เรื่องมีอยู่ว่า..
ผมพาพนักงานไปค่ายที่ตจว. โดยไปรถบัส และขากลับหัวหน้าผมซื้อทุเรียนขึ้นมาบนรถ ซึ่งผมแพ้กลิ่นทุเรียนมาก (อาการจะมือสั่น ตัวสั่น ปวดหัวลามมาท้ายทอย ปวดกระบอกตา และคลื่นไส้อาเจียน) ซึ่งเพื่อนผมได้เดินไปบอกหัวหน้าแล้วนะว่าผมแพ้กลิ่นทุเรียน แต่หัวหน้าผมบอกว่า "พี่ก็ไม่ชอบเหมือนกัน เดี๋ยวพี่มัดปากถุง" (ซึ่งมันไม่ช่วยไรเว้ย) ผมเลยจะขอเรียกรถแกรบกลับกทม.เอง แต่หัวหน้าผมเลยบอกว่า งั้นเดี๋ยวเค้าฝากทุเรียนไปกับรถพี่อีกคนที่ขับรถส่วนตัวไป ไม่เอาทุเรียนขึ้นรถ ผมจะ ok ไหม? และผมก็ขึ้นรถบัสกลับมาพร้อมทุกคน

แต่ผมมารู้ทีหลังว่าทุเรียนอยู่บนรถนั่นแหละ แต่ใส่ถุงซ้อนกันหลายชั้น และวางไว้อีกชั้นล่างของรถ (รถบัส2ชั้น) ซึ่งคนที่ไม่แพ้กลิ่นคงไม่รู้สึกอะไร แต่ผมได้กลิ่นเต็มๆ

ผมต้องเอาชีวิตรอดด้วยการเอาผ้าอุดจมูก และหายใจทางปาก ทนปวดหัว ทนคลื่นไส้ มา 2-3 ชั่วโมง จนถึง กทม.

จากเหตุการณ์นี้คิดได้ 3 ข้อ ว่าหัวหน้าผม..

1. "ไม่มีมารยาท": ในสถานที่สาธารณะ คนที่มีวุฒิภาวะ วัยวุฒิ คุณวุฒิ ไม่มีใครทำแบบนี้
2. "ไม่นึกถึงคนอื่น": จุดมุ่งหมายคือการนำทุเรียนกลับบ้าน ระหว่างทางใครจะยังไง ไม่สนใจ
3. "ไม่ปกป้อง": ลูกน้องที่เป็นแขน เป็นขา เป็นแรงของเค้าเลย
4. "ไม่เท่าเทียม": ถ้าคนที่แพ้กลิ่นทุเรียน เป็นผู้บริหารที่มีอำนาจมากกว่าหัวหน้าผม เค้ายังจะกล้าทำแบบนั้นไหม
5. "ไม่ปลอดภัย": ผมไม่อยากอยู่ใกล้หัวหน้าแล้ว เพราะไม่รู้ว่าเค้าจะทำไรให้ผมเดือดร้อนอีกไหม

จากเหตุการณ์ที่เล่ามา..ผมไม่ได้โกรธเพราะ “ทุเรียนลูกเดียว” แต่ผมกำลังมองเห็น “วิธีคิด” ของหัวหน้าในสถานการณ์ที่ลูกน้องเดือดร้อน

ผมเลยอยากถามทุกคนว่าผมควรทำงานกับเค้าต่อ หรือ ขอย้ายแผนกดี แต่ผมตั้งใจจะ feedback เค้าตรงๆว่าผมรู้สึกยังไง