สวัสดีครับ ผมเด็ก19 ต๊อกต๋อยที่ไม่ได้เรียนต่อ แต่ทำงานส่งตัวเองเรียนราม ผมเลือกสายงานบริการครับ เป็นร้านสะดวกซื้อแห่งนึง และทำกะดึกด้วยครับ เข้าเรื่องเลยนะครับ คือเมื่อต้นปีที่ผ่านมา มีลูกค้าท่านนึงมาซื้อสินค้า แต่สินค้าตัวนั้นหมดรายการโปรโมรชั่นไปแล้วเมื้อหลังเที่ยงคืนเดียวที่ลูกค้าท่านนี้มา (แต่ป้ายยังอยู่ แต่ตอนนั้นเองก็มีหัวหน้าผลัดที่กำลังตามเก็บป้ายที่หมดโปรอยู่) ผมก็ได้บอกและแนะนำตัวอื่นไป แต่พอเงยหน้ามาสังเกตุสีหน้าของเขา เขาไม่พอใจสุด ๆ ไปเลย ผมเลยคิดตังค์แบบเงียบ ๆ แทน ใจนึงก็กลัว เพราะผมไม่เคยเจอ พอคิดตังค์เสร็จศัพท์ ลูกค้าท่านนี้ก็ กอดอกเชิดหน้าถามเลย 'ทำงานประสาอะไรไม่รอบคอบ!' 'ตั้งใจทำงานจริงป่ะ! ห้ะ!' ตอนนั้นผมทำอะไรไม่ถูกเลย ได้แต่ก้มหัวขอโทษ และบอกจะปรับปรุงตัว แต่ลูกค้าท่านนั้นบอกไม่ต้องการคำขอโทษ ก่อนจะเลยเถิดกว่านี้ แฟนลูกค้าท่านนี้ก็มาหาตัวออกไป ตอนแรกผมก็คิดว่าจะจบแค่นั้น เพราะหลังจากนั้น ก็เหมือนจะไม่เจอกกันอีก จนกระทั่งอีกคืนนึง บังเอิญเจอกันอีกรอบ เขาจะก็เขามา ต่อว่าผมเช่นเคย 'เต็มไหม เป็นบ้ารึป่าว มันไม่เต็ม' แน่นอนครับ ผมทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน ผมสวนไม่ได้ ผมไม่รู้จะตอบโต้อะไรดี ผมทำได้แต่ยิ้มแล้วบอก 'นานาจิตังครับ' พอพี่หัวหน้าผลัดมาเจอ เขิก็พาลูกค้าท่านนั้นออกไป เกลี้ยกล่อม
พอพี่เขาเข้ามา พี่เขาก็เล่าให้ผมฟังว่า ลูกค้าท่านนี้เขามานินทาผมกับพี่เขาว่า ผมมันไม่เต็มเพราะพูดคนเดียว ร้องเพลงคนเดียวตอนทำงาน . . . (💔)
จนกระทั่งมาวันนี้หลังจากไม่เจอหน้ากันเป็นเดือน วันนี้เป็นหยุดผม ผมจะเดินตลาด คุณลูกค้าท่านนี้ก็ขับรถสวนกันกับผมที่ฟุตบาท เขาหยุดรถและตะโกนตามหลังมา แต่ผมไม่ได้สนอะไร เลยเดินต่อ จนกระทั่งเขาวนรถมาตัดหน้า และก่นด่าด้วยถ้อยคำหยาบคาบ 'กุถาม เป็นไรมากไหมง่ะ! เป็นไร! อยากโดนมากหรอ! ยิ้มไรอยู่ได้ กุเข้าร้านหลายรอบแล้ว! อยากโดนตีนมากใช่ไหม! เดี๋ยวโดนกุแน่!' แน่นอนครับ สถานการณ์นั้น ผมทำหน้างง เอ๋อ ยิ้มแห้ง สิ่งเดียวที่ผมตอบกลับคือ 'ผมไม่รู้จักพี่นะ..' 'เออ! กุด็ไม่รู้จักเหมือนกัน!' และอะไรสักอย่าง พอดีหูผมวิ้งค์มาก พึ่งเคยโดนอะไรแบบนี้เลย กลัวก็กลัว ทำอะไรก็ไม่ถูก ตอนนั้นก็ได้แต่หันไปยิ้มให้ลูกค้าประจำที่ผ่านมาตลาดพอดี ลูกค้าเขาก็ยิ้มและพูดคุยทักทายตอบ จนคุณลูกท่านนั้นยอมขับรถออกไป
