นางเงือกน้อยสร้อยเศร้าเข้ามาผลัด กำลังสาวคราวด่วนด้วยจวนจน
แบกกษัตริย์ว่าย
เสลือกสลน ออกกลางชลโบกหางผางผางไป
ออกเดินทางอย่างนี้ต้องนิมิต ไม่ปิดงำอำพรางอย่าคลางแคลง ไหนพ่อเจ้าเล่าแม่ไม่แลเห็น แต่จากอกหกวันแล้วขวัญตา
สินสมุทรฟังเสียงสำเนียงแน่ ดูรูปร่างอย่างเปรตสมเพชใจ กระนี้หรือพระบิดามิน่าหนี
จำจะบอกหลอกลวงหน่วงเนื้อความ จึงเสแสร้งแกล้งว่าข้าไม่เชื่อ ถ้าเป็นแม่แน่กระนั้นจงกรุณา ด้วยองค์พระชนนีเป็นผีเสื้อ พระบิดรร้อนรนทนทรมาน คิดถึงวงศ์พงศาคณาญาติ เห็นมารดาซ่อนตัวด้วยกลัวตาย
ประทานโทษโปรดปล่อยไปหน่อยเถิด ลูกขอลาฝ่าธุลีสักปีเดียว แม้นพบอาย่าปู่อยู่เป็นสุข จึงจะชวนบิตุเรศเสด็จจร
มาสถานมารดรไม่นอนใจ
อสุรีผีเสื้อไม่เชื่อถ้อย แกล้งดับเดือดเจือดงดอดฤทัย ถ้าแม้นแม่แต่แรกรู้กระนี้ นี่นึกแหนงแคลงความจึงตามมา จะไปไหนไม่ห้ามจะตามส่ง แม่ขอพบพูดจาประสาเคย
สินสมุทรสุดฉลาดไม่อาจบอก มิใช่การมารดาจะคลาไคล ซึ่งจะให้ไปบอกออกมาหา พระแม่อย่าทารกรรมให้รำคาญ
รูปจึงผิดไปกว่าเก่าเจ้าจึงแหนง แม่แกล้งแปลงตัวตามเจ้างามมา อย่าหลงเล่นจงไปอยู่ในคูหา
ขอมารดาอุ้มหน่อยเถิดกลอยใจ รู้ว่าแม่มั่นคงไม่สงสัย ช่างกระไรราศีไม่มีงาม
ทั้งท่วงทีไม่สุภาพทำหยาบหยาม อย่าให้ตามเข้าไปชิดพระบิดา จะฉีกเนื้อกินเล่นเป็นภักษา
อย่าตามมามุ่งหมายให้วายปราณ อันชาติเชื้ออยู่ถ้ำลำละหาน เคยอยู่บ้านเมืองมนุษย์สุดสบาย จึงสามารถมานี่ไม่หนีหาย
ลูกจึงว่ายน้ำอยู่แต่ผู้เดียว ที่ละเมิดแม่คุณอย่าฉุนเฉียว ไปท่องเที่ยวหาประเทศเขตนคร บรรเทาทุกข์ภิญโญสโมสร
นึกว่าน้อยหรือ
มาแก้ไข ทำปราศรัยเสียงหวานด้วยมารยา ชนนีก็จะได้ไม่เที่ยวหา
ไม่โกรธาทูนหัวอย่ากลัวเลย ไหนทรงฤทธิ์บิตุรงค์เล่าลูกเอ๋ย แล้วทรามเชยจึงค่อยพาบิดาไป
ยังซ้ำหลอกลวงแม่พูดแก้ไข ขอเชิญไปอยู่ในถ้ำให้สำราญ พระบิดาขี้ขลาดไม่อาจหาญ ไม่ช้านานบิตุรงค์คงจะมา
อสุรีผีเสื้อเหลือจะอด ช่างหลอกหลอนผ่อนผันจำนรรจา จะจับไว้ให้พาไปหาพ่อ
โกรธตวาดผาดเสียงสำเนียงดัง ช่างว่ากล่าวราวกับกูไม่รู้เท่า เอาบิดรซ่อนไว้ในทะเล ยิ่งปลอบโยนโอนอ่อนยิ่งหลอนหลอก พลางโผโผนโจนโจมเสียงโครมคราม สินสมุทรผลุดออกนอกรักแร้ แกล้งหลบลี้หนีวนไปต้นทาง นางผีเสื้อเหลือแค้นแสนสาหัส อุตลุดผุดดำปล้ำกันไป
ถึงเขาใหญ่ในน้ำชะเงื้อม เข้าหาดทรายชายตื้นขึ้นบนเตียน เห็นมารดาล่าลับแล้วยับยั้ง ไม่พ่นผุดรุดไปในนที
