ปัญหาครอบครัว

สวัสดีค่ะ ก็ตามชื่อกระทู้ ขอบอกก่อนว่าเน้นระบายซะส่วนใหญ่ อาจมีคำถามนิดหน่อยตอนท้ายๆ คือช่วงนี้เรามีเรื่องเครียดหนักมาก เกริ่นก่อนว่าเรามีพี่ชายอยู่คนนึง เขาเป็นผู้ชายที่เรากล้าเรียกว่าพ่ออีกคนเลย เป็นคนที่เราสบายใจเวลาคุยด้วยมากที่สุด เราคุยกับเขาได้ทุกเรื่องที่เเปลว่าทุกเรื่องจริงๆ ความรัก เพื่อน เรื่องในครอบครัว เขาให้คำปรึกษาได้ดี โชคดีที่มีเขาเป็นพี่ชาย เเต่โชคไม่ดีที่เขาไม่อยู่กับเราเเล้ว ตั้งเเต่เขาไปเราก็รู้สึกว่าทุกอย่างมันตกมาอยู่ที่เรา เหมือนเราต้องกลายเป็นจุดศูนย์กลางที่คนจะขว้างขยะลงมาใส่ (คนในที่นี้คือครอบครัวซะส่วนใหญ่) คือเปรียบเทียบเเบบนี้อาจจะเเรงไปหน่อย พ่อเเม่เราก็เป็นเหมือนคนอื่นๆ ใจดีบ้าง ดุบ้าง เวลาเรามีเรื่องเครียดในครอบครัวส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องที่เราทะเลาะกับเเม่หรือโดนพ่อดุ เเต่ก่อนก็จะมีพี่ชายคอยปลอบคอยคุยปรับความเข้าใจให้ เรียกว่าปกป้องเลยดีกว่า เเต่พอเขาไม่อยู่ กลายเป็นว่าเราต้องคอยกอดตัวเอง จริงๆมันเป็นเเบบนี้มาก่อนที่เขาจะเสียอีก ช่วงที่เขาเรียนจบได้งานทำใหม่ๆเราก็ไม่ได้ทักไปปรึกษาอะไรอีกเลย ปัจจุบันก็คือมีหลายสิ่งหลายอย่างอัดอยู่ในใจจนเเน่น อยากทำให้มันเเตกออกมาสักวัน เเต่เเค่เราอธิบาย เขายังไม่ฟัง เเละเอาเเต่พูดเชิงประชด จนมันทำให้เราคิดว่า เห้ย ชีวิตเราเเม่ง คุยกับใครได้บ้างวะ พึ่งพาใครได้บ้าง เราบอกเลยว่าเวลามีปัญหาในครอบครัวเราไม่เคยไปเล่าให้เพื่อนหรือคนอื่นฟังเลย เพราะเราไม่อยากให้คนอื่นมองครอบครัวเราไม่ดีเพียงเพราะเเค่เราระบายอารมณ์ครส.ตอนที่เพิ่งมีปัญหาในครอบครัวมาให้เขาฟัง เเละเราก็ไม่มีเเฟนที่จะคอยให้กำลังใจ ใจเราเองก็อยากมีใครสักคนมาคอยปลอบคอยลูบหลังในวันที่เสียใจ เเต่ในสภาพจิตใจเเบบนี้ก็อาจจะยังก่อน เรากลัวจะไปลากคนอื่นมาเครียดด้วย พ่อเเม่เราไม่ใช่ว่าจะมีเเต่ด้านดุๆ เขาเป็นพ่อเเม่ที่ดี เเต่เขาก็มีมุมที่ทำให้เราเสียใจได้มากเหมือนกัน เขาชอบบอกว่าเวลาเรามีปัญหาคนเดียวที่จะช่วยเราเเก้ได้คือพวกเขา เเต่ถ้าปัญหาส่วนใหญ่ที่ทำเราเครียดคือพวกเขา เขาจะช่วยเราเเก้ยังไง? เราจะยกตัวอย่างให้ฟัง สมมติเราทะเลาะกับเเม่ เเม่ตะคอกใส่เรา เราบอกเเม่ให้พูดดีๆ เเต่เเม่กลับตอบกลับมาว่าต้องให้ไหว้เลยมั้ยถึงจะพอใจ พอเราเสียใจ พ่อโทรมาถาม พยายามปลอบใจด้วยประโยคว่า อย่าไปคิดน้อยใจเเม่เขาเลยลูก อย่าร้องไห้กับเรื่องเเบบนี้สิลูก เเม่เขาก็หวังดี บลาๆ เเต่สิ่งที่เราอยากฟังคือ พ่อเข้าใจนะ ร้องไห้ออกมาได้เลย เล่าให้พ่อฟังหน่อยว่ามันเป็นยังไง หรือบางทีก็เเค่กอดเเล้วทำตัวเงียบๆยังจะช่วยกว่า ส่วนเเม่ เราอยากให้เเม่ใจเย็นกับเราบ้าง เรารักเเม่มาก เเต่ที่เราชอบเเสดงออกเป็นห่วงพ่อมากๆเพราะพ่ออยู่คนเดียวส่วนใหญ่ เวลาเเม่เสียใจก็มีเรากอด เเต่เวลาพ่อเสียใจไม่มีใครกอดเพราะไม่มีใครเห็น เวลาทุกคนเสียใจเราปลอบทุกคน เเต่เวลาเราเสียใจไม่มีใครปลอบเราเลย รวมถึงเรื่องอนาคตเราด้วย เราชอบศิลปะ เเต่พ่อเเม่ดูจะไม่เห็นด้วย เขาอยากให้เรารับราชการ เราโครตเกลียดการที่ถูกตีกรอบเลย พี่ชายเราชอบดนตรีพ่อก็ส่งไปเรียนดนตรี น้องเราชอบศิลปะการต่อสู้พ่อก็ส่งไปเรียน เเต่เรา เครื่องเขียนส่วนใหญ่เราใช้ตังตัวเองซื้อทั้งนั้น ขนาดเเค่เราโชว์รูปวาดเราให้เขาดู เขาตอบมาว่า นี่จะเอาดีด้านนี้จริงหรอ เรานี่เเบบ จุกเเบบพูดอะไรไม่ออก เราอยากจะส่งข้อความนี้ให้เขาสักครั้ง เเต่ด้วยความเป็นลูก เเละรู้ว่าส่งไปมันก็จะเป็นเเบบเดิมซ้ำๆอยู่ดี เเต่ลูกก็เป็นคน ไหนๆเราก็ไม่ได้เลือกเกิดมาเเล้ว เราก็ขอเลือกใช้ชีวิตเเบบที่เราต้องการบ้างได้มั้ย เรากับน้องชายก็มีปากเสียงกันบ่อย พูดทำร้ายความรู้สึกกันไปกันมา เเต่อาจเพราะเราเป็นผู้หญิงเลยรู้สึกมากกว่า คือมันหลายเรื่อง พอมันสะสมมาเรื่อยๆ มันกลายเป็นว่าเราทนไม่ไหว มันทนจนทนไม่ได้เเล้ว ไม่อยากอยู่ เเต่ก็ยังอยากเห็นภาพตัวเองทำในสิ่งที่ตัวเองชอบสำเร็จอยู่ เลยอยากขอคำเเนะนำทุกคนว่าควรทำยังไงกับครสนี้หรือจัดการปัญหายังไงดี มันเป็นปัญหาสะสมมานาน เราเบื่อที่จะต้องคิดมันซ้ำๆอีกเเล้ว

ปัญหาที่อยากได้คำเเนะนำในการจัดการ:
1.มีปากเสียงกับเเม่
2.การกดดันจากพ่อ(เรื่องเรียนเเละอื่นๆ)
3.ทะเลาะกับน้องชายบ่อยๆ

นี่คือประเด็นหลักค่ะ เรารู้นะว่าทุกอย่างมันจะเป็นไปดั่งใจไม่ได้ทุกอย่างหรอก ครอบครัวเป็นเรื่องซับซ้อน เเต่อย่างน้องขอเเค่คนที่เจอเเบบเดียวกันเเละพยายามหาทางออกมาเเชร์กันก็ยังดีค่ะ อยากรู้รายละเอียดเพิ่มเติมเพื่อให้คำเเนะนำสามารถถามได้ค่ะ อะไรตอบได้จะพยายามตอบค่ะ ปล.เราอายุ15ค่ะ