พอดีมีแม่เราเป็นครูที่โรงเรียนค่ะ ซึ่งตอนนั้นเราโกงข้อสอบกับเพื่อน (ตอนนี้คิดได้แล้วนะค่ะว่าการกระทำนี้มันเป็นสิ่งที่โคตรแย่ ไม่ให้เกียรติ ทุกคน ถูกหลอหลอมมากับการโกงข้อสอบจนเคยชินบางทีครูที่ปรึกคุมสอบก็ไม่ได้ว่าอะไรค่ะจนมันกลายเป็นนิสัย)  ตอนนั้นสอบกลางภาค เริ่มด้วยการที่เราทำข้อสอบเป็นคนกระจายคําตอบให้คนที่นั้งแถวข้างๆเรา จากนั้นเพื่อนที่นั่งข้างๆ ก็ลอกไปแล้ว ส่งต่อไปให้คนมีโทรศัพท์แล้วก็ถ่ายลงกลุ่ม บางวิชาก็ไม่ได้ทำนะค่ะทำแค่วิชาที่ครูคุมสอบไม่ได้สนใจ บางทีเราเองก็ลอกเพื่อนบางข้อเช่นกันค่ะ ไม่มั่นใจคำตอบบเท่าไหร่เห็นเพื่อนเดินมาบอกก็เลยเอาตามเพื่อนสะเลยจบๆ บางข้อก็เราเองก็ตั้งใจจะถามเขาจริงๆ เผลอๆเวลาสอบเสร็จครูปล่อยคนออกจากห้องมันวุ่นวาย เพื่อนที่ยังทำไม่เสร็จ เพื่อนอีกคนก็คือเดินเข้ามาบอกกันเลยค่ะ ไม่ได้มีแค่กลุ่มเราที่ทำ เอาเป็นว่าเกินครึ่งห้องได้เลยค่ะ ส่วนใหญ่ตอนนั้นที่เราไม่รู้สึกผิดอาจจะเป็นเพราะ ทัศคติแย่ๆของเราเองค่ะ รร.เราไม่ได้ใหญ่+เด็กติดยาก็เยอะ เราเลยสังเกตคือครูบางคนไม่ได้ตั้งใจสอนเท่าไหร่ บางคนสอนแค่พื้นฐานง่ายๆไม่มีโจทย์ให้ทำ เอาแค่สอนให้เสร็จ แต่จริงไม่ได้เป็นแบบนี้กันทุกคนนะค่ะ ครูบางคนตั้งใจสอนแต่เด็กไม่ฟังเลยลดระดับการสอนไป เพราะแบบนี้ข้อสอบเลยง่ายค่ะ บางทีข้อข้อสอบมันก็ซํ้ากันหลายข้อจนนึกว่าแจกคะแนน หรือครูก็ไปเอาข้อสอบในเว็บก็อปปี้แล้วก็เอามาให้สอบเลย เป็นแบบนี้อยู่ทุกเทอมเลย เราเองคิดว่าครูไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่ในเรื่องนี้ เราเลยไม่ใส่ใจในเรื่องกฎเหมือนกันเลย คิดว่ามันไม่เป็นไรหรอก อย่างน้อยก็ให้เพื่อนได้สบายโดยที่ไม่ต้องสอบแก้ จะได้มีเวลาว่าง จนมีวันหนึ่งเราเองก็ไปคุยกับแม่เรื่องโกงข้อสอบ ซึ่งเราเองก็บอกแม่ทุกครั้งว่าเราเองก็โกงแม่ก็ขำาแห้งๆมา (พอมาคิดดูตอนนี้แล้วรู้สึกผิดเลยเลยค่ะ) แล้ววันนั้นเราเองก็บอกแม่เหมือนเคย แต่เรายังไม่ได้พูดว่าใครโกง ตอนนั้นครูที่เป็นสามีของครูที่ปรึกษาคนหนึ่งในห้องเราก็เข้ามา(ครูแกเป็นคนที่เข้มงวด) แม่เราก็เลยพูดเรื่องโกงข้อสอบในห้องเราเลย แต่ไม่ได้พูดว่าใครบ้าง  สามีของครูที่ปรึกษาที่คุมสอบก็เลยโทรไปพูดเลย ว่ามีคนโกง หลังจากนั้นครูที่ปรึกษาก็เริ่มจริงจังขึ้นเก็บโทรศัพท์ ตั้งใจคุมสอบมากกว่าเดิม พอถึงช่วงบ่ายเพื่อนเราก็โดน เรียกไปสอบใหม่+กับเพื่อนกลุ่มอื่นบางคน