"สวัสดีครับทุกคน วันนี้ผมแค่อยากมาเขียนระบายและส่งต่อเรื่องราวที่ไม่อยากเชื่อว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเอง เพื่อเป็นอุทาหรณ์ครับ
ผมคบกับแฟนเก่ามา 4 ปีกว่า ช่วงนี้ผมอยู่ในช่วงฝึกงาน เพิ่งเข้ามาทำงานได้เกือบ 2 สัปดาห์ ชีวิตวุ่นและเหนื่อยมาก ส่วนแฟนกำลังเข้าต่อมหาวิทยาลัยปี 1 ที่ผ่านมาแฟนเก่าผมเขามักจะสนใจเรื่องการนอกใจและมองว่ามันเป็นสิ่งที่ไม่ดีมากๆ แต่มาวันนี้ แค่เขาเข้าไปอยู่ในสังคมที่แปลกใหม่ กลับเปลี่ยนใจคนได้ขนาดนี้ ตอนนี้ผมรู้ซึ้งแล้วครับ
ตัวผมยังคงโทษตัวเองเสมอว่าเพราะเราไม่มีความกระตือรือร้นมากพอที่จะสนใจเขา ดูแลเขา ถึงแม้คนอื่นจะบอกว่าไม่ใช่ความผิดเรา แต่ผิดที่คนต่างหากที่จิตใจไม่มั่นคง ย้อนกลับไปตอนผมเข้ามหาวิทยาลัยปี 1 ผมก็เจออะไรแปลกใหม่เหมือนกัน สิ่งเร้ามากมายแต่ผมไม่เคยคิดที่จะไขว้เขวเลย
แต่เขากลับบอกว่าตัวผมนั้นน่าเบื่อและมักทำผิดซ้ำๆ ในบางเรื่อง เช่น การตอบแชตช้า เหมือนเขาไม่มีตัวตน ซึ่งผมก็คงต้องยอมรับว่าตัวเองเป็นคนไม่ค่อยพิมพ์แชตสักเท่าไหร่ แต่ถ้าโทรมาผมจะรับสายบ้าง ยิ่งช่วงนี้ที่ฝึกงาน เหนื่อยทั้งวัน บางทีเผลอหลับไป หรือแบตโทรศัพท์หมด ทำให้การสื่อสารมีอุปสรรคบ้าง แต่ทุกวันหยุดเราจะกลับบ้านมาอยู่ด้วยกันตลอด
แน่นอนว่าทุกคนมีจุดบกพร่องและอยากให้แก้ไข ซึ่งผมก็รู้ในจุดนั้นของแฟนเก่า แต่ผมไม่เคยถอดใจ ถึงแม้เขาจะมีมุมไม่ดีผมก็เตือนตลอดและคอยปรับเข้าหาตลอด แต่เขากลับรู้สึกว่าผมดูพูดจาเป็นทางการไม่เหมือนแฟนเลย เหมือนไม่ใช่คำปลอบใจ
เหตุผลที่คิดว่าเขาหมดรักผมและมีใจให้คนอื่น คงจะเป็นช่วงที่เขาเริ่มมีเพื่อนกลุ่มใหม่ที่ชอบอะไรเหมือนๆ กัน มีเกมเล่นด้วยกัน ออกไปไหนด้วยกัน ซึ่งจริงๆ ผมมองว่าสิ่งเร้าเหล่านี้ควรจะมี และอยากให้เขามีความสุขกับเพื่อนๆ พี่ๆ ด้วยซ้ำ ซึ่งผมไม่ได้หึงนะครับ ผมเชื่อใจเขาในระดับนึงเลย
แต่สุดท้ายเขากลับมีใจให้คนอื่น... มารู้ทีหลังคือเขาไปโกหกคนอื่นว่าเลิกกับผมมาสักระยะนึงแล้ว ทั้งที่ตอนนั้นเรายังคบกันอยู่เลย แล้วเขาก็มาบอกเลิกผมตอนตี 1 คืนนั้นผมแทบบ้าตายนอนไม่หลับเลยทีเดียว
ทำไมการที่คนหมดใจมันทิ้งกันง่ายแบบนี้เลยหรอครับ? ผมมักจะโทษตัวเองซ้ำๆๆๆๆๆ จนนอนไม่หลับมาหลายวัน และยังยากที่จะเดินหน้าต่อ ตอนนี้กำลังทยอยย้ายของและความทรงจำต่างๆ ทิ้งไปให้หมด มันยากมากและคงต้องใช้เวลา... สิ่งที่ได้กลับมาหลังจากซื่อสัตย์มา 4 ปีกว่า มีเพียงคำว่า 'ขอโทษ' เท่านั้นเองครับ"
