ผมก็เป็นนักเรียนมัธยมปลายคนนึงที่ใช้ชีวิตไปวันๆแบบไม่มีเป้าหมายไม่ม่ความชอบเป็นพิเศษ
มันเริ่มตั้งแต่ตอนผมขึ้น มา.4 ผมขอขยายนิดนึง ผมเข้าได้ด้วย รอบ Portfolio(ช่วง ม.ต้น ผมเรียนค่อนค้างดี)
วันแรกที่เปิดเรียนทุกอย่างปกติแต่มีอย่างนึงที่ผมรู้สึกแปลก
สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกแปลกก็คือนิสัยของเพื่อนคนอื่นๆในห้อง
คือทุกคนนิสัยดีมาก มาถึงตรงทุกคนคงสงสัยว่าทำไมผมถึงรู้สึกแปลก ผมขอย้อนอดีตไปนิดนึงคือผมอะมาจากห้องท้าย
ทำให้ติดนิสัยที่ไม่ค่อยดี(ในที่นี้หมายถึงแค่พูดคำว่า กู แล้วก็คำหยาบเช่น ไอ้เหี้x ไอ้สัx แล้วก็เป็นพวกพูดไม่คิดด้วย)มาแต่พอขึ้นมา ม.ปลาย ผมได้มาอยู่ห้อง king หรือห้องหัวกะทิ แล้วทุกคนในห้องคือแบบสุภาพมาก สุภาพและเป็นมิตรมากจนผมรู้สึกสมเพชตัวเอง
พอเปิดเรียนมาวันที่สองทุกคนก็ต่างทำความรู้จักกันและแน่นอนมีหลายคนเลยละที่พยายามเข้าหาผมเช่นการถามชื่อแต่ด้วยความที่ผมเป็นพวกเข้าสังคมไม่เก่งบวกกับกลัวเผลอพูดอะไรไม่ดีใส่แถมผมยังเป็นพวกหน้าเหวี่ยงหรือหน้าเหมือนคนโกรธอยู่ตลอดเวลาทำให้ผมเลือกที่จะไม่ทำอะไรเลยจนเพื่อนเดินหนีและก็มีอีกหลายคนพยายามจะทำความรู้จักผมแต่ผลที่ออกมาก็เหมือนกันทุกคนแต่ผมไม่โทษพวกเค้าหรอกเพราะมันเป็นที่ผมเอง จนปัจจุบันนี้ ผมขึ้นม.5 แล้ว ผมก็ยังไม่เคยคุยกับคนอื่นในห้องเลยนอกจากเพื่อนผู้ชายไม่กี่คน และไม่ใช่แค่ผมที่ไม่คุยกับคนอื่น คนอื่นก็พยายามปลีกตัวห่างจากผมไปเรื่อยๆอาจารย์ก็พยายามช่วยผมอยู่ตลอดเช่นจัดกิจกรรมที่ต้องคู่กับคนที่ไม่รู้จักแต่ผลที่ได้คือคนที่คู่กับทำหน้าเหมือนคนถูกบังคับแต่ถึงอย่างงั้นผมก็ไม่ได้โกรธอะไร
แต่ถึงตรงนี้ผมคงต้องอธิบายเพิ่มก่อนที่คนอื่นจะเข้าใจผมผิดผมก็พยายามเข้าหาในแบบของผมเช่นการทำดีด้วยแต่การทำดีในที่นี้คือทำดีแบบไม่ให้มีคนเห็นหรือปิดทองหลังพระนั่นและครับแต่ทุกคนในห้องก็ยังเกลียดผมอยู่ดีเพราะผมมีข้อเสียเรื่องการเข้าสังคมทำให้ผมไม่ชอบเข้าร่วมกิจกรรมต่างๆแต่ถึงไม่เข้าร่วมผมก็ช่วยจัดอย่างเต็มใจแต่ก็นั้นแหละผมทำไม่ให้พวกเค้าเห็นผมต้องรอคนอื่นกลับบ้านก่อนแล้วค่อยทำเพื่อไม่ให้พวกเค้ารู้ว่าผมทำ
ที่ผมออกมาตั้งกระทู้นี้เพื่อที่จะขอความคิดเห็นและคำแนะนำของพี่ๆทั้งหลายที่อ่านกระทู้นี้ ขอบคุณครับ🙏🙏🙏