ฝ่ายผีเสื้อเมื่อลูกลอบลงน้ำ ด้วยใจนางคิดว่าพาบิดร เที่ยวแลรอบขอบเขาเงาชะงุ้ม เสียงคลื่นโครมโถมตะครุบก้อนศิลา แล้วลุกขึ้นยืนชะโงกโยกสิงขร ยิ่งมืดค่ำสำเหนียกร้องเรียกเดา เห็นไม่ขานมารร้ายทลายซ้ำ ไม่พบเห็นเป็นเพลาเข้าราตรี ช่าง
หัวกระดูกลูก
เออกระนั้นมันจึงทบตลบมา ดำริพลางนางมารอ่านพระเวท แลเขมันเห็นไปไวแววแวว
แค้นโอรสราวกับไฟไหม้มังสา แม้นจะว่าโดยดีเห็นมิฟัง
แล้วหักคอเสียให้ตายเมื่อภายหลัง น้อยหรือยังโหยกเหยกเด็กเกเร
มาพูดเอาเปรียบผู้ใหญ่ทำไพล่เผล ทำโว้เว้ว่ากล่าวให้ยาวความ แม้นไม่บอกโดยดีจะตีถาม
เข้าไล่ตามคลุกคลีตีไปพลาง แล้วล่อแม่ตบหัตถ์ผัดผางผาง หมายให้ห่างพระบิดาได้คลาไคล แต่ฉวยพลัดแพลงคลื่นลื่นไถล เหมือนเล่นไล่ตามละเมาะทุกเกาะเกียน
พระหลบเลื่อมเลี้ยวลัดฉวัดเฉวียน เที่ยววิ่งเวียนวนรอบขอบคิรี แกล้งถอยหลังลงน้ำแล้วดำหนี ตั้งภักดีตามติดพระบิดร
พอจวนค่ำคิดว่าวิ่งขึ้นสิงขร มาซุ่มซ่อนอยู่ที่นี่จึงหนีมา ยิ่งมืดคลุ้มก็ยิ่งคลั่งตั้งแต่หา จนหน้าตาแตกยับลงสับเงา
จนโคลงคลอนเคลื่อนดังทั้งภูเขา ไม่พ้นเราเร่งมาหาโดยดี เขาย่อยยับดังสับสี อสุรีเหลือแค้นแน่นอุรา
ลวงให้แม่หลงกลเที่ยวค้นหา ให้บิดาเลยไปเสียไกลแล้ว ให้สองเนตรโชติช่วงดังดวงแก้ว อยู่โน่นแล้วลุยตามโครมคราม
ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ 🙏🏻
ช่วยแปลบทนี้ให้หน่อยได้มั้ยคะ ด่วนค่ะ พอดีรีบมากกกกก
แบกกษัตริย์ว่าย
ออกเดินทางอย่างนี้ต้องนิมิต ไม่ปิดงำอำพรางอย่าคลางแคลง ไหนพ่อเจ้าเล่าแม่ไม่แลเห็น แต่จากอกหกวันแล้วขวัญตา
สินสมุทรฟังเสียงสำเนียงแน่ ดูรูปร่างอย่างเปรตสมเพชใจ กระนี้หรือพระบิดามิน่าหนี
จำจะบอกหลอกลวงหน่วงเนื้อความ จึงเสแสร้งแกล้งว่าข้าไม่เชื่อ ถ้าเป็นแม่แน่กระนั้นจงกรุณา ด้วยองค์พระชนนีเป็นผีเสื้อ พระบิดรร้อนรนทนทรมาน คิดถึงวงศ์พงศาคณาญาติ เห็นมารดาซ่อนตัวด้วยกลัวตาย
ประทานโทษโปรดปล่อยไปหน่อยเถิด ลูกขอลาฝ่าธุลีสักปีเดียว แม้นพบอาย่าปู่อยู่เป็นสุข จึงจะชวนบิตุเรศเสด็จจร
มาสถานมารดรไม่นอนใจ
อสุรีผีเสื้อไม่เชื่อถ้อย แกล้งดับเดือดเจือดงดอดฤทัย ถ้าแม้นแม่แต่แรกรู้กระนี้ นี่นึกแหนงแคลงความจึงตามมา จะไปไหนไม่ห้ามจะตามส่ง แม่ขอพบพูดจาประสาเคย
สินสมุทรสุดฉลาดไม่อาจบอก มิใช่การมารดาจะคลาไคล ซึ่งจะให้ไปบอกออกมาหา พระแม่อย่าทารกรรมให้รำคาญ
รูปจึงผิดไปกว่าเก่าเจ้าจึงแหนง แม่แกล้งแปลงตัวตามเจ้างามมา อย่าหลงเล่นจงไปอยู่ในคูหา