แต่มีเราคนเดียวในกลุ่มเพื่อนเราที่ไม่โดนเรียกไป เพื่อนบางคนนี้ซวยเลยการโกงมันไปถึงหูพ่อแม่เขา คนรู้จักทางพวกอา อะไรแบบนี้อยู่โรงเรียนเดียวกัน ตอนนั้นเรารู้สึกผิดจมความคิดนี้มาเป็นปีแล้วเขาเองก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าใครบอก เราเองก็คิดว่ามันเป็นเพราะเรา เราที่พูดไม่คิดมันเลยเกิดแบบนี้ หรือ การที่ตอนเพื่อนเรียนคือเล่นไม่ค่อยตั้งใจฟังครูเท่าไหร่ครูเลย ยิ่งครูคนไหนที่ไม่ค่อยเข้มงวดคือ มี2คาบ เพื่อนเข้าแค่คาบที่2 ส่วนเราก็เข้าเรียนเหมือนเด็กทั่วไปเรียน แล้วก็ทักบอกเขาตอนครูเช็คชื่อ บางทีเขาก็ตั้งใจเรียนนะค่ะ เพราะแบบนี้กลุ่มที่เราอยู่ครูบางคนเลยมองว่าไม่ดีบ่อยๆ ครูอาจจะเลยคิดว่าอยู่ๆได้คะแนนเยอะทั้งที่ไม่ค่อยเรียนก็เลยโดนเรียกไปสอบใหม่ พอมาพิมถึงตรงนี้แล้วเหมือนแก้ตัวให้ตัวเองเลยค่ะ555 แต่จริงๆเราไม่ได้หวังให้เหตุการณ์มันเป็นแบบนี้เลยแล้วอีกอย่างคือเราก็โกง แต่ที่เราไปเล่าให้แม่ฟังเพราะเหงาไม่มีเพื่อนคุย เพื่อนเองก็ไม่ได้สนใจเราขนาดนั้นบางวันคุยกันแค่2-3ประโยค มันเลยเกิดความเหงาขึ้นแบบสุดๆเลยค่ะอยู่โรงเรียนก็ไม่ค่อยได้คุยกับเพื่อน เราก็เลยมีเรื่องอะไรก็พูดคุยแต่กับแม่ ตอนรนี้รู้สึกผิดกับเพื่อนค่ะเพราะต่อหน้าเพื่อนให้เกียรติเรามากๆเลยค่ะ แต่อีกใจหนึ่งก็มันไม่ได้เป็นเพราะเรา ความคิดมันเลยตีกันค่ะว่ามันเป็นเพราะเราหรือไม่เป็นเพราะเรา เลยจะบอกเรื่องนี้กับเขาค่ะ เพราะว่าไกล้จบแล้ว เหลือปีสุดท้าย เราเองก็พร้อมยอมรับว่าผิดค่ะ ถ้าเขาเข้าใจก็กลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม แต่ถ้าไม่ได้คิดแบบเดียวกับเรา เราเองก็พร้อมก็อยู่คนเดียวไปเลย แต่เราคิดว่าเขาน่าจะตัดเราไปเลยเพราะเขาน่าจะมีเรื่องที่ไม่รู้สึกดีกับเราอยู่ พอดีเราค่อนข้างมีความชอบแบบพวกการ์ตูนซีรีย์อะไรแบบนี้ค่ะ ส่วนเขาก็คิดว่าพวกการ์ตูนซีรีย์ มันยาอ่อน ถ้าถามว่ารู้ได้ไงบางครั้งเราเองก็ได้ไปนั่งอยู่ในวงนินทาเขาแบบงงๆ เลยได้ยินเขาพูดแบบนี้ แล้วเราก็เป็นพวกชอบรีโพสต์ในตต.เกี่ยวกับพวกการ์ตูนซีรีย์ บางทีก็รู้สึกเขานินทาเรา แต่ว่าเราเองก็เชื่อก็ภาวนาให้เขาไม่ทิ้งเรา เพาะบางทีการอยู่กับเขามา3ปีมันเลยให้เราคุ้นชินค่ะ เขาช่วยเรา เราก็ช่วยเขามันก็สลับไปมาค่ะ ทุกกคนคิดยังไงกับเหตุการณ์นี้กันคะ แล้วมีวิธีที่ทำาให้เราไม่รู้สึกเคว้งในการทําอะไรคนเดียวไหมคะ