ช่วงนี้เราทิม นามสมมุติ สาวทอมหล่อขวัญใจพี่ดี้(โม้จ้าเราทอมสเตท😂) เป็นช่วงเปิดเทอมเลื่อนชั้นเราขึ้น ม.5 แล้ว มีเพื่อนชายคนหนึ่งชื่อ เป้ย นามสมมุติ ค่อนข้างสนิทเลยเพราะอยู่ห้องเดียวกันตั้งแต่ม.4 และก็รู้จักกันมาก่อนหน้านี้
วันหนึ่งในช่วงเปิดเทอมเราและเป้ย หาที่นั่งกินข้าวเที่ยงจนได้ห้องดนตรีของครูที่ปรึกษา แหมๆ เข้าทางเลยมีกีต้าร์ด้วย
เราก็มีเพื่อนคนอื่นๆ อีก 8-10 คนนะแต่ว่าเขามีแฟน ไปนั่งกับแฟนและคนคุย เหลือเราสองคนที่ยังโสดเหมือนเดิมตั้งแต่ม.4 เลยไปไหนไปกัน
เป้ย จะไปสั่งข้าวเราก็ฝากซื้อน้ำ ชามะนาวสูตรพิเศษ แต่ลืมบอกขนาด สิ่งที่ได้มาคือ แก้วอันเบอเลอ สูงเกือบเท่าศอกเรา หน้าจะเป็นแก้ว 25-30 บาท ซึ่งเราไม่เคยคิดที่จะซื้อแล้วก็ไม่เคยซื้อขนาดนี้เลยยยนะ ก็ไม่ได้ว่าอะไร
"แล้วไม่กินข้าวเที่ยงรึทิม"
"ไม่อะไม่หิวแค่ชามะนาวแก้วนี้ยังไม่รู้จากินหมดมั้ย"
"ออหรอ โทษที"
เหมือนเป้ย จะคิดอะไรอยู่พักหนึ่งแล้วพูดจาเหมือน โปรโมทข้าวมันไก่ที่ เขาพึ่งสั่งมาว่ามันอร่อยมากขนาดไหน แล้วเราก็ตักมากินเองคำสองคำ
"อวู้ววว อร่อยนะว่าไม่ได้"
"แล้วไม่กินข้าวเที่ยงเดี๋ยวโรคกระเพาะก็ถามหาหรอก"
"ไม่คือกูหน้าจะเป็นอยู่แล้ว "
"นั่นแหละ ยิ่งต้องกินให้ตรงเวลา" หน้าเป้ย ดูกลุ้มใจขั้นสุด
"ก็ตรงนะ กินเช้าละก็ตอนเย็น"
"....พ่อสิ"
แล้วก็กินๆ ไปคุยอีกหลายเรื่อง ออกกำลังกาย ดูแลตัวเอง ปัญหานอนไม่หลับ เรื่องครอบครัวหลายอย่างจน หมดคาบพักเที่ยงก็เดินไปเรียนวิท ช่ายย วิท อีกแล้วก็เรียนสายวิทย์คณิตนี่น่า เราจึงคิดขึ้นได้ว่ายังไม่ได้โอนเงินคืนให้
"เออ เป้ย ซื้อแก้วเท่าไหร่นะ"
"...." เงียบไปตอบเหมือนตอนใส่หูฟังแต่ไม่ได้ใส่
"น้ำที่ซื้อมาแก้วเท่าไหร่นะ"
ก็ยังคงเงียบเฉไฉ เพิ่มเติมเดินเบี่ยงตัวไปทักทายน้องที่รู้จัก เรานี่งงเลย เขาออกจะหูดี เราพูดกอกหูเลยนะ แล้วจนตอนนี้ก็ยังไม่ได้คืนค่าน้ำ มันก็ไม่ได้เป็นแบบนี้ครั้งแรกนะ มีทั้ง กระดาษรายงาน ทั้งแพ๊ค ทิชชู่เปียก ขนมหลายสิบห่อ มีข้าวที่ฝากสั่งด้วยและน้ำนับไม่ถ้วน คือไม่เข้าใจเลยเพื่อนคนนี้ไม่ได้ความจำเสื่อมนะ ถามเรื่องเก่าๆ ก็ตอบได้หมด เราเองก็ไม่ใช่คนช่างสังเกตนะแต่มันบ่อยมาก
หรือเขาไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับเรานะ
เพื่อน คนนี้แปลกนะเนี่ย ep 3. อาหวัง pro max
วันหนึ่งในช่วงเปิดเทอมเราและเป้ย หาที่นั่งกินข้าวเที่ยงจนได้ห้องดนตรีของครูที่ปรึกษา แหมๆ เข้าทางเลยมีกีต้าร์ด้วย
เราก็มีเพื่อนคนอื่นๆ อีก 8-10 คนนะแต่ว่าเขามีแฟน ไปนั่งกับแฟนและคนคุย เหลือเราสองคนที่ยังโสดเหมือนเดิมตั้งแต่ม.4 เลยไปไหนไปกัน
เป้ย จะไปสั่งข้าวเราก็ฝากซื้อน้ำ ชามะนาวสูตรพิเศษ แต่ลืมบอกขนาด สิ่งที่ได้มาคือ แก้วอันเบอเลอ สูงเกือบเท่าศอกเรา หน้าจะเป็นแก้ว 25-30 บาท ซึ่งเราไม่เคยคิดที่จะซื้อแล้วก็ไม่เคยซื้อขนาดนี้เลยยยนะ ก็ไม่ได้ว่าอะไร
"แล้วไม่กินข้าวเที่ยงรึทิม"
"ไม่อะไม่หิวแค่ชามะนาวแก้วนี้ยังไม่รู้จากินหมดมั้ย"
"ออหรอ โทษที"
เหมือนเป้ย จะคิดอะไรอยู่พักหนึ่งแล้วพูดจาเหมือน โปรโมทข้าวมันไก่ที่ เขาพึ่งสั่งมาว่ามันอร่อยมากขนาดไหน แล้วเราก็ตักมากินเองคำสองคำ
"อวู้ววว อร่อยนะว่าไม่ได้"
"แล้วไม่กินข้าวเที่ยงเดี๋ยวโรคกระเพาะก็ถามหาหรอก"
"ไม่คือกูหน้าจะเป็นอยู่แล้ว "
"นั่นแหละ ยิ่งต้องกินให้ตรงเวลา" หน้าเป้ย ดูกลุ้มใจขั้นสุด
"ก็ตรงนะ กินเช้าละก็ตอนเย็น"
"....พ่อสิ"
แล้วก็กินๆ ไปคุยอีกหลายเรื่อง ออกกำลังกาย ดูแลตัวเอง ปัญหานอนไม่หลับ เรื่องครอบครัวหลายอย่างจน หมดคาบพักเที่ยงก็เดินไปเรียนวิท ช่ายย วิท อีกแล้วก็เรียนสายวิทย์คณิตนี่น่า เราจึงคิดขึ้นได้ว่ายังไม่ได้โอนเงินคืนให้
"เออ เป้ย ซื้อแก้วเท่าไหร่นะ"
"...." เงียบไปตอบเหมือนตอนใส่หูฟังแต่ไม่ได้ใส่
"น้ำที่ซื้อมาแก้วเท่าไหร่นะ"
ก็ยังคงเงียบเฉไฉ เพิ่มเติมเดินเบี่ยงตัวไปทักทายน้องที่รู้จัก เรานี่งงเลย เขาออกจะหูดี เราพูดกอกหูเลยนะ แล้วจนตอนนี้ก็ยังไม่ได้คืนค่าน้ำ มันก็ไม่ได้เป็นแบบนี้ครั้งแรกนะ มีทั้ง กระดาษรายงาน ทั้งแพ๊ค ทิชชู่เปียก ขนมหลายสิบห่อ มีข้าวที่ฝากสั่งด้วยและน้ำนับไม่ถ้วน คือไม่เข้าใจเลยเพื่อนคนนี้ไม่ได้ความจำเสื่อมนะ ถามเรื่องเก่าๆ ก็ตอบได้หมด เราเองก็ไม่ใช่คนช่างสังเกตนะแต่มันบ่อยมาก
หรือเขาไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับเรานะ