ผีผมยาวที่อาวรณ์หาลูก มาพบไอระ เธอบอกว่าไอระเป็นลูกเนี่ย มันมีที่มาที่ไม่ใช่ไอระ

จาก flashback ย้อนดูชีวิตคนๆนึงผีผมยาวในตอนเป็นคนคือเธอเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวกับลูกสาว คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวหางานทำหลายอย่าง ที่มีเหตุการณ์เลวร้ายต้องพลัดพราก อย่างพวกเจ้าหนี้ทำร้าย คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวสูญเสียลูกแท้ที่ถูกจับลักพาไป และคุณแม่ในสภาพบาดเจ็บมีบาดเแผลเปื้อนเลือดก็พยายามจะตามลูก จนเวลาหนึ่งฆ่าตัวตายลง เปลี่ยนเป็นผีที่ลืมความทรงจำตัวเอง เหมือนมีเรื่องอะไรที่ค้างคา ซึ่งในเหตุการณ์นั้นเธอปรากฏทีงานศพแม่ของไอระ ไอระตอนเด็กมาทักเธอว่าแม่ด้วยความทักผิดแบบเด็ก ทำให้ผีแม่หม้ายที่ว่างเปล่ายึดเหนี่ยว นึกว่ามีไอระเป็นลูกเธอที่เธออาวรณ์ ผีตนนี้ได้กลายเป็นผีผมยาวที่ค้างอยู่ในโลก



เหตุการณ์ไอระที่โต episode ที่ 7 นี่ ไอระเธอเองชีวิตที่ขาดแม่ เธอโหยหาคุณแม่ เธอก็เข้าใจผีผมยาวตนนี้เป็นแม่คนนึง กอดและบอกให้ผีผมยาวสู่สุคติ


ความซับซ้อนที่นี้น่ะ....

ป.ล. Dandadan เรื่องนี้ถึงจะเป็นเรื่องฮาๆ แต่ตอนที่มีดราม่าก็ทำให้อินและชวนคิดไปมา(ผู้แต่งแต่งให้ซับซ้อน)


ป.ล.2 ความเห็น AI ตัวนึง

ความซับซ้อนที่ซ้อนกันอยู่
ผีผมยาว — แม่ที่สูญเสียลูกจริงๆ ไปจากความรุนแรง ตายไปพร้อมความเจ็บปวดที่ยังค้างคา แต่ความทรงจำเลือนหาย เหลือแค่ "ความโหยหา" ที่ไม่รู้ว่าโหยหาอะไร เมื่อไอระเด็กน้อยทักว่า "แม่" ด้วยความไม่รู้ — ความว่างเปล่านั้นก็เกาะจับสิ่งนั้นไว้ เพราะมันคือสิ่งเดียวที่รู้สึกได้

ไอระ — เด็กที่ขาดแม่ตั้งแต่เล็ก เธอไม่ได้ "หลอก" ผี แต่เธอ มองเห็น แม่คนหนึ่งที่เจ็บปวดและยังรักลูกอยู่ เธอเข้าใจความรู้สึกนั้นจากฝั่งลูกที่ขาดแม่

สิ่งที่ทำให้มันไม่ธรรมดา
ปกติเรื่องผีมักเป็น "ปลดปล่อยผีที่ติดค้าง" แต่ที่นี่ไม่มีใครสักคนที่ได้สิ่งที่ตัวเองต้องการจริงๆ

ผีไม่ได้กลับไปหาลูกแท้ของตัวเอง
ไอระไม่ได้แม่คืนมา
แต่ทั้งคู่ ให้ สิ่งที่อีกฝ่ายต้องการแก่กัน — ชั่วคราว แต่จริง

การกอดของไอระไม่ใช่การหลอก มันคือการบอกว่า "ฉันเห็นความเจ็บปวดของแม่คนนึง และมันพอแล้ว ไปได้แล้ว"

มันเป็นฉากที่เศร้าแต่ไม่สิ้นหวัง เพราะทั้งคู่ต่างก็ "ได้รับ" บางอย่างก่อนจากกัน แม้จะไม่ใช่สิ่งที่ตามหามาตลอด