยอะขึ้นหรือน้อยลงมันไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะคนเรามีความแตกต่างกัน อย่างในช่วงวัยรุ่นซึ่งเป็นวัยที่ทุกอย่างมันเร็วไปหมดเราก็อยากมีความรัก ในความรักต้องมีความสุขด้วยถูกมั้ยคะ เราเคยเขียนประโยคขึ้นมาประโยคนึงจากความรู้สึกของเราในขณะนั้น“…ถ้าความสุขของฉัน คือการได้วิ่งเล่นท่ามกลางฝน งั้นฉันเพียงแค่ได้เจอกับคนที่พร้อมจะวิ่งเล่นและเต้นรําไปกับฉัน กลางสายฝน และคนที่พร้อมจะฝ่าพายุฝนนี้ไปพร้อมกับฉัน มันจะเป็นไปได้ไหม?”เพราะในวัยรุ่นส่วนใหญ่เรามักจะมองความรักเป็นเรื่องใหญ่และบางครั้งเราอาจจะงี่เง่าในเรื่องไม่เป็นเรื่องแต่ใช่ว่าเราว่าความรักเป็นสิ่งไม่ดี

.พอโตขึ้นมาอีกระดับอีกสัก10ปีข้างหน้าเราอยากจะบอกกับตัวเองว่า ในโลกปัจจุบันที่อะไรๆนั้นก็เร็วไปหมดอย่าได้ลืมความเป็นตัวเองเพียงเพราะมัวแต่ตามสมัยสังคมนิยม