ขอมารดาอุ้มหน่อยเถิดกลอยใจ รู้ว่าแม่มั่นคงไม่สงสัย ช่างกระไรราศีไม่มีงาม
ทั้งท่วงทีไม่สุภาพทำหยาบหยาม อย่าให้ตามเข้าไปชิดพระบิดา จะฉีกเนื้อกินเล่นเป็นภักษา
อย่าตามมามุ่งหมายให้วายปราณ อันชาติเชื้ออยู่ถ้ำลำละหาน เคยอยู่บ้านเมืองมนุษย์สุดสบาย จึงสามารถมานี่ไม่หนีหาย
ลูกจึงว่ายน้ำอยู่แต่ผู้เดียว ที่ละเมิดแม่คุณอย่าฉุนเฉียว ไปท่องเที่ยวหาประเทศเขตนคร บรรเทาทุกข์ภิญโญสโมสร
นึกว่าน้อยหรือ
ไม่โกรธาทูนหัวอย่ากลัวเลย ไหนทรงฤทธิ์บิตุรงค์เล่าลูกเอ๋ย แล้วทรามเชยจึงค่อยพาบิดาไป
ยังซ้ำหลอกลวงแม่พูดแก้ไข ขอเชิญไปอยู่ในถ้ำให้สำราญ พระบิดาขี้ขลาดไม่อาจหาญ ไม่ช้านานบิตุรงค์คงจะมา
อสุรีผีเสื้อเหลือจะอด ช่างหลอกหลอนผ่อนผันจำนรรจา จะจับไว้ให้พาไปหาพ่อ
โกรธตวาดผาดเสียงสำเนียงดัง ช่างว่ากล่าวราวกับกูไม่รู้เท่า เอาบิดรซ่อนไว้ในทะเล ยิ่งปลอบโยนโอนอ่อนยิ่งหลอนหลอก พลางโผโผนโจนโจมเสียงโครมคราม สินสมุทรผลุดออกนอกรักแร้ แกล้งหลบลี้หนีวนไปต้นทาง นางผีเสื้อเหลือแค้นแสนสาหัส อุตลุดผุดดำปล้ำกันไป
ถึงเขาใหญ่ในน้ำชะเงื้อม เข้าหาดทรายชายตื้นขึ้นบนเตียน เห็นมารดาล่าลับแล้วยับยั้ง ไม่พ่นผุดรุดไปในนที
ฝ่ายผีเสื้อเมื่อลูกลอบลงน้ำ ด้วยใจนางคิดว่าพาบิดร เที่ยวแลรอบขอบเขาเงาชะงุ้ม เสียงคลื่นโครมโถมตะครุบก้อนศิลา แล้วลุกขึ้นยืนชะโงกโยกสิงขร ยิ่งมืดค่ำสำเหนียกร้องเรียกเดา เห็นไม่ขานมารร้ายทลายซ้ำ ไม่พบเห็นเป็นเพลาเข้าราตรี ช่าง
แค้นโอรสราวกับไฟไหม้มังสา แม้นจะว่าโดยดีเห็นมิฟัง
แล้วหักคอเสียให้ตายเมื่อภายหลัง น้อยหรือยังโหยกเหยกเด็กเกเร
มาพูดเอาเปรียบผู้ใหญ่ทำไพล่เผล ทำโว้เว้ว่ากล่าวให้ยาวความ แม้นไม่บอกโดยดีจะตีถาม
เข้าไล่ตามคลุกคลีตีไปพลาง แล้วล่อแม่ตบหัตถ์ผัดผางผาง หมายให้ห่างพระบิดาได้คลาไคล แต่ฉวยพลัดแพลงคลื่นลื่นไถล เหมือนเล่นไล่ตามละเมาะทุกเกาะเกียน
พระหลบเลื่อมเลี้ยวลัดฉวัดเฉวียน เที่ยววิ่งเวียนวนรอบขอบคิรี แกล้งถอยหลังลงน้ำแล้วดำหนี ตั้งภักดีตามติดพระบิดร
พอจวนค่ำคิดว่าวิ่งขึ้นสิงขร มาซุ่มซ่อนอยู่ที่นี่จึงหนีมา ยิ่งมืดคลุ้มก็ยิ่งคลั่งตั้งแต่หา จนหน้าตาแตกยับลงสับเงา
จนโคลงคลอนเคลื่อนดังทั้งภูเขา ไม่พ้นเราเร่งมาหาโดยดี เขาย่อยยับดังสับสี อสุรีเหลือแค้นแน่นอุรา
ลวงให้แม่หลงกลเที่ยวค้นหา ให้บิดาเลยไปเสียไกลแล้ว ให้สองเนตรโชติช่วงดังดวงแก้ว อยู่โน่นแล้วลุยตามโครมคราม
ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ 🙏🏻