โดนแฟนหักอกตอนกำลังฝึกงานแบบ 300%
ผมคบกับแฟนเก่ามา 4 ปีกว่า ช่วงนี้ผมอยู่ในช่วงฝึกงาน เพิ่งเข้ามาทำงานได้เกือบ 2 สัปดาห์ ชีวิตวุ่นและเหนื่อยมาก ส่วนแฟนกำลังเข้าต่อมหาวิทยาลัยปี 1 ที่ผ่านมาแฟนเก่าผมเขามักจะสนใจเรื่องการนอกใจและมองว่ามันเป็นสิ่งที่ไม่ดีมากๆ แต่มาวันนี้ แค่เขาเข้าไปอยู่ในสังคมที่แปลกใหม่ กลับเปลี่ยนใจคนได้ขนาดนี้ ตอนนี้ผมรู้ซึ้งแล้วครับ
ตัวผมยังคงโทษตัวเองเสมอว่าเพราะเราไม่มีความกระตือรือร้นมากพอที่จะสนใจเขา ดูแลเขา ถึงแม้คนอื่นจะบอกว่าไม่ใช่ความผิดเรา แต่ผิดที่คนต่างหากที่จิตใจไม่มั่นคง ย้อนกลับไปตอนผมเข้ามหาวิทยาลัยปี 1 ผมก็เจออะไรแปลกใหม่เหมือนกัน สิ่งเร้ามากมายแต่ผมไม่เคยคิดที่จะไขว้เขวเลย
แต่เขากลับบอกว่าตัวผมนั้นน่าเบื่อและมักทำผิดซ้ำๆ ในบางเรื่อง เช่น การตอบแชตช้า เหมือนเขาไม่มีตัวตน ซึ่งผมก็คงต้องยอมรับว่าตัวเองเป็นคนไม่ค่อยพิมพ์แชตสักเท่าไหร่ แต่ถ้าโทรมาผมจะรับสายบ้าง ยิ่งช่วงนี้ที่ฝึกงาน เหนื่อยทั้งวัน บางทีเผลอหลับไป หรือแบตโทรศัพท์หมด ทำให้การสื่อสารมีอุปสรรคบ้าง แต่ทุกวันหยุดเราจะกลับบ้านมาอยู่ด้วยกันตลอด
แน่นอนว่าทุกคนมีจุดบกพร่องและอยากให้แก้ไข ซึ่งผมก็รู้ในจุดนั้นของแฟนเก่า แต่ผมไม่เคยถอดใจ ถึงแม้เขาจะมีมุมไม่ดีผมก็เตือนตลอดและคอยปรับเข้าหาตลอด แต่เขากลับรู้สึกว่าผมดูพูดจาเป็นทางการไม่เหมือนแฟนเลย เหมือนไม่ใช่คำปลอบใจ
เหตุผลที่คิดว่าเขาหมดรักผมและมีใจให้คนอื่น คงจะเป็นช่วงที่เขาเริ่มมีเพื่อนกลุ่มใหม่ที่ชอบอะไรเหมือนๆ กัน มีเกมเล่นด้วยกัน ออกไปไหนด้วยกัน ซึ่งจริงๆ ผมมองว่าสิ่งเร้าเหล่านี้ควรจะมี และอยากให้เขามีความสุขกับเพื่อนๆ พี่ๆ ด้วยซ้ำ ซึ่งผมไม่ได้หึงนะครับ ผมเชื่อใจเขาในระดับนึงเลย
แต่สุดท้ายเขากลับมีใจให้คนอื่น... มารู้ทีหลังคือเขาไปโกหกคนอื่นว่าเลิกกับผมมาสักระยะนึงแล้ว ทั้งที่ตอนนั้นเรายังคบกันอยู่เลย แล้วเขาก็มาบอกเลิกผมตอนตี 1 คืนนั้นผมแทบบ้าตายนอนไม่หลับเลยทีเดียว
ทำไมการที่คนหมดใจมันทิ้งกันง่ายแบบนี้เลยหรอครับ? ผมมักจะโทษตัวเองซ้ำๆๆๆๆๆ จนนอนไม่หลับมาหลายวัน และยังยากที่จะเดินหน้าต่อ ตอนนี้กำลังทยอยย้ายของและความทรงจำต่างๆ ทิ้งไปให้หมด มันยากมากและคงต้องใช้เวลา... สิ่งที่ได้กลับมาหลังจากซื่อสัตย์มา 4 ปีกว่า มีเพียงคำว่า 'ขอโทษ' เท่านั้นเองครับ"