ทุกคนจะรู้สึกยังไงถ้าต้องอยู่ในที่ ที่มีแต่คนเกลียด
มันเริ่มตั้งแต่ตอนผมขึ้น มา.4 ผมขอขยายนิดนึง ผมเข้าได้ด้วย รอบ Portfolio(ช่วง ม.ต้น ผมเรียนค่อนค้างดี)
วันแรกที่เปิดเรียนทุกอย่างปกติแต่มีอย่างนึงที่ผมรู้สึกแปลก
สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกแปลกก็คือนิสัยของเพื่อนคนอื่นๆในห้อง
คือทุกคนนิสัยดีมาก มาถึงตรงทุกคนคงสงสัยว่าทำไมผมถึงรู้สึกแปลก ผมขอย้อนอดีตไปนิดนึงคือผมอะมาจากห้องท้าย
ทำให้ติดนิสัยที่ไม่ค่อยดี(ในที่นี้หมายถึงแค่พูดคำว่า กู แล้วก็คำหยาบเช่น ไอ้เหี้x ไอ้สัx แล้วก็เป็นพวกพูดไม่คิดด้วย)มาแต่พอขึ้นมา ม.ปลาย ผมได้มาอยู่ห้อง king หรือห้องหัวกะทิ แล้วทุกคนในห้องคือแบบสุภาพมาก สุภาพและเป็นมิตรมากจนผมรู้สึกสมเพชตัวเอง
พอเปิดเรียนมาวันที่สองทุกคนก็ต่างทำความรู้จักกันและแน่นอนมีหลายคนเลยละที่พยายามเข้าหาผมเช่นการถามชื่อแต่ด้วยความที่ผมเป็นพวกเข้าสังคมไม่เก่งบวกกับกลัวเผลอพูดอะไรไม่ดีใส่แถมผมยังเป็นพวกหน้าเหวี่ยงหรือหน้าเหมือนคนโกรธอยู่ตลอดเวลาทำให้ผมเลือกที่จะไม่ทำอะไรเลยจนเพื่อนเดินหนีและก็มีอีกหลายคนพยายามจะทำความรู้จักผมแต่ผลที่ออกมาก็เหมือนกันทุกคนแต่ผมไม่โทษพวกเค้าหรอกเพราะมันเป็นที่ผมเอง จนปัจจุบันนี้ ผมขึ้นม.5 แล้ว ผมก็ยังไม่เคยคุยกับคนอื่นในห้องเลยนอกจากเพื่อนผู้ชายไม่กี่คน และไม่ใช่แค่ผมที่ไม่คุยกับคนอื่น คนอื่นก็พยายามปลีกตัวห่างจากผมไปเรื่อยๆอาจารย์ก็พยายามช่วยผมอยู่ตลอดเช่นจัดกิจกรรมที่ต้องคู่กับคนที่ไม่รู้จักแต่ผลที่ได้คือคนที่คู่กับทำหน้าเหมือนคนถูกบังคับแต่ถึงอย่างงั้นผมก็ไม่ได้โกรธอะไร
แต่ถึงตรงนี้ผมคงต้องอธิบายเพิ่มก่อนที่คนอื่นจะเข้าใจผมผิดผมก็พยายามเข้าหาในแบบของผมเช่นการทำดีด้วยแต่การทำดีในที่นี้คือทำดีแบบไม่ให้มีคนเห็นหรือปิดทองหลังพระนั่นและครับแต่ทุกคนในห้องก็ยังเกลียดผมอยู่ดีเพราะผมมีข้อเสียเรื่องการเข้าสังคมทำให้ผมไม่ชอบเข้าร่วมกิจกรรมต่างๆแต่ถึงไม่เข้าร่วมผมก็ช่วยจัดอย่างเต็มใจแต่ก็นั้นแหละผมทำไม่ให้พวกเค้าเห็นผมต้องรอคนอื่นกลับบ้านก่อนแล้วค่อยทำเพื่อไม่ให้พวกเค้ารู้ว่าผมทำ
ที่ผมออกมาตั้งกระทู้นี้เพื่อที่จะขอความคิดเห็นและคำแนะนำของพี่ๆทั้งหลายที่อ่านกระทู้นี้ ขอบคุณครับ🙏🙏🙏