ตอนนี้หัวใจผมเต้นรัวไม่หยุดเลย ทำอย่างไรดีครับ ผมกลัวว่ามันจะเป็นปัญหาเรื้อรังและบานปลาย เพราะคุณลูกค้าท่านนี้ อาศัยแถวที่ทำงานผม และผมยังอยากได้งานนี้อยู่ เพราะผมอยู่มาปีกว่า ๆ แล้วแถมเงินเดือนตรงนี้ผมตัวคนเดียว บวกส่งกลับที่บ้านเล็กน้อยตามกำลัง ผมอยู่ได้ แต่ตอนนี้ผมกลัวมาก กลัวมาก ๆ ด้วย ผมควรแก้ไขพฤติกรรมการบริการตรงนี้ยังไงดีครับ ผมไม่อยากมีปัญหา ผมควรทำตัวยังไง ผมหวังจะทำจนกว่าจะเรียนจบแท้ ๆ ขอความกรุณาด้วยนะครับ สุดท้ายนี้ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านครับ 🙏🙏🙏
สถานการณ์อย่างนี้ควรทำอย่างไรดีครับ??
พอพี่เขาเข้ามา พี่เขาก็เล่าให้ผมฟังว่า ลูกค้าท่านนี้เขามานินทาผมกับพี่เขาว่า ผมมันไม่เต็มเพราะพูดคนเดียว ร้องเพลงคนเดียวตอนทำงาน . . . (💔)
จนกระทั่งมาวันนี้หลังจากไม่เจอหน้ากันเป็นเดือน วันนี้เป็นหยุดผม ผมจะเดินตลาด คุณลูกค้าท่านนี้ก็ขับรถสวนกันกับผมที่ฟุตบาท เขาหยุดรถและตะโกนตามหลังมา แต่ผมไม่ได้สนอะไร เลยเดินต่อ จนกระทั่งเขาวนรถมาตัดหน้า และก่นด่าด้วยถ้อยคำหยาบคาบ 'กุถาม เป็นไรมากไหมง่ะ! เป็นไร! อยากโดนมากหรอ! ยิ้มไรอยู่ได้ กุเข้าร้านหลายรอบแล้ว! อยากโดนตีนมากใช่ไหม! เดี๋ยวโดนกุแน่!' แน่นอนครับ สถานการณ์นั้น ผมทำหน้างง เอ๋อ ยิ้มแห้ง สิ่งเดียวที่ผมตอบกลับคือ 'ผมไม่รู้จักพี่นะ..' 'เออ! กุด็ไม่รู้จักเหมือนกัน!' และอะไรสักอย่าง พอดีหูผมวิ้งค์มาก พึ่งเคยโดนอะไรแบบนี้เลย กลัวก็กลัว ทำอะไรก็ไม่ถูก ตอนนั้นก็ได้แต่หันไปยิ้มให้ลูกค้าประจำที่ผ่านมาตลาดพอดี ลูกค้าเขาก็ยิ้มและพูดคุยทักทายตอบ จนคุณลูกท่านนั้นยอมขับรถออกไป
ตอนนี้หัวใจผมเต้นรัวไม่หยุดเลย ทำอย่างไรดีครับ ผมกลัวว่ามันจะเป็นปัญหาเรื้อรังและบานปลาย เพราะคุณลูกค้าท่านนี้ อาศัยแถวที่ทำงานผม และผมยังอยากได้งานนี้อยู่ เพราะผมอยู่มาปีกว่า ๆ แล้วแถมเงินเดือนตรงนี้ผมตัวคนเดียว บวกส่งกลับที่บ้านเล็กน้อยตามกำลัง ผมอยู่ได้ แต่ตอนนี้ผมกลัวมาก กลัวมาก ๆ ด้วย ผมควรแก้ไขพฤติกรรมการบริการตรงนี้ยังไงดีครับ ผมไม่อยากมีปัญหา ผมควรทำตัวยังไง ผมหวังจะทำจนกว่าจะเรียนจบแท้ ๆ ขอความกรุณาด้วยนะครับ สุดท้ายนี้ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านครับ 🙏🙏🙏